“Χτίσαμε από το μηδέν, ένα κομμάτι μου στον Διαγόρα”!

Η Γε­ωρ­γία Βε­λού­δου δεν θα συ­νε­χί­σει μετά από αρ­κε­τά χρό­νια στον Δια­γό­ρα και η ίδια στο μή­νυ­μα της έγρα­ψε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: “Στη ζωή δεν είναι ανά­γκη να κά­νεις κάτι φο­βε­ρό και σπου­δαίο για να είσαι χα­ρού­με­νος… Δεν είναι απα­ραί­τη­το να πη­γαί­νουν όλα καλά και τέ­λεια… Χρειά­ζε­ται απλά ό,τι κά­νεις, το πιο απλό και κα­θη­με­ρι­νό, να έχει μέσα ΦΩΣ και ΧΑΡΑ… Στην ομάδα μου… την ομάδα του Γ.Σ. Δια­γό­ρα, αγω­νι­στι­κά έδωσα την ψυχή μου και είμαι ευ­γνώ­μων που είχα την τιμή να είμαι η αρ­χη­γός της επί σειρά ετών… Ευ­χα­ρι­στώ πολύ κα­θε­μία συ­μπαί­κτριά μου και κάθε coach – προ­πο­νη­τή που είχα την τύχη να συ­νερ­γα­στώ … Με κά­να­τε κα­λύ­τε­ρο άν­θρω­πο, κα­λύ­τε­ρη αθλή­τρια… Προ­πο­νη­τι­κά – παι­δα­γω­γι­κά προ­σπά­θη­σα να με­τα­δώ­σω στα παι­διά και τους γο­νείς τους, την αγάπη μου για το μπά­σκετ, πάντα με ευ­γέ­νεια, εν­συ­ναί­σθη­ση και αθλη­τι­κή παι­δεία… και αυτό ήταν μια από τις ευ­λο­γί­ες της ζωής μου, γιατί είδα παι­διά να ανα­πτύσ­σο­νται και να εξε­λίσ­σο­νται κοντά μου…

Ευ­χα­ρι­στώ πολύ τους συ­νερ­γά­τες και συ­να­δέλ­φους μου ανά και­ρούς, μα πιο πολύ την Φω­φώ­κα, με την οποία χτί­σα­με μαζί από το 0 κάτι πολύ υγιές και όμορ­φο, χωρίς να μας δια­σπά­σει καμία δυ­σκο­λία…και εκεί­νη είναι η μόνη που ξέρει πραγ­μα­τι­κά πόσα εμπό­δια χρειά­στη­κε να ξε­περ­νά­με… Δεν ξέρω αν πέ­τυ­χα και τι… το μόνο που ξέρω με βε­βαιό­τη­τα είναι ότι προ­σπά­θη­σα πολύ, πάντα με ήθος, αξιο­πρέ­πεια και σε­βα­σμό σε όλες εκεί­νες τις αξίες που πρε­σβεύω ως άν­θρω­πος… Σή­με­ρα, επί­ση­μα από εμένα, κλεί­νει ένας πο­λυ­ε­τής κύ­κλος και πολύ συ­νει­δη­τά επι­λέ­γω να κρα­τή­σω μόνο τις ευ­και­ρί­ες και τα άπει­ρα θε­τι­κά που απο­κό­μι­σα, πρώτα από όλα ως άν­θρω­πος, έπει­τα ως αθλή­τρια και προ­πο­νή­τρια, και φυ­σι­κά ως γυ­ναί­κα…

Είναι αλή­θεια ότι δεν θα αντάλ­λα­ζα ούτε θα άλ­λα­ζα κά­ποια στιγ­μή ποτέ, για τί­πο­τα και για κα­νέ­ναν… Κρα­τάω στην καρ­διά μου τα χα­μό­γε­λα και τις αγκα­λιές των παι­διών “μου”, καθώς και την ανα­γνώ­ρι­ση και εμπι­στο­σύ­νη των γο­νέ­ων τους… Όσοι και όσες με έζη­σαν εκ των έσω γνω­ρί­ζουν καλά πόσο προ­σπά­θη­σα…άλ­λο­τε με σω­στές και άλ­λο­τε με λι­γό­τε­ρο σω­στές απο­φά­σεις (αλλά πάντα με αγάπη) και αυτό μου είναι αρ­κε­τό! Σας ευ­χα­ρι­στώ ου­σια­στι­κά και αλη­θι­νά…

Ένα κομ­μά­τι της καρ­διάς μου θα μεί­νει για πάντα μαζί σας… Δε θα φύγει ποτέ…

Υ.Γ: “Κι αν μπο­ρείς να γί­νεις κάτι στις ζωές των άλλων… Γίνε χρώμα και χα­μό­γε­λο!”

THE END…”