22ετής αντιδικία για ακίνητο στη Μεγίστη!!

Με από­φα­ση του Γ’ Πο­λι­τι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης δύο κα­τοί­κων Ρόδου κατά τεσ­σά­ρων κα­τοί­κων Αυ­στρα­λί­ας με τους οποί­ους ήλθαν σε σφο­δρή αντι­δι­κία για την κυ­ριό­τη­τα ενός ακι­νή­του στη Με­γί­στη.

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά ξε­κί­νη­σε το έτος 1997 όταν οι δεύ­τε­ροι άσκη­σαν αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου κατά των πρώ­των με την οποία ζή­τη­σαν να ανα­γνω­ρι­στούν συ­γκύ­ριοι εξ αδιαι­ρέ­του ενός ακι­νή­του εκτά­σε­ως 90,30 τ.μ., μετά της εντός αυτού διώ­ρο­φης οι­κί­ας, εμ­βα­δού 51,80 τ.μ. του ισο­γεί­ου και 51,80 τ.μ. του πρώ­του ορό­φου που βρί­σκε­ται στην πε­ρι­φέ­ρεια “Πα­λα­με­ριά” της νήσου Με­γί­στης Δω­δε­κα­νή­σου και να υπο­χρε­ω­θούν οι ενα­γό­με­νοι οι οποί­οι κα­τέ­λα­βαν το ακί­νη­το το έτος 1997 να τους το απο­δώ­σουν.

Επί της αγω­γής αυτής εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου από­φα­ση το έτος 1999 η οποία διέ­τα­ξε εμ­μάρ­τυ­ρες απο­δεί­ξεις, στη συ­νέ­χεια εκ­δό­θη­κε νέα ορι­στι­κή από­φα­ση του αυτού δι­κα­στη­ρί­ου έκανε δεκτή την έν­στα­ση των ενα­γο­μέ­νων περί ιδίας κυ­ριό­τη­τας και απέρ­ρι­ψε την αγωγή.

Κατά της από­φα­σης αυτής άσκη­σαν οι ητ­τη­θέ­ντες ενά­γο­ντες έφεση επί της οποί­ας εκ­δό­θη­κε από­φα­ση η οποία κα­τέ­στη αμε­τά­κλη­τη μετά την απόρ­ρι­ψη της αναί­ρε­σης που άσκη­σαν ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου και την οποία προ­σέ­βα­λαν ενώ­πιον του αυτού δι­κα­στη­ρί­ου.

Το ως άνω δι­κα­στή­ριο για να δε­χθεί κατ’ ου­σί­αν την έφεση στη­ρί­χθη­κε στην κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί Πλημ­με­λη­μά­των, η οποία μετά την έκ­δο­σή της ανα­τρά­πη­κε αμε­τά­κλη­τα με την από­φα­ση που εξέ­δω­σε το Ποι­νι­κό Τμήμα του Αρεί­ου Πάγου σε Συμ­βού­λιο, της οποί­ας έλα­βαν γνώση το έτος 2010.

Έτσι οι αι­τού­ντες ζή­τη­σαν με τον μο­να­δι­κό λόγο που πε­ριέ­χε­ται στο δι­κό­γρα­φο της ανα­ψη­λα­φή­σε­ως την εξα­φά­νι­ση της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης και την εκ νέου έρευ­να της ου­σί­ας της υπό­θε­σης με σκοπό να απορ­ρι­φθεί η προ­α­να­φε­ρό­με­νη έφεση των καθ’ ων η αί­τη­ση.

Το Δι­κα­στή­ριο είχε δε­χθεί ότι με προ­σύμ­φω­νο που συ­ντά­χθη­κε το έτος 2010 μια κά­τοι­κος Κα­στελ­λο­ρί­ζου υπο­σχέ­θη­κε ενό­ψει του γάμου της αδελ­φής της να της πα­ρα­χω­ρή­σει μια οικία διώ­ρο­φη ημι­τε­λή, σε οι­κό­πε­δο εκτά­σε­ως 90,30 τ.μ. που βρί­σκε­ται στην πε­ρι­φέ­ρεια “Πα­λα­με­ριά” στη συ­νοι­κία Αγίου Γε­ωρ­γί­ου Πη­γα­διώ­τη απο­τε­λού­με­νη από ισό­γειο και πρώτο όροφο 51,80 τ.μ. αντί­στοι­χα. Επει­δή η οικία αυτή ήταν ημι­τε­λής, η προι­κο­δό­τι­δα υπεγ­γυ­ή­θη­κε για τις ελ­λεί­ψεις αυτές μια άλλη οικία που βρί­σκε­ται στους πρό­πο­δες του Προ­φή­τη Ηλία. Τε­λι­κώς στην αδελ­φή με­τα­βι­βά­στη­καν και οι δύο οι­κί­ες και όχι μόνο η δεύ­τε­ρη όπως ισχυ­ρί­ζο­νταν οι ενα­γό­με­νοι ότι δη­λα­δή η δεύ­τε­ρη οικία πα­ρα­χω­ρή­θη­κε αντί της πρώ­της.

Η αδελ­φή της προι­κο­δό­τι­δας η οποία είναι η μη­τέ­ρα του ενός από τους ενά­γο­ντες διέ­με­νε στην οικία αυτή μέχρι το θά­να­τό της το έτος 1935.Το 1945 οι κλη­ρο­νό­μοι της πα­ρα­χώ­ρη­σαν τη χρήση του επί­δι­κου ακι­νή­του σε μία άπορο κά­τοι­κο Κα­στελ­λο­ρί­ζου με τον όρο να το συ­ντη­ρεί και να τους το απο­δώ­σει όταν το ζη­τή­σουν. Το έτος 1955 οι κλη­ρο­νό­μοι με­τα­νά­στευ­σαν στην Αυ­στρα­λία και το έτος 1959 απε­βί­ω­σε ο υιος και κλη­ρο­νο­μή­θη­κε από τη σύ­ζυ­γό του και τα δύο τέκνα του. Το 1965 απε­βί­ω­σε η άπορη κά­τοι­κος Κα­στελ­λο­ρί­ζου που της είχε πα­ρα­χω­ρη­θεί το ακί­νη­το.

Όταν το πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν αυτό οι ενά­γο­ντες μετά από συμ­φω­νία με τη γει­τό­νισ­σα και για­γιά των ενα­γο­μέ­νων της πα­ρα­χώ­ρη­σαν τη χρήση της επί­δι­κης οι­κί­ας για να τη χρη­σι­μο­ποιεί ο γιος της ως ερ­γα­στή­ριο ηλε­κτρο­λο­γι­κό και υδραυ­λι­κό. Το 1980 ο γιος του πρώ­του ενά­γοντoς επι­σκέ­φθη­κε το Κα­στελ­λό­ρι­ζο όπου κι έμει­νε στο επί­δι­κο ακί­νη­το. Το ίδιο έγινε και το έτος 1983 όταν επι­σκέ­φθη­κε το μέρος με τον πα­τέ­ρα του δη­λα­δή τον πρώτο ενά­γο­ντα. Όταν απο­χω­ρού­σαν άφη­ναν το κλει­δί της οι­κί­ας στη για­γιά των ενα­γο­μέ­νων προ­κει­μέ­νου να το συ­ντη­ρεί. Το έτος 1990 επι­σκέ­φθη­καν το μέρος η δεύ­τε­ρη και τρίτη των ενα­γου­σών μαζί με την κόρη της δεύ­τε­ρης, ζή­τη­σαν και πήραν το κλει­δί από τον γιο καθώς η για­γιά των ενα­γο­μέ­νων είχε απο­βιώ­σει ο οποί­ος συ­νέ­χι­ζε να κάνει χρήση της οι­κί­ας στα πλαί­σια της συμ­φω­νί­ας της μη­τέ­ρας του με τους ενά­γο­ντες.

Όλα αυτά τα χρό­νια ου­δέ­πο­τε αμ­φι­σβη­τή­θη­κε η συ­γκυ­ριό­τη­τα των ενα­γό­ντων στο επί­δι­κο ακί­νη­το μά­λι­στα δια­τη­ρού­σαν και πολύ καλές φι­λι­κές σχέ­σης με τον υιό της θα­νού­σας.

Το έτος 1997 αμ­φι­σβη­τή­θη­καν για πρώτη φορά τα δι­καιώ­μα­τα των ενα­γό­ντων όταν αρ­νή­θη­κε να τους πα­ρα­χω­ρή­σει το κλει­δί λέ­γο­ντας ότι το ακί­νη­το αυτό ανή­κει στη συ­γκυ­ριό­τη­τα των ενα­γο­μέ­νων τέ­κνων του το οποίο πε­ρι­ήλ­θε σε αυτά μετά από γο­νι­κή πα­ρο­χή της μη­τέ­ρας του. Απο­δεί­χθη­κε μά­λι­στα ότι η μη­τέ­ρα του με συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό πλη­ρε­ξού­σιο διό­ρι­σε το γιό της και πρώτο ενα­γό­με­νο πλη­ρε­ξού­σιο και του έδωσε εντο­λή να προ­βεί για τον εαυτό του και για τον αδελ­φό του και δεύ­τε­ρο των ενα­γο­μέ­νων στη με­τα­βί­βα­ση του επί­δι­κου ακι­νή­του κατά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του στον κα­θέ­να. Όπως και έπρα­ξε ο πρώ­τος ενα­γό­με­νος το έτος 1997, ενώ είχε δη­λώ­σει ότι η επί­δι­κη οικία είχε πε­ριέλ­θει στην κυ­ριό­τη­τά του με τη συ­μπλή­ρω­ση στο πρό­σω­πο της μη­τέ­ρας του του νό­μι­μου χρό­νου χρη­σι­κτη­σί­ας.

Για τις ανω­τέ­ρω πρά­ξεις ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη για απάτη και κα­τα­δι­κά­στη­κε ο πρώ­τος των ενα­γο­μέ­νων σε φυ­λά­κι­ση επτά μηνών από το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου επί Πλημ­με­λη­μά­των.

Σε αυτή την από­φα­ση είχε στη­ρι­χθεί το δι­κα­στή­ριο και δέ­χθη­κε την αγωγή των ενα­γο­μέ­νων. Πα­ρό­λα αυτά ο πρώ­τος των ενα­γο­μέ­νων για την ποι­νι­κή υπό­θε­ση προ­σέ­φυ­γε στο ευ­ρω­παϊ­κό δι­κα­στή­ριο το οποίο δια­πί­στω­σε πα­ρα­βί­α­ση του άρθρ. 6 της ΕΣΔΑ. Ακο­λού­θως ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την αί­τη­ση του πρώ­του ενα­γο­μέ­νου για επα­νά­λη­ψη της δια­δι­κα­σί­ας και ακυ­ρώ­θη­κε η από­φα­ση του Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των και έπαυ­σε ορι­στι­κά η ποι­νι­κή δίωξη λόγω πα­ρα­γρα­φής της πλημ­με­λη­μα­τι­κής πρά­ξης της απά­της. Ωστό­σο ο Άρειος Πάγος έκρι­νε ότι η από­φα­ση αυτή συ­νε­κτι­μή­θη­κε με τα λοιπά απο­δει­κτι­κά μέσα πλην όμως δεν είχε απο­φα­σι­στι­κή επί­δρα­ση στο σχη­μα­τι­σμό της κρί­σε­ως του Δι­κα­στη­ρί­ου η οποία δεν θα ήταν δια­φο­ρε­τι­κή και χωρίς αυτήν.

Και τούτο διότι η προ­σβαλ­λό­με­νη από­φα­ση δεν στη­ρί­χθη­κε απο­κλει­στι­κά στην ως άνω ανα­τρα­πεί­σα από­φα­ση η οποία και δεν απο­τέ­λε­σε το κρί­σι­μο απο­δει­κτι­κό μέσο στη διά­γνω­ση του επί­δι­κου δι­καιώ­μα­τος ούτε επη­ρέ­α­σε έστω και κατά ένα μέρος την κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου σχε­τι­κά με το δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας επί του επί­δι­κου ακι­νή­του.

Το Δι­κα­στή­ριο έλαβε υπό­ψιν του ισχυ­ρά απο­δει­κτι­κά μέσα όπως έγ­γρα­φα και μαρ­τυ­ρι­κές κα­τα­θέ­σεις βάσει των οποί­ων συ­νή­γα­γε ότι ου­δέ­πο­τε πε­ρι­ήλ­θε στη νομή της δι­καιο­πα­ρό­χου των ενα­γο­μέ­νων το επί­δι­κο ακί­νη­το και συ­νε­πώς αυτή δεν είχε κα­τα­στεί κυρία του επι­δί­κου με τα προ­σό­ντα της έκτα­κτης χρη­σι­κτη­σί­ας κατά το χρόνο με­τα­βί­βα­σης του ακι­νή­του στους ενα­γο­μέ­νους αλλά ότι κύ­ριοι του επί­δι­κου ακι­νή­του ήταν οι ενά­γο­ντες στους οποί­ους είχε πε­ριέλ­θει με πα­ρά­γω­γο τρόπο ήτοι με κλη­ρο­νο­μιά που απο­δέ­χθη­καν και με­τέγ­γρα­ψαν νό­μι­μα αλλά και με πρω­τό­τυ­πο τρόπο ήτοι με έκτα­κτη χρη­σι­κτη­σία αφού από το έτος 1945 μέχρι και την άσκη­ση της αγω­γής νέ­μο­νταν το ακί­νη­το με διά­νοια κυ­ρί­ων. Έτσι απερ­ρί­φθη η αί­τη­ση ανα­ψη­λά­φη­σης.

Τέλος ο Άρειος Πάγος έκρι­νε ότι το Εφε­τείο διέ­λα­βε στην από­φα­σή του πλή­ρεις, σα­φείς και χωρίς αντι­φά­σεις αι­τιο­λο­γί­ες και ότι θα πρέ­πει να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρά­δε­κτος ο λόγος ως προς την αι­τί­α­ση ότι θα έπρε­πε να γί­νουν δεκτά άλλα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που πρό­τει­ναν οι αναι­ρε­σεί­ο­ντες διότι έτσι πλήτ­τε­ται η αναι­ρε­τι­κά ανέ­λεγ­κτη εκτί­μη­ση από το Δι­κα­στή­ριο πραγ­μα­τι­κών γε­γο­νό­των.