Το ελάχιστο

Στις αρχές της αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου υπεν­θυ­μί­ζε­ται στους κατοί­κους και τους επαγ­γελ­μα­τίες την υπο­χρέ­ωση όλων να καθα­ρί­σουμε οικό­πεδα και ακά­λυ­πτους χώρους που έχουμε στην ιδιο­κτη­σία μας προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γουμε κιν­δύ­νους πυρ­κα­γιάς. Το καλο­καίρι είναι µπροστά µας και µακάρι να µην καεί ούτε στρέμμα  δάσους φέτος. Επειδή όµως µε τη φύση δεν µπορεί να γίνει συµβόλαιο, το ερώτηµα είναι αν είµαστε έτοιµοι όλοι να αντιµετωπίσουµε τυχόν κιν­δύ­νους. Κι εμείς σε ότι μας ανα­λο­γεί και η πολι­τεία στην οποία πέφτει και το μεγα­λύ­τερο βάρος. Οικισµοί σαν το Μάτι υπάρ­χουν πολλοί στην Ελλάδα. Το ζήτηµα είναι να µην υπάρξει ξανά «Μάτι». Θα περίµενε κανείς οι βασικές αδυναµίες που δια­γνώ­σθη­καν  σε πολλές κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές όλα αυτά τα χρόνια να έχουν γίνει κτήµα του µηχανισµού άµυνας της χώρας στις φυσικές κατα­στρο­φές και να έχουν ενσωµατωθεί στο «know how» των αρµοδίων υπη­ρε­σιών. Για να γίνει, βέβαια, κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπήρχε ένα πολι­τικό σύστηµα ικανό να εξα­γά­γει χρήσιµα συµπεράσµατα, να τα αφοµοιώσει και να τα µεταλαµπαδεύσει µε εκπαί­δευση, οργά­νωση, τεχνο­γνω­σία εν ολίγοις και υλικές υποδοµές.Του­λά­χι­στον ας κάνουμε εμείς το ελά­χι­στο που μας ανα­λο­γεί. Ας μην κάνουμε προ­σα­νά­ματα τα οικό­πεδά μας και ο Δήμος να ανα­λά­βει τις δικές του ευθύνες, καθα­ρί­ζο­ντας και απο­στέλ­λο­ντας τον λογα­ρια­σμό στους αδιά­φο­ρους.