“Δεν έχουμε δικαίωμα να υποστείλουμε τη σημαία της κυβέρνησης της Αριστεράς”

Τις κρί­σι­μες αυτές μέρες που ζού­με­φαί­νε­ται πως μόνο η συνεί­δησή και οι αρχές ενός ανθρώ­που μπορούν να δείξουν το δρόμο για να κάνει μια επιλογή ιστο­ρι­κής και εθνικής σημα­σίας.

Οι δικές μου αρχές εδρά­ζο­νται στην ειλι­κρί­νεια, στη συλ­λο­γι­κό­τητα, στους κοι­νω­νι­κούς αγώνες και σε εκείνες τις σελίδες της Ιστο­ρίας που η Αρι­στερά πήρε τις πιο δύσκο­λες απο­φά­σεις νιώ­θο­ντας το βάρος της εθνικής της ευθύνης.

Έχουμε φτάσει πια στο σημείο εκείνο που όλοι και όλες μας, σε όποια θέση και αν είμαστε, πρέπει να μιλή­σουμε ανοιχτά, με το χέρι στην καρδιά και με καθαρό μυαλό ώστε να απο­φα­σί­σουμε με πλήρη συναί­σθηση της ευθύνης που πέφτει στους ώμους μας.

Αυτούς τους τελευ­ταί­ους 6 μήνες δώσαμε πολλές μικρές αλλά και μεγάλες μάχες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, απ’ όταν ανέλαβε την δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας, είχε μια ζωντανή και αμφί­δρομη σχέση με τον λαό. Γιατί, όπως είχε πει και ο Πρω­θυ­πουρ­γός, σε αυτόν τον λαό μόνο λογο­δο­τούμε, από αυτόν παίρ­νουμε την εντολή και σε αυτόν επι­στρέ­φουμε.

Σε όλη αυτή τη δια­δρομή συγκι­νη­θή­καμε, νιώσαμε εθνικά υπε­ρή­φα­νοι ξανά, βγήκαμε στους δρόμους για να στη­ρί­ξουμε την δημο­κρα­τικά εκλεγ­μένη κυβέρ­νηση της Αρι­στε­ράς, ανα­θε­μα­τί­σαμε τα τελε­σί­γραφα και φωνά­ξαμε τόσο δυνατά ενάντια στην λιτό­τητα και την υπο­τέ­λεια που τρα­ντά­χτηκε ο πλα­νή­της.

Η σθεναρή στάση της κυβέρ­νη­σης και η δια­πραγ­μά­τευση μέχρις εσχάτων του πρω­θυ­πουρ­γού δημιούρ­γησε ρήγματα στην ηγε­μο­νική νεο­φι­λε­λεύ­θερη αντί­ληψη της ευρω­ζώ­νης. Ανέ­δειξε τα αδιέ­ξοδα των μνη­μο­νίων και έριξε το σπόρο της αμφι­σβή­τη­σης αυτής της πολι­τι­κής ακόμη και μέσα στην καρδιά της Ευρώπης, διεκ­δι­κώ­ντας το δίκιο ενός λαού απέ­να­ντι στους πιο συντη­ρη­τι­κούς της κύκλους.

Σίγουρα οι δυνά­μεις που θέλουν να συνε­χί­σουν να επι­βά­λουν τη λιτό­τητα και την ύφεση στην Ευρώπη νίκησαν στην μάχη της περα­σμέ­νης Κυρια­κής.

Όμως η νίκη αυτή ήταν πύρ­ρειο­ςκαι σύντομα θα ανα­δει­χθούν τα αδιέ­ξοδα αυτής της πολι­τι­κής. Οι λαοί της Ευρώπης και κυρίως του Ευρω­παϊ­κού Νότου, αλλά και οι κυβερ­νή­σεις τους, είδαν σε πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες το μέλλον που τους επι­φυ­λάσ­σε­ται αν δεν αντι­δρά­σουν. Ήδη η αμφι­σβή­τηση για αυτές τις κατα­στρο­φι­κές πολι­τι­κές ριζώνει και πολύ σύντομα θα εκφρα­στεί πιο δυνα­μικά.

Δυστυ­χώς ήταν η μοίρα της Ελλά­δα­ςνα είναι αυτή η χώρα που πρώτη θα γινόταν το πει­ρα­μα­τό­ζωο της Ευρώπης για να έρθουν οι πιο ακραίες νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές να την αλώσουν.

Χάσαμε μια μάχη, δε χάσαμε τον πόλεμο.Θα συνε­χί­σουμε σε πείσμα όλων αυτών που ακόμα και τώρα ονει­ρεύ­ο­νται παρεν­θέ­σεις και πρα­ξι­κο­πή­ματα, να αγω­νι­ζό­μα­στε. Δεν θα λυγί­σουμε στην πρώτη δυσκο­λία, δε θα τους κάνουμε τη χάρη. Δεν έχουμε δικαί­ωμα να υπο­στεί­λουμε τη σημαία της κυβέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς.

Είναι πλέον ξεκά­θαρο ότι η παγκό­σμια κοινή γνώμη έχει σοκα­ρι­στεί από το απο­τέ­λε­σμα της από­φα­σης της συνόδου κορυφής. Η έκφραση «Αυτό είναι πρα­ξι­κό­πημα» είναι η πιο δια­δε­δο­μένη φράση σε όλη την υφήλιο. Η Ευρώπη και η ευρω­ζώνη μετά από το πρωί της Δευ­τέ­ρας δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.

Θα μπο­ρού­σανα κατα­ψη­φίσω τη ρύθμιση που αφορά το ΦΠΑ στα νησιά, θα μπο­ρούσα να προ­σπα­θήσω να γίνω λαϊκός ήρωας κάνο­ντας τη δική μου­ε­πα­νά­σταση. Όμως αυτό θα ήταν υπεκ­φυγή και ταυ­τό­χρονα άρνηση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Δεν έχω κανένα δικαί­ωμα και καμία εντολή από τον Ελλη­νικό λαόνα οδηγήσω τις τρά­πε­ζες στην κατάρ­ρευση και την χώρα σε άτακτη χρε­ο­κο­πία. Γιατί η χρε­ο­κο­πία αυτή θα οδη­γούσε σε περαι­τέρω φτω­χο­ποί­ηση τους εργα­ζό­με­νους, τους ανέρ­γους, τους συντα­ξιού­χους και τους μικρο­με­σαί­ους. Θα οδη­γούσε σε πλήρη από­γνωση και εξα­θλί­ωση αυτούς για τους οποίους χρόνια τώρα αγω­νί­ζο­μαι και δίνω μάχες στους δρόμους και τις πλα­τείες.

Επιλέγω να ψηφί­σωτα μέτρα για να στηρίξω την κυβέρ­νηση και προ­σω­πικά τον πρω­θυ­πουργό που αγω­νί­ζε­ται για ένα καλύ­τερο μέλλον για τον τόπο μας.

Επιλέγω να ψηφί­σωτη συμ­φω­νία γιατί πιστεύω ότι αυτή η κυβέρ­νηση είναι η μόνη εγγύηση για την εφαρ­μογή τους με ταξικό πρόσημο και κοι­νω­νική δικαιο­σύνη.

Επιλέγω να συνε­χίζω να στη­ρί­ζω­μια κυβέρ­νηση που ενέ­πνευσε έναν λαό και που δεν χρω­στάει τίποτα σε κανέναν παρά μόνο στους Έλληνες και τις Ελλη­νί­δες.

Γιατί σήμε­ρα­πρέ­πει να δια­σφα­λί­σουμε ότι αυτοί που ευθύ­νο­νται για την κατά­σταση της χώρας, τα καρτέλ της δια­πλο­κής, της δια­φθο­ράς και των μιντιαρ­χών θα διω­χθούν και θα πλη­ρώ­σουν για τα δεινά που έφεραν στη χώρα.

Γιατί αυτή η κυβέρ­νη­ση­πρέ­πει να παρα­μεί­νει και να πολε­μή­σει μαζί με το λαό για τις ανα­τρο­πές που χρειά­ζε­ται η χώρα.

Γιατί αυτή η κυβέρ­νηση είναι η μόνη που μπορεί να απο­τε­λέ­σει ένα δίκτυ ασφα­λείας για να μην πετύ­χουν τα σενάρια εξό­ντω­σης του λαού μας.

Δεν θα είμαι εγώ αυτός που σε αυτές τις κρί­σι­μες στιγμές θα εγκα­τα­λεί­ψει το σκάφος. Θα μείνω εδώ για να παλέψω μέχρι τελευ­ταία στιγμή, αγνο­ώ­ντας το οποιο­δή­ποτε προ­σω­πικό κόστος. Άλλωστε στην πολι­τική δεν ανα­μεί­χθηκα κλη­ρο­νο­μικώ δικαίω. Δεν είχα όνειρο να γίνω βου­λευ­τής και δεν θα διστάσω οποια­δή­ποτε στιγμή να αναλάβω το μέρος των ευθυνών που μου ανα­λο­γεί απέ­να­ντι στους συμπο­λί­τες μου, απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία, απέ­να­ντι στους συντρό­φους μου.

Σε αυτές τις δρα­μα­τι­κές ώρες για τη χώρα θα σταθώ στο πλευρό της αλή­θειας που πιστεύω και με πλήρη κατα­νό­ηση των ιστο­ρι­κών συν­θη­κών θα προ­χω­ρήσω στη­ρί­ζο­ντας τον πρω­θυ­πουργό και την κυβέρ­νηση.

Νιώθω την βαριά ευθύνη της από­φα­σης που καλού­μαι να λάβω όμως δεν χάνω την ελπίδα μου και την πίστη μου στην Αρι­στερά.

Παλεύω και θα παλεύω να απα­λυν­θεί το απο­τέ­λε­σμα της σκλη­ρό­τη­τας των μέτρων για τον λαό.

Παλεύω και θα παλεύω να γίνει η Ελλάδα του Ελύτη και του Ρίτσου, αυτή η μικρή χώρα με τους μεγά­λους ανθρώ­πους, η αφορμή να γυρίσει η Ευρώπη ανάποδα και να δείξει το δρόμο για την κοι­νω­νική δικαιο­σύνη.