Ο Γολγοθάς των νησιωτών νεφροπαθών

Μαρ­τύ­ριο για τους νησιώ­τες νεφρο­πα­θείς που κάνουν αιμο­κά­θαρση. Συνεχής αγώνας για να κρα­τη­θούν στη ζωή. Ελλεί­ψεις σε προ­σω­πικό και φίλτρα από το …Πακι­στάν

Πέρα από τη σωμα­τική και ψυχική ταλαι­πω­ρία που υφί­στα­νται λόγω της ασθέ­νειάς τους, οι αιμο­κα­θαι­ρό­με­νοι νεφρο­πα­θείς στην Ελλάδα έρχο­νται καθη­με­ρινά αντι­μέ­τω­ποι με τις ελλεί­ψεις και τις αγκυ­λώ­σεις του ελλη­νι­κού ΕΣΥ, οι οποίες τα τελευ­ταία χρόνια έχουν διο­γκω­θεί συνε­πι­κου­ρού­με­νες από την οικο­νο­μική κρίση.

Ο κ. Γιώργος Καστρι­νά­κης, δημο­σιο­γρά­φος και πρό­ε­δρος του Ελλη­νι­κού Συν­δέ­σμου Νεφρο­πα­θών, περι­γρά­φει στο Onmed κάποια από τα σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι πάσχο­ντες από χρόνια νεφρική ανε­πάρ­κεια στη χώρα μας.

Όπως εξηγεί, οι ασθε­νείς τελικού σταδίου στην Ελλάδα ανέρ­χο­νται σήμερα σε περίπου 15.000, εκ των οποίων περίπου 10.800 είναι οι αιμο­κα­θαι­ρό­με­νοι, 1.200-1.400 κάνουν περι­το­ναϊκή κάθαρση, ενώ περί τους 2.500 έχουν υπο­βλη­θεί σε μετα­μό­σχευση νεφρού.

Ο Γολ­γο­θάς της αιμο­κά­θαρ­σης

Κατά τον κ. Καστρι­νάκη, το πιο σημα­ντικό πρό­βλημα είναι η έλλειψη μονάδων τεχνη­τού νεφρού σε δυσπρό­σι­τες περιο­χές, όπως είναι τα μικρά και μεσαίου μεγέ­θους νησιά. Οι νεφρο­πα­θείς που μένουν στην Πάρο, τη Μύκονο, την Άνδρο δεν έχουν άλλη επιλογή από το να μετα­βούν στο πλη­σιέ­στερο νησί που έχει μονάδα τεχνη­τού νεφρού ή να έρθουν στην Αθήνα.

«Φαντα­στείτε έναν ασθενή από την Πάρο -ή κάποια άλλα νησιά των Κυκλά­δων και της Δωδεκανήσου- ο οποίος πρέπει να κάνει αιμο­κά­θαρση. Θα πρέπει να πάει είτε στη Ρόδο είτε στη Σύρο, είτε να έρθει στην Αθήνα, με την ταλαι­πω­ρία που συνε­πά­γε­ται κάτι τέτοιο. Αυτό είναι απα­ρά­δε­κτο».

Η εισή­γηση του Ελλη­νι­κού Συν­δέ­σμου Νεφρο­πα­θών είναι να ξεπε­ρα­στούν οι γρα­φειο­κρα­τι­κές αγκυ­λώ­σεις, ώστε να μπορούν σε αυτά τα μέρη να λει­τουρ­γούν μονάδες τεχνη­τού νεφρού, μιας και αυτό δεν επι­βα­ρύ­νει περαι­τέρω τα ασφα­λι­στικά ταμεία.

«Θα σας αναφέρω ένα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα: Ιδιώτης άνοιξε μονάδα σε μικρό νησί. Για να γίνει όμως η απαι­τού­μενη δια­σύν­δεση με το πλη­σιέ­στερο δημόσιο νοσο­κο­μείο, ώστε να είναι καλυμ­μέ­νοι οι ασφα­λι­σμέ­νοι και να μπο­ρέ­σει να πλη­ρω­θεί, πέρασαν δύο χρόνια και παρα­λίγο η μονάδα να κλείσει».

Πέρα από το πρό­βλημα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι κάτοι­κοι των νησιών, ο κ. Καστρι­νά­κης ανα­δει­κνύει και τα κενά στον ιατρικό του­ρι­σμό.

«Στη δεκα­ε­τία του ’80 οι Τούρκοι μάς άνοιξαν τα μάτια, βάζο­ντας στα μεγάλα ξενο­δο­χεία των παρα­λίων της Τουρ­κίας μηχα­νή­ματα νεφρού, ώστε να μπορούν οι Ευρω­παίοι να κάνουν εκεί δια­κο­πές. Δυστυ­χώς, ο Έλληνας νεφρο­λό­γος δεν έχει κίνητρο να πάει να εργα­στεί εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων».

Η «ωρο­λο­γιακή βόμβα» του δια­γω­νι­σμού των φίλτρων

Το άλλο σημα­ντικό πρό­βλημα για το οποίο ο κ. Καστρι­νά­κης εξέ­φρασε την ελπίδα «να μην απο­τε­λέ­σει ωρο­λο­γιακή βόμβα για τη νέα ηγεσία του υπουρ­γείου Υγείας» είναι οι δια­γω­νι­σμοί για τα φίλτρα αιμο­κά­θαρ­σης.

Το θέμα έχει έρθει πολλές φορές στη δημο­σιό­τητα λόγω σωρείας καταγ­γε­λιών από ασθε­νείς και ανα­φο­ρές που έχουν απο­στα­λεί από τα νοσο­κο­μεία προς τον ΕΟΦ για τις παρε­νέρ­γειες που προ­κα­λούν τα φίλτρα αμφι­βό­λου ποιό­τη­τας.

«Τα φίλτρα πρέπει να έχουν συγκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές, ώστε να έχουν απόδοση στην κάθαρση και να καλύ­πτουν όσους είναι υπο­τα­σι­κοί, υπερ­τα­σι­κοί, παχύ­σαρ­κοι, δια­βη­τι­κοί κ.λπ. Πρό­σφατα, δόθηκε παρά­ταση από τον προη­γού­μενο υπουργό, τον κ. Βορίδη, παρα­τη­ρή­θηκε όμως το φαι­νό­μενο κάποιοι να θέλουν ακόμη και για ένα σεντ διαφορά, να προ­τι­μη­θούν φίλτρα αμφι­βό­λου ποιό­τη­τας. Δεν γίνεται να προ­τι­μάς φίλτρα από το Πακι­στάν που μετά πήγαν στη Βουλ­γα­ρία και κατέ­λη­ξαν στην Ελλάδα, γιατί δεν γνω­ρί­ζεις τις συν­θή­κες παρα­γω­γής τους. Η εισα­γωγή φίλτρων από τρι­το­κο­σμι­κές χώρες μέσω κάποιας ευρω­παϊ­κής χώρας είναι ένας δού­ρειος ίππος που κάποιους εξυ­πη­ρε­τεί. Είχαμε ζητήσει από τον κ. Σαμαρά να απο­μα­κρύ­νει τον κ. Γιάν­ναρη από τη θέση του Προ­έ­δρου στην Επι­τροπή Προ­μη­θειών Υγείας γιατί δεν είχε κατα­φέ­ρει να εμπο­δί­σει την εισα­γωγή φίλτρων από τρι­το­κο­σμι­κές χώρες. Παρά τις προ­σπά­θειες και του τότε υπουρ­γού Υγείας κ. Άδωνι Γεωρ­γιάδη, αυτό δεν κατέστη εφικτό λόγω της προ­σω­πι­κής σχέσης του Μεσ­σή­νιου κ. Γιάν­ναρη με τον τέως πρω­θυ­πουργό».

Και προ­σθέ­τει ο κ. Καστρι­νά­κης: «Δεν κάνουμε καλ­λι­στεία εται­ρειών. Θέλουμε να προ­χω­ρή­σει ο δια­γω­νι­σμός, αλλά να υπάρχει δικλείδα ασφα­λείας για τους αιμο­κα­θαι­ρό­με­νους νεφρο­πα­θείς. Αν το προ­σπα­θή­σει αυτό ο κ. Κου­ρου­μπλής θα μας έχει συμ­μά­χους».

Ανα­σφά­λι­στοι, αλλο­δα­ποί και ιδιω­τι­κές μονάδες

Το τρίτο μεγάλο θέμα είναι σύμφωνα με τον κ. Καστρι­νάκη οι ανα­σφά­λι­στοι και οι αλλο­δα­ποί νεφρο­πα­θείς που υπο­βάλ­λο­νται σε αιμο­κά­θαρση.

«Αυτοί οι άνθρω­ποι ανα­γκα­στικά οδη­γού­νται στο εκά­στοτε εφη­με­ρεύον νοσο­κο­μείο. Αυτό έχει ως συνέ­πεια να είναι μειω­μέ­νος ο χρόνος της αιμο­κά­θαρ­σης. Ένας μέσος χρόνος αιμο­κά­θαρ­σης είναι οι 4 ώρες, για τους παλιούς είναι παρα­πάνω. Όταν όμως ο χρόνος αιμο­κά­θαρ­σης συμπιέ­ζε­ται, αυτό έχει επι­πτώ­σεις στην υγεία του ασθενή. Από τη στιγμή που το κοστο­λό­γιο της αιμο­κά­θαρ­σης είναι συγκε­κρι­μένο, ευχή και απαί­τησή μας είναι να βρεθεί ένας τρόπος οι ασθε­νείς να μπορούν να πηγαί­νουν και σε μια ιδιω­τική μονάδα. Όταν όμως το κράτος είναι οικο­νο­μικά ασυ­νε­πές, οι επι­χει­ρη­μα­τίες δεν μπορούν να ξοδεύ­ουν χρήματα και να μην τα παίρ­νουν».

«Να ανα­τα­χθεί το καταρ­ρέον ΕΣΥ»

Ο πρό­ε­δρος του Ελλη­νι­κού Συν­δέ­σμου Νεφρο­πα­θών υπο­γραμ­μί­ζει, τέλος, την ανάγκη να ανα­τα­χθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οποίο βρί­σκε­ται, όπως λέει, στα όρια της κατάρ­ρευ­σης.

«Πρέπει τα νοσο­κο­μεία να στε­λε­χω­θούν καλύ­τερα από νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό και ανα­λώ­σιμα. Το ΕΣΥ καταρ­ρέει. Αν το βλέπει ο Γεν­νη­μα­τάς από εκεί που βρί­σκε­ται, θα έχει αγα­να­κτή­σει…».

Όσον αφορά τους αιμο­κα­θαι­ρό­με­νους, ο κ. Καστρι­νά­κης επι­ση­μαί­νει ότι, λόγω της κόπωσης του νοση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, παρα­μο­νεύει ο κίν­δυ­νος να μην γίνεται η προ­α­παι­τού­μενη θερμική και χημική απο­στεί­ρωση των μηχα­νη­μά­των με μοιραία απο­τε­λέ­σματα.

«Όταν μια νοση­λεύ­τρια έχει πέντε περι­στα­τικά, είναι πιθανό να συμβεί τρα­γω­δία. Ειδικά στα νοσο­κο­μεία που γίνο­νται και μετα­μο­σχεύ­σεις, η κατά­σταση είναι απε­ρί­γρα­πτη. Ακόμη κι εγώ, συχνά παρα­κα­λάω για να μείνω 10 λεπτά παρα­πάνω στο μηχά­νημα».

«Πρέπει τα βαριά περι­στα­τικά να πηγαί­νουν στα δημόσια νοσο­κο­μεία, αλλά να βρεθεί τρόπος να λει­τουρ­γούν συμπλη­ρω­μα­τικά και οι ιδιω­τι­κές μονάδες, ώστε να ανέβει το επίπεδο της αιμο­κά­θαρ­σης» κατα­λή­γει ο κ. Καστρι­νά­κης.

onmed.gr Της Κατε­ρί­νας Σινάνη