Περίεργη υπόθεση με καταγγελλόμενη για αποπλάνηση ανήλικου αγοριού την γιαγιά του!

Μια εξαι­ρε­τι­κά πε­ρί­ερ­γη υπό­θε­ση, που απα­σχο­λεί την δι­καιο­σύ­νη από τον Γε­νά­ρη του 2012 και μά­λι­στα είχε τεθεί στο αρ­χείο με διά­τα­ξη του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, επα­νε­ξε­τά­ζε­ται, μετά από πα­ραγ­γε­λία για τη διε­νέρ­γεια νέας προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης.

Ελεγ­χό­με­νη συ­γκε­κρι­μέ­να για τυχόν τέ­λε­ση του αδι­κή­μα­τος της απο­πλά­νη­σης παι­διού, που δεν έχει συ­μπλη­ρώ­σει τα 12 έτη κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, είναι η για­γιά του, που έχει κλη­θεί να αντι­κρού­σει τα όσα της απο­δί­δο­νται σε κα­τα­θέ­σεις αλλά και να σχο­λιά­σει δύο πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες, που έχουν διε­νερ­γη­θεί από παι­δο­ψυ­χο­λό­γο και παι­δο­ψυ­χί­α­τρο στο ανή­λι­κο παιδί για πρά­ξεις που κα­ταγ­γέλ­θη­κε ότι έλα­βαν χώρα προ 6ετίας.

Τον Ια­νουά­ριο του 2012 συ­γκε­κρι­μέ­να, η μη­τέ­ρα του τρει­σή­μι­σι ετών τότε, αγο­ριού, κα­τήγ­γει­λε ότι το παιδί της είχε απο­πλα­νη­θεί από άγνω­στο πρό­σω­πο.

Είχε ισχυ­ρι­στεί συ­γκε­κρι­μέ­να ότι το παιδί της είχε εκ­μυ­στη­ρευ­θεί ότι κά­ποια είχε ασελ­γή­σει σε βάρος του και το είχε υπο­χρε­ώ­σει σε ασελ­γείς πρά­ξεις.

Η έρευ­να είχε τεθεί στο αρ­χείο μετά την διε­νέρ­γεια της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης αφού ελή­φθη­σαν κα­τα­θέ­σεις και υπο­βλή­θη­κε το παιδί σε ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση, που δεν επι­βε­βαί­ω­σε τα κα­ταγ­γελ­λό­με­να.

Φέ­ρε­ται, σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες, να είχε προ­κύ­ψει μά­λι­στα ότι η μη­τέ­ρα του παι­διού αντι­με­τώ­πι­ζε ψυ­χο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα και στην πο­ρεία της προ­κα­ταρ­κτι­κής είχε ζη­τή­σει να μην συ­νε­χι­στεί η έρευ­να.

Ση­μειώ­νε­ται, ότι σύμ­φω­να με τις ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες, σε κα­νέ­να στά­διο της έρευ­νας, που είχε διε­νερ­γη­θεί, δεν είχαν εκ­φρα­σθεί υπο­ψί­ες εις βάρος συ­γκε­κρι­μέ­νου προ­σώ­που, πα­ρό­τι είχε γίνει ανα­φο­ρά στην για­γιά, ενώ διέ­ψευ­σε το εν­δε­χό­με­νο να έχει υπο­στεί σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση το παιδί του και ο πα­τέ­ρας του.

Κι ενώ έτσι είχαν τα πράγ­μα­τα, η μη­τέ­ρα, έξι έτη μετά, φέ­ρε­ται να συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­σε τις αό­ρι­στες αρ­χι­κές κα­ταγ­γε­λί­ες της, στο πρό­σω­πο της πε­θε­ράς της, ανα­φε­ρό­με­νη πιο συ­γκε­κρι­μέ­να σε άλλα πε­ρι­στα­τι­κά κα­κο­ποί­η­σής του, που υπο­στη­ρί­ζει ότι της είχε πε­ρι­γρά­ψει.

Το ίδιο το παιδί, δε, φέ­ρε­ται να έχει “ενο­χο­ποι­ή­σει” τη για­γιά του εξε­τα­ζό­με­νο αρ­μο­δί­ως κι από τους δι­κα­στι­κούς πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες.

Οι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες, ωστό­σο, όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες, δεν κα­τα­λή­γουν σε σαφές συ­μπέ­ρα­σμα περί κα­κο­ποί­η­σης του ή μη.

Εν­δει­κτι­κό της “σύγ­χυ­σης” που φέ­ρε­ται να υφί­στα­ται για την τέ­λε­ση ή μη των κα­ταγ­γελ­λό­με­νων αδι­κη­μά­των, είναι το ό,τι ένας εκ των δύο πραγ­μα­το­γνω­μό­νων φέ­ρε­ται να πι­θα­νο­λο­γεί με την ίδια βα­ρύ­τη­τα, ότι είτε υπήρ­ξε σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση του παι­διού είτε τα όσα ανέ­φε­ρε είναι κα­τό­πιν υπο­βο­λής του από τρίτο.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Κου­τσού­κος.