Κυριάκος Μητσοτάκης: Οι πολίτες θα μας εμπιστευτούν και πάλι

Τι δηλώνει ο πρω­θυ­πουρ­γός στη συνέ­ντευξή του στο «Πρώτο Θέμα» για τις εκλογές, τις υπο­κλο­πές, τα σενάρια συγκυ­βέρ­νη­σης, την κηδεία του τέως βασιλιά Κων­στα­ντί­νου και το κόμμα Κασι­διάρη.

«Την εντολή να κυβερ­νή­σουμε μόνοι μας πιστεύω ότι την τιμή­σαμε με συνέ­πεια και αυτό μας κάνει πιο σίγου­ρους ότι και αυτή τη φορά οι πολίτες θα μας εμπι­στευ­τούν και πάλι», δήλωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σε συνέ­ντευξή του στην εφη­με­ρίδα «Πρώτο Θέμα».

Επίσης, ανέφερε ότι αν η πρώτη τετρα­ε­τία ήταν για την κυβέρ­νηση η τετρα­ε­τία της μείωσης των φόρων, η δεύτερη τετρα­ε­τία πρέπει να είναι η τετρα­ε­τία που θα δούμε πια αρκετά καλύ­τε­ρους μισθούς, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι μια από τις μεγα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας θα αφορά το μισθο­λό­γιο δημο­σίων υπαλ­λή­λων, γιατρών και καθη­γη­τών.

Επι­πλέον, προ­α­νήγ­γειλε ότι σύντομα θα ανα­λη­φθεί πρω­το­βου­λία για το κόμμα του Κασι­διάρη, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι «οφείλει το πολι­τικό σύστημα να εξα­ντλεί τα περι­θώ­ρια τα οποία δίνει το Σύνταγμα ώστε να μην εκπρο­σω­πού­νται εγκλη­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις στο ελλη­νικό κοι­νο­βού­λιο».

Απα­ντώ­ντας σε ερώτηση για τον χρόνο των εκλογών, επα­νέ­λαβε ότι από τον Απρίλιο και μετά οι εκλογές μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή. «Εγώ είμαι συνεπής στη δέσμευσή μου και εξά­ντλησα την τετρα­ε­τία» τόνισε, ενώ για το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών ανέφερε «πιστεύω ότι η χώρα θα έχει όφελος από μια αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση» και πρό­σθεσε «στη δεύτερη κάλπη, αν οι πολίτες μας δώσουν το ποσοστό το οποίο προσ­δοκώ, θα έχουμε τη δυνα­τό­τητα να κυβερ­νή­σουμε μόνοι μας, αν μας κατευ­θύ­νουν προς μια κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας θα σεβα­στούμε τη βούλησή τους».

Σε ερώτηση για τα σφάλ­ματα της κυβέρ­νη­σης, ο πρω­θυ­πουρ­γός επα­νήλθε στο ζήτημα της παρα­κο­λού­θη­σης του κινητού τηλε­φώ­νου του Νίκου Ανδρου­λάκη, κάνο­ντας λόγο για «ξεκά­θαρο λάθος» που δεν θα έπρεπε να συμβεί. Επα­νέ­λαβε, ωστόσο, ότι ο ίδιος δεν γνώριζε το παρα­μι­κρό για το θέμα. «Στην πορεία ανα­δεί­χθηκε μια συστη­μική αδυ­να­μία, ένα πλαίσιο παρα­κο­λου­θή­σεων το οποίο ξέφυγε από τον αρχικό του σκοπό, άνθρω­ποι ανέ­λα­βαν τις ευθύνες τους και έφυγαν από τις θέσεις τους», σημεί­ωσε.

 

Ολό­κληρη η συνέ­ντευξη του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη στην εφη­με­ρίδα «Πρώτο Θέμα» και στον Δημήτρη Δανίκα

Δ. Δανίκας: Ποιες εκπτώ­σεις έχετε κάνει ως Πρω­θυ­πουρ­γός;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Νομίζω ότι ανά πάσα στιγμή ξέρεις σε αυτή τη δουλειά ότι πρέπει ενίοτε να κάνεις κάποιες μικρές παρα­χω­ρή­σεις για να μπορείς να πετύ­χεις κάποιους μεγά­λους στόχους. Πιστεύω όμως ότι στον πυρήνα του προ­γράμ­μα­τός μας έχουμε φανεί πάρα πολύ συνε­πείς. Υπήρχαν καθυ­στε­ρή­σεις σε διά­φο­ρους τομείς, υπήρχαν σφάλ­ματα τα οποία μας επέ­τρε­ψαν, νομίζω, να διορ­θω­θούμε κι εμείς και να γίνουμε καλύ­τε­ροι. Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πόσο πολλά μαθαί­νουμε κάθε μέρα σε αυτή τη δουλειά και πως όσο και αν θεωρεί κανείς ότι είναι προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος να ανα­λά­βει αυτήν την ευθύνη, τελικά κανείς δεν σε προ­ε­τοι­μά­ζει για να κάτσεις στην καρέκλα του Πρω­θυ­πουρ­γού -κι εγώ πιστεύω ότι ήμουν αρκετά καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος κι αυτό σίγουρα μας βοήθησε στην αρχή της κυβερ­νη­τι­κής μας θητείας. Αλλά, εκ των πραγ­μά­των, όποιος πιστεύει ότι στην πολι­τική δεν πρέπει κάποιος να κάνει μικρούς συμ­βι­βα­σμούς μάλλον αφελή θα τον έλεγα. Αλλά μεγάλες εκπτώ­σεις στον πυρήνα των βασικών μου αξιών δεν αισθά­νο­μαι ότι έχω κάνει. Είμαι ένας βαθιά φιλε­λεύ­θε­ρος πολι­τι­κός, με πολύ έντονες κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σίες, οι οποίες νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό ανα­δεί­χθη­καν μέσα από την πολι­τική μας.

Δ. Δανίκας: Πιστεύω ότι ο κόσμος ψηφίζει τον Μητσο­τάκη γιατί η πολι­τική που ασκεί πρα­κτικά στην καθη­με­ρι­νό­τητά του είναι μία πολι­τική που δεν έχει σχέση με τη Δεξιά την παλιά, που ξέραμε.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Είμαι ένας προ­ο­δευ­τι­κός κεντρο­δε­ξιός πολι­τι­κός σε μία εποχή όπου τα ζητή­ματα που έχουν να κάνουν με τις βασικές κοι­νω­νι­κές ανα­ζη­τή­σεις έρχο­νται στην επι­φά­νεια και απαι­τούν σύγ­χρο­νες λύσεις. Τι πετύ­χαμε εμείς να κάνουμε; Δημιουρ­γή­σαμε πλούτο μέσα από μία οικο­νο­μικά φιλε­λεύ­θερη πολι­τική, μειώ­νο­ντας τους φόρους, αφή­νο­ντας την ελλη­νική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα να εκφρα­στεί, προ­σελ­κύ­ο­ντας επεν­δύ­σεις. Ενι­σχύ­σαμε τα δημόσια οικο­νο­μικά, χρη­σι­μο­ποι­ή­σαμε τα χρήματα αυτά για να ασκή­σουμε μία απο­τε­λε­σμα­τική κοι­νω­νική πολι­τική έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι πρέπει, όσο αυτό είναι εφικτό, να μειώ­σουμε τις ανι­σό­τη­τες. Και ταυ­τό­χρονα υπε­ρα­σπι­στή­καμε με σθένος τον πατριω­τι­σμό και την αξιο­πρέ­πεια των Ελλήνων, μία πολι­τική που πιστεύω ότι έχει ανα­φο­ρές όχι μόνο σε αυτούς που θα απο­κα­λού­σαμε παρα­δο­σια­κούς δεξιούς, αλλά σε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι μετά από δέκα χρόνια κρίσης ήθελαν μία «ένεση», μία τόνωση αξιο­πρέ­πειας, σεβα­σμού και εμπι­στο­σύ­νης. Είναι μία πολι­τική που, όπως είχα δεσμευ­τεί και προ­ε­κλο­γικά, δεν περιο­ρί­ζε­ται εύκολα σε ιδε­ο­λο­γικά στεγανά και σίγουρα είναι μία πολι­τική που έχει ως κύριο σκοπό να ενώσει κι όχι να διχάσει.

Θεωρώ ότι ήταν μία επι­τυ­χη­μένη πολι­τική, θα έλεγα πολι­τική ανα­γέν­νη­σης ενός παρα­δο­σια­κού κεντρο­δε­ξιού χώρου της Νέας Δημο­κρα­τίας, που παρα­κο­λου­θεί τις εξε­λί­ξεις και δια­τη­ρώ­ντας τον πυρήνα των αξιών της ανα­νε­ώ­νε­ται διαρκώς. Δεν νομίζω ότι μοιάζει σήμερα πολύ με τη Νέα Δημο­κρα­τία άλλων δεκα­ε­τιών. Και σε αυτή την κατεύ­θυνση προ­τί­θε­μαι να συνε­χίσω.

Έβλεπα τώρα ειρήσθω εν παρόδω, το βιντε­άκι της δήλωσης που έκανα πριν από ακριβώς επτά χρόνια, όταν εκλέ­χτηκα αρχηγός της Νέας Δημο­κρα­τίας, στις 10 Ιανουα­ρίου του 2016. Ήμουνα με πολύ λιγό­τερα γκρίζα μαλλιά, η φωνή μου ήταν λίγο πιο… δεν ξέρω, τώρα μου ακού­γε­ται η φωνή μου λίγο πιο βαριά.

Δ. Δανίκας: Λίγο πιο μπάσα…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, τώρα μιλάω ίσως λίγο πιο αργά από ό,τι μιλούσα τότε, όμως και τότε μιλούσα για την ανάγκη ενός μεγάλου άλματος ανα­γέν­νη­σης της πατρί­δας και ανα­συ­γκρό­τη­σης της παρά­τα­ξης. Και πράγ­ματι, νομίζω ότι εκείνη την ημε­ρο­μη­νία, κόντρα στα προ­γνω­στικά, όταν κέρδισα την ηγεσία της Νέας Δημο­κρα­τίας άλλαξαν πολλά πράγ­ματα στο ελλη­νικό πολι­τικό κατε­στη­μένο»

Δ. Δανίκας: Ναι, το πιστεύω ότι η Νέα Δημο­κρα­τία δεν έχει καμία σχέση με τη Νέα Δημο­κρα­τία του παρελ­θό­ντος. Βρούτοι υπάρ­χουν μέσα;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βρούτοι αν υπάρ­χουν;

Δ. Δανίκας: Βρούτοι ναι. Τους ξέρετε, ας πούμε, εσείς τους Βρού­τους αυτούς;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν υπαρ­χουν…

Δ. Δανίκας: Εγώ νομίζω ότι τους ξέρετε και ότι είναι πολλοί.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θα έλεγα ότι η πολι­τική είναι σκληρή, πάντα μπορεί να υπάρ­χουν ατο­μι­κές ατζέ­ντες, θεωρώ όμως ότι η συνοχή αυτής της κυβέρ­νη­σης και της κυβερ­νη­τι­κής ομάδας ήταν αξιο­θαύ­μα­στη σε σχέση του­λά­χι­στον με αυτά τα οποία συνέ­βαι­ναν σε άλλες περιό­δους.

Δ. Δανίκας: Πρέπει να κοι­τά­ξουν αλλού, γιατί χωρίς τον Μητσο­τάκη, λέω τώρα εγώ, τοπο­θέ­τηση κάνω, η Νέα Δημο­κρα­τία μπορεί να πάει και στο 25%, ας πούμε. Λέω, η γνώμη μου είναι…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Υπάρχει ένας μεγάλος κίν­δυ­νος στην πολι­τική, στη ζωή γενικά, να πέσει κανείς στην παγίδα του ανα­ντι­κα­τά­στα­του. Βρί­σκο­μαι σε αυτή τη θέση επειδή είμαι Πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας -είμαι Πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας επειδή με εξέ­λε­ξαν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας, πολλοί εκ των οποίων δεν ανήκαν στη Νέα Δημο­κρα­τία και ήρθαν και με ψήφισαν πριν από επτά χρόνια σε μία ανοιχτή δια­δι­κα­σία, προσ­δο­κώ­ντας σε μια μεγάλη αλλαγή στην παρά­ταξη. Θεωρώ ότι τίμησα την εμπι­στο­σύνη τους, όπως θεωρώ ότι τίμησα την εμπι­στο­σύνη των πολιτών που με εμπι­στεύ­τη­καν το 2019, όταν με εξέ­λε­ξαν πιστεύ­ο­ντας ένα σχέδιο. Τώρα που ξανα­πη­γαί­νουμε προς τις εκλογές μπορώ να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους πω ότι αυτά που σας είπα τα έκανα πράξη. Αρα έχω ένα απόθεμα αξιο­πι­στίας ώστε να με πιστέ­ψουν γι’ αυτά τα οποία θα τους πω ότι θέλω να κάνω τη δεύτερη τετρα­ε­τία. Το 2019 με εμπι­στεύ­τη­καν με μία προσ­δο­κία κόντρα και στα ρεφλέξ τους, διότι υπήρχαν άνθρω­ποι που σίγουρα δεν θα ψήφιζαν την παρα­δο­σιακή δεξιά Νέα Δημο­κρα­τία και ψήφισαν Νέα Δημο­κρα­τία λόγω της δικής μου προ­σω­πι­κό­τη­τας, της δικής μου ιδιο­συ­γκρα­σίας, του δικού μου πολι­τι­κού λόγου. Πιστεύω ότι απέ­να­ντι σε αυτούς τους ανθρώ­πους, με τα όποια λάθη μου, υπήρξα πολύ συνεπής.

Δ. Δανίκας: Ποια είναι τα λάθη αυτά, μιας και ανα­φέ­ρε­στε τώρα. Ένα πείτε μου, έχει σημασία να μου πείτε ένα λάθος.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Λάθος, ξεκά­θαρο λάθος ήταν το ζήτημα των υπο­κλο­πών. Εγώ δεν κρύ­βο­μαι πίσω από το δάχτυλό μου. Ήταν μια υπόθεση η οποία δεν έπρεπε σε καμία περί­πτωση να γίνει.

Δ. Δανίκας: Όλοι λένε, ακόμα και αρι­στε­ροί που ψήφισαν Νέα Δημο­κρα­τία, πως είναι αδύ­να­τον να μην το ήξερε ο Πρω­θυ­πουρ­γός αφού αυτός ήταν υπεύ­θυ­νος της ΕΥΠ;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Εγώ γινό­μουν απο­δέ­κτης μόνο πλη­ρο­φο­ριών που έχουν να κάνουν με την εθνική ασφά­λεια. Στην πορεία ανα­δεί­χθηκε μία συστη­μική αδυ­να­μία, ένα πλαίσιο παρα­κο­λου­θή­σεων το οποίο ξέφυγε από τον αρχικό του σκοπό, άνθρω­ποι ανέ­λα­βαν τις ευθύνες τους και έφυγαν από τις θέσεις τους. Το χθες είναι στα χέρια της Δικαιο­σύ­νης. Για το σήμερα και το αύριο προ­χω­ρή­σαμε σε σημα­ντι­κές θεσμι­κές αλλαγές ώστε να δημιουρ­γη­θεί μια νέα ισορ­ρο­πία, η οποία, χωρίς να απο­νευ­ρώ­νει τις κρα­τι­κές υπη­ρε­σίες πλη­ρο­φο­ριών, δημιουρ­γεί τις ανα­γκαίες δικλί­δες ασφα­λείας για τα δικαιώ­ματα των πολιτών.

Αυτό είναι ένα από τα σφάλ­ματα τα οποία κάναμε. Είχα μιλήσει επίσης με πολύ μεγάλη ειλι­κρί­νεια για τις αδυ­να­μίες του μηχα­νι­σμού Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας όταν είχαμε τις μεγάλες κατα­στρο­φι­κές πυρ­κα­γιές το καλο­καίρι του 2021 και κοίταξα τον ελλη­νικό λαό στα μάτια και είπα: έχουμε πρό­βλημα, η κλι­μα­τική αλλαγή είναι εδώ, πρέπει να βελ­τιώ­σουμε την απόδοσή μας. Αυτό το οποίο κάναμε δεν ήταν αρκετό και πρέπει να βελ­τιω­θούμε. Και το καλο­καίρι το περσινό πήγαμε πολύ καλύ­τερα, το καλο­καίρι του 2023 θα είναι πάλι μία και­νού­ρια πρό­κληση, διότι κάθε χρονιά μηδε­νί­ζε­ται το κοντέρ και κανείς δεν πρό­κει­ται να σου πιστώ­σει τις επι­τυ­χίες της προη­γού­με­νης χρονιάς. Όμως κοι­τά­ξαμε τις αδυ­να­μίες του μηχα­νι­σμού μας και φρο­ντί­σαμε να τις βελ­τιώ­σουμε και νομίζω ότι αυτό έχει μία ξεχω­ρι­στή σημασία σε μία κοι­νω­νία η οποία έχει βιώσει έντονο το τραύμα της τρα­γω­δίας στο Μάτι.

Δ. Δανίκας: Για τις παρα­κο­λου­θή­σεις τώρα. Ξέρετε, στην Αμερική, ας πούμε, έχω μιλήσει με κάποιους ανθρώ­πους για την τεχνο­λο­γία, οι οποίοι γελάνε. Μου λένε: Υπάρ­χουν τόσα λογι­σμικά που μπο­ρούμε να παρα­κο­λου­θούμε τα πάντα, οτι­δή­ποτε, χωρίς να το κατα­λά­βει κανείς αυτό. Είναι όπως τα ανα­βο­λικά, που κάθε φορά βελ­τιώ­νο­νται.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Η τεχνο­λο­γία μας έχει ξεπε­ρά­σει, ναι. Και γι’ αυτό και όσες φορές έχω τοπο­θε­τη­θεί για το θέμα αυτό έχω πει ότι πρέπει να ξεχω­ρί­ζουμε ανάμεσα στις νόμιμες επι­συν­δέ­σεις που κάνει η Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών και στα εκα­το­ντά­δες παρά­νομα λογι­σμικά τα οποία μπορεί να κυκλο­φο­ρούν, τα οποία είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα ελέγξει κανείς και στα οποία μπορεί να έχουν πρό­σβαση όχι μόνο κρα­τι­κοί φορείς, αλλά και ιδιώτες ή και πολλές ξένες δυνά­μεις, οι οποίες μπορεί για διά­φο­ρους λόγους και απο­λύ­τως ευνό­η­τους να θέλουν, καλή ώρα σήμερα την ώρα που μιλάμε, να μας παρα­κο­λου­θούν. Και εξ ου, νομίζω ότι όποιος άνθρω­πος έχει θέση ευθύνης γνω­ρί­ζει ότι όσα μέτρα κι αν παίρνει εν δυνάμει μπορεί και ο ίδιος να είναι αντι­κεί­μενο παρα­κο­λού­θη­σης.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή κάποιος μπορεί να σας παρα­κο­λου­θεί τώρα;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βεβαίως, μπορεί κάποιος να το κάνει, λαμ­βά­νο­ντας -το τονίζω- όλα τα μέτρα τα οποία οι ειδικοί μού λένε ότι πρέπει να λαμβάνω. Όμως δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σήμερα ότι οι επι­κοι­νω­νίες οποιου­δή­ποτε, πόσω μάλλον ενός δημο­σίου προ­σώ­που στη θέση όπου βρί­σκο­μαι, μπορούν να είναι απο­λύ­τως ασφα­λείς. Δυστυ­χώς, υπάρ­χουν πάρα πολλοί που θα ήθελαν να ακούνε αυτά τα οποία λέω εντός, αλλά πρω­τί­στως εκτός Ελλάδος, για να μην πηγαί­νει το μυαλό σας σε διά­φο­ρες θεωρίες συνω­μο­σίας.

Δ. Δανίκας: Κοντά σε αυτά όμως υπάρ­χουν και οι περι­πτώ­σεις όπως ήταν ο Ανδρέας Πάτσης, ο Θέμης Χει­μά­ρας, μία άλλη κυρία τώρα τελευ­ταία. Δεν μπο­ρείτε να ελέγ­χετε τους βου­λευ­τές;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βεβαίως και τους ελέγ­χουμε αλλά…

Δ. Δανίκας: Δεν γνω­ρί­ζατε τις επι­δό­σεις του Πάτση;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Πάντα θα υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις οι οποίες ξεφεύ­γουν στα μεγάλα κόμματα. Προ­σπα­θούμε να κάνουμε έναν όσο το δυνατόν πιο εξα­ντλη­τικό έλεγχο όταν συγκρο­τούμε ένα ψηφο­δέλ­τιο και υπάρ­χουν επι­τρο­πές «πόθεν έσχες». Από τη στιγμή που εκλέ­γε­ται κάποιος, η αρμο­διό­τητα αυτή και η ευθύνη περνάνε στη Βουλή για τον έλεγχο του «πόθεν έσχες».

Δ. Δανίκας: Όχι, λέω εσείς, από το κόμμα μέσα, ελέγ­χετε ποιοι θα είναι υπο­ψή­φιοι βου­λευ­τές;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Εμείς κάνουμε τους δικούς μας ελέγ­χους. Νομίζω όμως ότι αυτές οι περι­πτώ­σεις είναι εξαι­ρέ­σεις.

Δ. Δανίκας: Ο Χει­μά­ρας;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δυσά­ρε­στες εξαι­ρέ­σεις στον κανόνα μάς υπο­χρε­ώ­νουν να βελ­τιώ­σουμε ακόμα περισ­σό­τερο τα συστή­ματα ελέγχου μας ως προς το πολι­τικό προ­σω­πικό. Δεν θα πω ότι αυτά συνέ­βαι­ναν πάντα και θα εξα­κο­λου­θούν να συμ­βαί­νουν -δεν με καλύ­πτει αυτή η απά­ντηση προ­σω­πικά, γιατί θέλω όσο το δυνατόν να μπορώ να περιο­ρίζω τέτοια φαινόμενα-, αλλά στα μεγάλα κόμματα υπάρχει πάντα η περί­πτωση να συμβούν και τέτοια περι­στα­τικά. Ο κ. Χει­μά­ρας, πάντως, παραι­τή­θηκε από βου­λευ­τής. Δεν είδα την ίδια ευαι­σθη­σία στο παρελ­θόν από Υπουρ­γούς του ΣΥΡΙΖΑ για πολύ μεγα­λύ­τερα ποσά. Δεν θεωρώ a priori ότι η ανθρώ­πινη φύση είναι άτρωτη σε πει­ρα­σμούς που έχουν να κάνουν με την εξουσία και το χρήμα. Γι’ αυτό και πρέπει να υπάρ­χουν συστή­ματα ελέγχου, αυστη­ρές τιμω­ρίες απο­τρο­πής και όσο το δυνατόν μεγα­λύ­τερη δια­φά­νεια έτσι ώστε εν τέλει ο έλεγχος να ασκεί­ται από την ίδια την κοι­νω­νία.

Δ. Δανίκας: Δεν ξέρω αν μπο­ρείτε να μου απα­ντή­σετε σε αυτό: Από τους Υπουρ­γούς ποιος είναι ο καλύ­τε­ρός σας;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν μπορώ να το πω αυτό. Εσείς μπο­ρείτε να το ρωτάτε, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω.

Δ. Δανίκας: Ήθελα να μάθω ποιος είναι ο καλύ­τε­ρος και ποιος είναι ο χει­ρό­τε­ρος.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Εγώ δεν μπορώ να σας το πω αυτό. Κατ’ αρχάς η κυβέρ­νηση είναι από τη φύση της ένα συλ­λο­γικό όργανο. Έχω απαι­τή­σεις από τους Υπουρ­γούς μου, το γνω­ρί­ζουν. Δεν είμαι…

Δ. Δανίκας: Έχω την αίσθηση όμως ότι δεν τους έχετε εμπι­στο­σύνη

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, τους έχω εμπι­στο­σύνη.

Δ. Δανίκας: Αφού οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται στο Μαξίμου.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν είναι έτσι, δεν είναι έτσι.

Δ. Δανίκας: Το επι­τε­λικό κράτος…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, το επι­τε­λικό κράτος είναι άλλο πράγμα. Το επι­τε­λικό κράτος δεν διοικεί τους Υπουρ­γούς. Το επι­τε­λικό κράτος θέτει στόχους, βάζει κανόνες λογο­δο­σίας, παρεμ­βαί­νει όταν υπάρ­χουν καθυ­στε­ρή­σεις και κυρίως συντο­νί­ζει. Η δουλειά του επι­τε­λι­κού κράτους κατε­ξο­χήν είναι να συντο­νί­ζει τους Υπουρ­γούς στα πολλά πεδία πολι­τι­κής στα οποία απαι­τεί­ται κυβερ­νη­τι­κός συντο­νι­σμός.

Δ. Δανίκας: Έχω την αίσθηση ότι όλα εκπο­ρεύ­ο­νται από το Μαξίμου, ότι οι Υπουρ­γοί διεκ­πε­ραιώ­νουν.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν είναι έτσι. Απλά το επι­τε­λικό κράτος, όπως το ορα­μα­τί­στηκα και όπως το υλο­ποιούμε, θεωρώ ότι είναι μια μεγάλη κατά­κτηση για τη χώρα, μια ισχυρή κεντρική εκτε­λε­στική εξουσία, η οποία θέτει ένα πλαίσιο σωστής δια­κυ­βέρ­νη­σης και, θα έλεγα, σωστών κανόνων μάνα­τζμεντ. Αυτό το οποίο κάνουμε στο επι­τε­λικό κράτος δεν είναι τίποτα περισ­σό­τερο, τίποτα λιγό­τερο από ό,τι θα έκανε οποια­δή­ποτε, να σας το πω απλά, με απλά λόγια, μεγάλη εται­ρεία.

Δ. Δανίκας: Το Μαξίμου είναι ο CEO της κυβέρ­νη­σης;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Υπάρ­χουν τεχνο­κρα­τι­κοί κανόνες μάνα­τζμεντ και άσκησης δημό­σιας πολι­τι­κής. Αυτούς έχουμε ουσια­στικά επι­βά­λει. Όταν, παρα­δείγ­μα­τος χάριν, θέτουμε στόχους, κάνουμε ετήσιο κυβερ­νη­τικό προ­γραμ­μα­τι­σμό έργου και λέμε: Υπουρ­γείο τάδε, πες μας ποιοι είναι οι στόχοι μας. Δεν θα τους υπα­γο­ρεύσω εγώ.

Δ. Δανίκας: Για κάθε Υπουρ­γείο;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: «Ναι βεβαίως. Αυτοί οι στόχοι είναι συμ­βα­τοί με τον κεντρικό κυβερ­νη­τικό προ­γραμ­μα­τι­σμό; Είναι συμ­βα­τοί. Άρα εσύ, ο Υπουρ­γός Δανίκας, έχεις να κάνεις αυτά τα δέκα πράγ­ματα. Τα κατα­γρά­φουμε λοιπόν αυτά τα δέκα πράγ­ματα. Τα ελέγ­χουμε στην πορεία. Αν υπάρ­χουν καθυ­στε­ρή­σεις σού το λέμε, αν υπάρ­χουν σφάλ­ματα σπεύ­δουμε να βοη­θή­σουμε, να κοι­τά­ξουμε να τα διορ­θώ­σουμε, διότι τελικά δεν υπάρχει για εμένα σφάλμα Υπουρ­γού το οποίο χρε­ώ­νε­ται ο Υπουρ­γός. Είναι σφάλμα της κυβέρ­νη­σης, αλλά τελικά το χρε­ώ­νο­μαι…

Δ. Δανίκας: Δεν το χρε­ώ­νε­ται ο Υπουρ­γός;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Το χρε­ώ­νε­ται και ο Υπουρ­γός, το χρε­ώ­νο­μαι κι εγώ. Εγώ δεν είμαι το είδος του Πρω­θυ­πουρ­γού που θα πω: Α! Ο Υπουρ­γός φταίει, δεν φταίω εγώ!. Όχι. Εγώ είμαι ο προϊ­στά­με­νος, άρα τελικά όλα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αρχί­ζουν και τελειώ­νουν στον προϊ­στά­μενο.

Δ. Δανίκας: Στον Μητσο­τάκη.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Αυτό είναι το μοντέλο το οποίο έχω επι­λέ­ξει. Αυτό το μοντέλο όμως έχει κατα­φέ­ρει να ψηφίσει παρα­πάνω από 300 νομο­σχέ­δια και έχει παράξει πολι­τική. Αν δεις το συνο­λικό μας έργο…

Δ. Δανίκας: Πρα­κτικά όμως, πρα­κτικά πέρα από τα νομο­σχέ­δια, πρα­κτικά μας ενδια­φέ­ρει.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Αυτό το μοντέλο παράγει πολύ εφαρ­μο­σμένη πολι­τική.

Δ. Δανίκας: Μου θυμίζει λίγο σοβιε­τικό μοντέλο λίγο. Κρεμ­λίνο δηλαδή, με το πολι­τικό γραφείο που οι Υπουρ­γοί, ας πούμε…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, καθόλου. Αντι­θέ­τως. Ανα­ρω­τιέ­μαι ποιο θα ήταν το εναλ­λα­κτικό μοντέλο: Να έχουμε Υπουρ­γούς που ο καθένας θα έκανε ό,τι ήθελε;

Δ. Δανίκας: Και αυτό είναι καλό για έναν Πρω­θυ­πουργό που δεν θέλει να ανα­λά­βει τις ευθύνες του κι έτσι φταίει ο τάδε Υπουρ­γός…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, αλλά επειδή εγώ είμαι άνθρω­πος ο οποίος ασπά­ζο­μαι την Καζαν­τζά­κειο έννοια της ευθύνης και την έχω ενστερ­νι­στεί βαθιά…

Δ. Δανίκας: Τα βιβλία του Καζαν­τζάκη τα έχετε δια­βά­σει όλα;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βεβαίως και τα έχω δια­βά­σει. Τώρα μάλιστα είδα το τελευ­ταίο βιβλίο, το ανέκ­δοτο, το οποίο κυκλο­φό­ρησε, «ο Ανή­φο­ρος», και έχω αρχίσει να το διαβάζω.

Δ. Δανίκας: Και τις ταινίες που έχουν γυρι­στεί;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Έχω δει τον «Ζορμπά», ας πούμε.

Δ. Δανίκας: Την ταινία του Σμα­ρα­γδή;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Την ταινία του Σμα­ρα­γδή, την έχω δει βέβαια.

Δ. Δανίκας: Τελευ­ταία ταινία που έχετε δει;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Τελευ­ταία ταινία…

Δ. Δανίκας: Μια ταινία στο Netflix έστω; Βλέπετε ταινίες;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Η τελευ­ταία σειρά που είδα και μόλις την τελεί­ωσα ήταν το «Maestro». Αισθάν­θηκα πολύ υπε­ρή­φα­νος για όλη την παρα­γωγή αυτή. Χαί­ρο­μαι διότι η παρα­γωγή αυτή έγινε αξιο­ποί­ησε τα και­νούρ­για χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία του rebate που η κυβέρ­νησή μας ενί­σχυσε, πήρε δηλαδή κάτι το οποίο είχε κάνει η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση και το έκανε καλύ­τερο.

Δ. Δανίκας: Να το πούμε αυτό, δηλαδή ότι η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση ξεκί­νησε αυτό το άνοιγμα των διευ­κο­λύν­σεων για τους παρα­γω­γούς.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βλέπεις ότι είμαι πολύ ειλι­κρι­νής. Είπα απλά ότι το κάναμε καλύ­τερο, πιο γεν­ναιό­δωρο, για να το πω απλά. Μια κατα­πλη­κτική παρα­γωγή, δια­φή­μιση της Ελλάδας, με κατα­πλη­κτι­κούς ηθο­ποιούς, με καλ­λι­τέ­χνες σε νέους ρόλους. Εγώ συγκι­νή­θηκα πολύ ως οπαδός, ως μεγάλος φαν της Χαρού­λας Αλεξίου, όταν την είδα να κάνει κάτι δια­φο­ρε­τικό από αυτό που την είχαμε συνη­θί­σει.

Δ. Δανίκας: Η μεγα­λύ­τερη φωνή για τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, η μεγα­λύ­τερη φωνή στο τρα­γούδι ποια ήταν; Αυτή που σας έκανε να χτυπάει η καρδιά σας, το συναί­σθημά σας να ανε­βαί­νει. Που λέτε «Ω, Θεέ μου, τι είναι αυτή η φωνή;». Από το εξω­τε­ρικό ή από την Ελλάδα, δεν έχει σημασία, δεν με ενδια­φέ­ρει. Από οποιο­δή­ποτε είδος. Μπορεί να είναι τζαζ, μπορεί να είναι κλασική, οτι­δή­ποτε. Ποια είναι η φωνή αυτή;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Για εμένα η ελλη­νική φωνή είναι η Μαρι­νέλλα. Και η πιο ιδιαί­τερη φωνή ανδρική από το εξω­τε­ρικό, από τη μουσική που αγαπώ πολύ, είναι ένας άνθρω­πος που έφυγε πολύ πρόωρα από κοντά μας. Άκουγα τα τρα­γού­δια του και είναι ο Ρόι Όρμπι­σον.

Δ. Δανίκας: Τόσο πολύ;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, για εμένα είναι κορυ­φαία φωνή, κορυ­φαίος τρα­γου­δο­ποιός και μεγάλη έμπνευση για πάρα πολλούς από αυτούς που τον ακο­λού­θη­σαν.

Δ. Δανίκας: Από τους Έλληνες; Ένας;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ένας είναι για εμένα από τους Έλληνες, πραγ­μα­τικά μεγάλη φωνή, που έφυγε πρόωρα και είναι ο Μητρο­πά­νος.

Δ. Δανίκας: Και από τους συν­θέ­τες; Ο Μίκης;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Από πού να αρχί­σεις… Είναι δύσκολο τώρα να συγκρί­νεις ιερά τέρατα. Για καθέναν τον οποίο ξεχω­ρίζω αδικώ δεκάδες άλλους. Εννοώ τους συν­θέ­τες, αυτά τα ιερά τέρατα.

Δ. Δανίκας: Η καθη­με­ρι­νό­τητα του Κυριά­κου ποια είναι; Τι ώρα σηκώ­νε­ται το πρωί;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: 06:30 με 06:45.

Δ. Δανίκας: Και Σαβ­βα­το­κύ­ριακο;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Το σαβ­βα­το­κύ­ριακο πιο αργά, γύρω στις 8.

Δ. Δανίκας: Και μετά;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Εκτός από το να βουρ­τσίσω τα δόντια μου και να φάω πρωινό, δυο φορές την εβδο­μάδα προ­σπαθώ να πηγαίνω νωρίς το πρωί, στις 7, στο γυμνα­στή­ριο.

Δ. Δανίκας: Κοντά εκεί;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δίπλα στο σπίτι όπου μένω. Θα πάρω πρωινό με τη Μαρέβα, συνήθως κάτι ελαφρύ, και στο γραφείο είμαι στις 08:30.

Δ. Δανίκας: Η σχέση με τη Μαρέβα είναι τόσο δυνατή;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Τώρα, τι να πω για τη Μαρέβα… Είμαστε μαζί σχεδόν 30 χρόνια, έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου, έχουμε περάσει χρόνια που ήμασταν χώρια. Πιστεύω ότι τώρα η σχέση μας είναι μια πάρα πολύ δυνατή σχέση ειλι­κρι­νούς αγάπης και μεγάλου αμοι­βαίου θαυ­μα­σμού και εκτί­μη­σης. Πάνω απ’ όλα, όμως, περνάμε καλά μαζί οι δυο μας, δεν χρεια­ζό­μα­στε τρίτους για να περά­σουμε καλά. Γελάμε πολύ μαζί, έχουμε κοινά ενδια­φέ­ρο­ντα και βέβαια εμπι­στεύ­ο­μαι πάρα πολύ το ένστι­κτό της.

Δ. Δανίκας: Θέλω να γυρί­σουμε στο καθη­με­ρινό πρό­γραμμα.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Προ­σπαθώ να μην βγαίνω τα βράδια όταν δεν έχω επαγ­γελ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Απο­φεύγω τις κοι­νω­νι­κές εξόδους. Αν είναι να βγω το βράδυ και δεν έχω επαγ­γελ­μα­τική υπο­χρέ­ωση θέλω να βγω με κάποιους από τους πολύ στενούς μου φίλους. Απο­φεύγω δηλαδή την κοι­νω­νική ζωή της Αθήνας όσο μπορώ. Και τα βράδια θα προ­σπα­θήσω, πάλι αν μπορώ, αν δεν έχω αθληθεί το πρωί, να αθληθώ αργά το βράδυ, να πάω να παίξω τένις ή μια φορά την εβδο­μάδα ακόμα παίζω μπάσκετ με φίλους μου. Και να γυρίσω σπίτι μετά, να τσι­μπήσω κάτι, να διαβάσω κάνα βιβλίο ή να δω λίγο τηλε­ό­ραση ή να δω λίγο αθλη­τικά.

Δ. Δανίκας: Τον Ολυ­μπιακό;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι μόνο Ολυ­μπιακό.

Δ. Δανίκας: Ολυ­μπια­κός όμως είστε.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ολυ­μπια­κός, ναι, αλλά όχι μόνο Ολυ­μπιακό. Βλέπω πολλά σπορ. Ό,τι προ­σφέ­ρει το πλούσιο μενού της συν­δρο­μη­τι­κής τηλε­ό­ρα­σης.

Δ. Δανίκας: Θέατρο, σινεμά;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Σινεμά λιγό­τερο πια και θέατρο λιγό­τερο, δυστυ­χώς. Επειδή το πρό­γραμμα αλλάζει γρήγορα, η μεγάλη ευκολία των πλατ­φορ­μών είναι ότι μπορείς να το δεις εκείνη τη στιγμή που σε βολεύει και να δεις όσο θέλεις. Αυτή είναι η μεγάλη ευκολία αυτής της επι­λο­γής.

Δ. Δανίκας: Θέατρο;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θέατρο ελά­χι­στο πρα­κτικά. Ίσως είναι κάτι που θα το ανα­κα­λύψω και θα το απο­λαύσω σε κάποια άλλη φάση της ζωής μου.

Δ. Δανίκας: Με τα παιδιά; Η μεγάλη αγάπη είναι η Δάφνη;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν μπορώ να ξεχω­ρίσω κανένα παιδί μου. Έχω τρία κατα­πλη­κτικά παιδιά, τρία πολύ δια­φο­ρε­τικά παιδιά με τον τρόπο τους, το καθένα με τα δικά του χαρί­σματα. Ευτυχώς κατα­φέ­ραμε φέτος μετά από πολύ καιρό τα Χρι­στού­γεννα και βρε­θή­καμε μαζί στην Κρήτη οι πέντε μας και το χαρή­καμε πολύ. Είμαι ένας πολύ υπε­ρή­φα­νος πατέρας ο οποίος χαί­ρε­ται να βλέπει τα παιδιά του να προ­ο­δεύ­ουν, αλλά να δεί­χνουν και μεγάλη ανθε­κτι­κό­τητα, να αντι­με­τω­πί­ζουν τις δικές τους δυσκο­λίες. Και προ­σπαθώ κάθε μέρα να τους βοηθάω να γίνο­νται καλύ­τε­ροι άνθρω­ποι.

Δ. Δανίκας: Θα μπο­ρούσε η Παιδεία, η ελλη­νική, να είναι πολύ καλύ­τερη. Αν είχε περισ­σό­τερα κον­δύ­λια, αν ακο­λου­θού­σαμε το μοντέλο της Φιν­λαν­δίας φέρ’ ειπείν. Αφού η Φιν­λαν­δία έχει ένα εξαι­ρε­τικό μοντέλο γιατί δεν μπο­ρούμε να το κάνουμε κι εμείς, να το ακο­λου­θή­σουμε;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Κάνουμε πολλά πράγ­ματα στην Παιδεία, αλλά πρέπει να κάνουμε πολλά περισ­σό­τερα. Έχουν γίνει μεγάλες αλλαγές στην Παιδεία: Από τα Νηπια­γω­γεία και από το γεγονός πια ότι έχουμε Νηπια­γω­γείο από τα 4, με αγγλικά, από τα προ­γράμ­ματα σπουδών και τα εργα­στή­ρια σπουδών στα σχολεία που για πρώτη φορά διδά­σκουμε μαθή­ματα έξω από το κλασικό πρό­γραμμα, τα οποία τα έχουν αγκα­λιά­σει και τα παιδιά και οι δάσκα­λοι που τα διδά­σκουν. Την έμφαση που δίνουμε στην τεχνική εκπαί­δευση, γιατί δεν γίνεται όλα τα παιδιά να πάνε στο πανε­πι­στή­μιο. Ναι, πιστεύω ότι μια από τις μεγάλες προ­κλή­σεις που θα αντι­με­τω­πί­σουμε στη δεύτερη τετρα­ε­τία θα αφορά το μισθο­λό­γιο δημο­σίων υπαλ­λή­λων, γιατρών και καθη­γη­τών.

Δ. Δανίκας: Γιατρών και δασκά­λων, καθη­γη­τών.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δασκά­λων, καθη­γη­τών, αυτό εννοώ. Διδα­κτι­κού προ­σω­πι­κού. Η αλήθεια είναι ότι ζητάμε πολλά, πάρα πολλά από τους καθη­γη­τές μας και τους δασκά­λους μας και δίνουμε λίγα. Είναι κάτι το οποίο όσο θα έχουμε δημο­σιο­νο­μι­κές ανάσες θα πρέπει να το αντι­με­τω­πί­σουμε. Δηλαδή πολλές φορές ερχό­μα­στε, κοιτάμε τον Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και λέμε: Δημιουρ­γή­σαμε ένα πλε­ό­να­σμα. Πού να το δώσουμε; Να κόψουμε φόρους ή να δώσουμε κάνα επίδομα; Όχι, κάποια στιγμή θα επεν­δύ­σουμε και στους ανθρώ­πους μας. Άρα, κάποια στιγμή ο δημο­σιο­νο­μι­κός χώρος τον οποίο θα δημιουρ­γούμε θα πρέπει να μπορεί να οδηγεί και σε αύξηση, σε καλύ­τε­ρους μισθούς. Όπως οι μισθοί στον ιδιω­τικό τομέα πρέπει να βελ­τιώ­νο­νται, γιατί είναι ακόμα χαμηλοί, έτσι και οι μισθοί σε κρί­σι­μες κατη­γο­ρίες δημο­σίων υπαλ­λή­λων πρέπει να αυξά­νο­νται, γιατί επι­τε­λούν ένα πολύ σπου­δαίο έργο.

Δ. Δανίκας: Υπάρχει όμως η κατάρα των πελα­τεια­κών σχέσεων. Αυτό λένε σε ένα γκάλοπ τα παιδιά που φύγανε στο εξω­τε­ρικό. Φεύ­γουμε, λένε, γιατί δεν είχαμε μπάρμπα στην Κορώνη…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Εγώ βλέπω πια μια Ελλάδα που γίνεται πιο αξιο­κρα­τική, μια Ελλάδα στην οποία έχεις περισ­σό­τε­ρους δρόμους, ατο­μι­κούς δρόμους διά­κρι­σης.

Δ. Δανίκας: Εσείς κρα­τή­σατε, λόγου χάρη, αξιό­λο­γους ανθρώ­πους που είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ σε διά­φο­ρες θέσεις; Όχι, φέρατε τους δικούς σας.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Μεμο­νω­μέ­νους, ναι. Δεν ρώτησα ποτέ τους ανθρώ­πους τους οποίους εγώ προ­σέ­λαβα τι ψηφί­ζουν. Δεν τους ρώτησα τι ψηφί­ζουν. Τους λέω: Αυτό είναι το βιο­γρα­φικό, αυτά θέλω από σένα. Και έχω συνερ­γα­στεί με πολύ αξιό­λο­γους ανθρώ­πους, πολλοί εκ των οποίων πιστεύω ότι δεν μας είχαν ψηφίσει στο παρελ­θόν. Μπορεί, ενδε­χο­μέ­νως, ως απο­τέ­λε­σμα της συνερ­γα­σίας να μας ψηφί­σουν. Δεν τους επέλεξα γιατί ήταν «γαλά­ζιοι». Τους επέλεξα γιατί ήταν ικανοί. Προ­φα­νώς απαι­τεί­ται, θα έλεγα, μία αίσθηση συμ­με­το­χής σε έναν κοινό σκοπό. Και το επι­ζη­τούμε αυτό. Μια πολι­τική υπη­ρε­τούμε. Αν δεν μπορείς να την υπη­ρε­τή­σεις, δεν πρέπει να είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με το τι ψήφισαν, τι ψήφιζαν οι άνθρω­ποι στην προη­γού­μενη τους ζωή. Εξάλλου, ουκ ολίγοι άνθρω­ποι μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, σήμερα που μιλάμε, γνω­ρί­ζουμε ότι δεν ανήκαν στη Νέα Δημο­κρα­τία στην προη­γού­μενη τους πολι­τική ζωή. Και ακριβώς αυτή η ώσμωση είναι που κάνει αυτή την προ­σπά­θεια τόσο ενδια­φέ­ρουσα και τόσο δημιουρ­γική.

Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος κίν­δυ­νος στις ομάδες, σε οποια­δή­ποτε ομάδα, γιατί οι δου­λειές πια είναι ομα­δι­κές: να σκέ­φτο­νται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Δεν το θέλουμε αυτό. Και επι­διώκω τη δια­φο­ρε­τική άποψη. Την αιρε­τική άποψη.

Η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα είναι δύναμη μεγάλη. Δια­φο­ρε­τι­κό­τητα σημαί­νει προ­φα­νώς και περισ­σό­τε­ρες, πολύ περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες. Είμαστε πολύ πίσω στον τομέα αυτό. Η επόμενη κυβέρ­νηση πρέπει να έχει πολύ περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες από αυτή που κλείνει σιγά – σιγά τον κύκλο της. Και κυρίως άνθρω­ποι οι οποίοι έχουν δια­φο­ρε­τικά βιώματα και δια­φο­ρε­τι­κές παρα­στά­σεις. Περισ­σό­τε­ροι νέοι. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για πολι­τι­κές για τη νεολαία και να μην ακούμε τους ίδιους τους νέους να μας μιλάμε για τα βιώματά τους, για τις φιλο­δο­ξίες τους;

Έχω συνα­ντή­σει κατα­πλη­κτικά παιδιά στην ηλικία των παιδιών μας, με φοβερές δυνα­τό­τη­τες. Θα ήθελα να έχω περισ­σό­τε­ρους 25άρηδες, όχι μόνο 35άρηδες, 25αρηδες να συνερ­γά­ζο­νται μαζί μας. Ναι, να μας βοηθούν. Εδώ η κόρη μου, η μικρή κόρη μου, 19 χρονών, που ασχο­λεί­ται με θέματα δημό­σιας υγείας, μου παρου­σί­ασε κάποιες σκέψεις που είχε με μια φίλη της και πραγ­μα­τικά έμεινα άφωνος από το πόσο ώριμα είναι τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για την καλύ­τερα εκπαι­δευ­μένη γενιά, με απί­στευτα βιώματα, με τρομερή έφεση στην τεχνο­λο­γία, με άλλες ανη­συ­χίες, με άλλες ανα­σφά­λειες, με άλλα προ­βλή­ματα, ενδε­χο­μέ­νως, από τη δική μας.

Δ. Δανίκας: Λένε ότι πρό­κει­ται να βγει ένας νόμος, κάτι τέτοιο, ώστε να απα­γο­ρευ­τεί η ανα­γνώ­ριση ενός κόμ­μα­τος του Κασι­διάρη στις εκλογές και ότι εσείς θα ζητή­σετε, αν γίνει αυτό, να το ψηφί­σουν και άλλοι. Να το ψηφί­σουν σχεδόν όλοι.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ας μη μιλή­σουμε γι’ αυτό τώρα…

Δ. Δανίκας: Μα, έχει ενδια­φέ­ρον. Αν δεν μιλή­σουμε γι’ αυτά, για τι θα μιλή­σουμε;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ωραία, άντε, ας μιλή­σουμε. Οφείλει το πολι­τικό σύστημα να εξα­ντλεί τα περι­θώ­ρια τα οποία δίνει το Σύνταγμα ώστε να μην εκπρο­σω­πού­νται εγκλη­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις στο Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο. Νομίζω η πρόταση αυτή τα λέει όλα. Και να μην πω τίποτα περισ­σό­τερο αυτή τη στιγμή. Τα υπό­λοιπα θα τα πλη­ρο­φο­ρη­θείτε σύντομα.

Δ. Δανίκας: Και εκλογές 2 ή 9 Απρι­λίου;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Μπορεί και μετά. Μπορεί να είναι τον Μάιο. Θα επα­να­λάβω αυτό το οποίο έχω πει: Από τον Απρίλιο και μετά οι εκλογές μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή. Εγώ είμαι συνεπής στη δέσμευση μου και εξά­ντλησα την τετρα­ε­τία. Κανείς δεν πίστεψε αυτό το πράγμα.

Δ. Δανίκας: Εγώ το πίστεψα.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όπως ήμουν συνεπής σε αυτό το οποίο έλεγα, ότι δεν θα αλλάξω τον εκλο­γικό νόμο, παρόλο που πολλοί μου ζητού­σαν να τον αλλάξω. Είπα ότι εγώ δεν παίζω με τους θεσμούς και τήρησα τον λόγο μου. Οι κανόνες του παι­χνι­διού δια­μορ­φώ­νο­νται στην αρχή της τετρα­ε­τίας, όπως είχα δεσμευ­τεί. Δεν άλλαξα τον εκλο­γικό νόμο παρότι πάρα πολλοί πίστευαν ότι έπρεπε να τον αλλάξω και να κατε­βάσω τον πήχη της αυτο­δυ­να­μίας. Αυτοί είναι οι κανόνες. Πιστεύω ότι η χώρα θα έχει όφελος από μια αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση, αλλά αυτό τελικά θα το επι­λέ­ξουν οι Έλληνες πολίτες. Στη δεύτερη κάλπη, που είναι η κάλπη της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής, αν οι πολίτες μας δώσουν το ποσοστό το οποίο προσ­δοκώ, θα έχουμε τη δυνα­τό­τητα να κυβερ­νή­σουμε μόνοι μας. Αν μας κατευ­θύ­νουν προς μια κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας, θα σεβα­στούμε τη βούληση τους. Αλλά στη δεύτερη κάλπη. Το τονίζω. Η δεύτερη κάλπη ενσω­μα­τώ­νει τον εκλο­γικό νόμο στον οποίο εγώ πιστεύω. Αλλά η πρώτη κάλπη είναι κρίσιμη γιατί θα στείλει το μήνυμα ποιος θα κυβερ­νή­σει τη χώρα.

Δ. Δανίκας: Ποιος θα είναι πρώτος δηλαδή.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, ποιος θα είναι πρώτος και με τι ποσοστό θα είναι πρώτος. Άρα η πρώτη κάλπη είναι αυτή η οποία τελικά θα δια­μορ­φώ­σει τις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Η δεύτερη πιστεύω ότι θα επι­κυ­ρώ­σει το απο­τέ­λε­σμα της πρώτης κάλπης. Μακάρι να μην χρεια­ζό­ταν η δεύτερη κάλπη! Αν είχαμε τον εκλο­γικό νόμο τον οποίο άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα χρεια­ζό­ταν η δεύτερη κάλπη. Θα είχαμε την πρώτη κάλπη και θα δίναμε τα ρέστα μας στην πρώτη κάλπη. Θα δώσουμε τα ρέστα μας σε κάθε περί­πτωση στην πρώτη κάλπη. Να το ξεκα­θα­ρίσω αυτό.

Δ. Δανίκας: Ρεα­λι­στικά, το ποσοστό της πρώτης Κυρια­κής, στην πρώτη εκλο­γική ανα­μέ­τρηση, θα είναι 32%, 33%, 31%;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν θα κάνω καμία πρό­βλεψη. Θα πω μόνο ότι ξέρουμε ποιο είναι το ποσοστό το οποίο χρεια­ζό­μα­στε στη δεύτερη κάλπη για να είμαστε αυτο­δύ­να­μοι.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή πάνω από 38,8%.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι. Μπορεί να είναι 36%, μπορεί να είναι 37%, μπορεί να είναι 38%. Εξαρ­τά­ται από το συνο­λικό απο­τέ­λε­σμα.

Δ. Δανίκας: Λοιπόν, να μιλή­σουμε τώρα για τη συνερ­γα­σία. Γιατί δεν υπάρχει αυτή η κουλ­τούρα στην Ελλάδα; Δεν μπορεί να τη σπά­σουμε την κουλ­τούρα; Δηλαδή δεν υπάρ­χουν ζητή­ματα που αφορούν σε όλα τα κόμματα;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βεβαίως υπάρ­χουν. Ναι, αλλά μέχρι στιγμής, δυστυ­χώς, του­λά­χι­στον ως προς την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, έχουμε δει άρνηση στα πάντα. Άρα για μένα η συνερ­γα­σία με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει πρα­κτικά ποτέ. Γιατί σε όλα έχουν βγει απέ­να­ντι. Στα πάντα. Επειδή το λέει ο Μητσο­τά­κης πρέπει να πούμε το ανάποδο.

Δ. Δανίκας: Αυτό το κάνανε όλοι, για να είμαστε δίκαιοι.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Και ναι και όχι.

Δ. Δανίκας: Και εσείς το κάνατε.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν είναι έτσι. Εμείς συγκυ­βερ­νή­σαμε με το ΠΑΣΟΚ από το 2012. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός ο οποίος έχει περάσει τελείως απέ­να­ντι.

Δ. Δανίκας: Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρ­νηση κι εσείς «όχι» σε όλα λέγατε.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι, αλλά «ο θάνατος σου η ζωή μου», «ή τους τελειώ­νουμε ή μας τελειώ­νουν», δεν τα λέγαμε εμείς όλα αυτά. Δεν δια­μορ­φώ­σαμε εμείς τους όρους αυτής της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, ενός παι­γνίου μηδε­νι­κού αθροί­σμα­τος. Πιστεύω ότι αυτό το οποίο έχουμε πετύχει είναι να μπο­λιά­σουμε τη Νέα Δημο­κρα­τία με ανθρώ­πους και με ιδέες που διευ­ρύ­νουν, θα έλεγα, τη ματιά μας και την πολι­τική παρέμ­βαση της ίδιας αυτής της παρά­τα­ξης. Άρα, όταν μιλάμε για αυτο­δύ­ναμη Νέα Δημο­κρα­τία δεν εννο­ούμε μια μονο­κομ­μα­τική Νέα Δημο­κρα­τία. Πάρε για παρά­δειγμα την Υπουργό Πολι­τι­σμού, δεν είναι Νέα Δημο­κρα­τία. Άρα αυτή η κυβέρ­νηση τι είναι; Είναι μονο­κομ­μα­τική κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας; Είναι μονο­κομ­μα­τική κατ’ όνομα. Αλλά αυτοί που συγκρο­τούν την κυβέρ­νηση και την Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα δεν προ­έρ­χο­νται από την παρα­δο­σιακή Νέα Δημο­κρα­τία. Εγώ έψαξα να βρω ανθρώ­πους, και για υπουρ­γικά χαρ­το­φυ­λά­κια, οι οποίοι δεν ανήκαν στην παρά­ταξη, ανα­ζή­τησα τους καλύ­τε­ρους. Αλλά το έκανα με τους όρους μιας μονο­κομ­μα­τι­κής κυβέρ­νη­σης. Γιατί δεν θέλω να μπαίνω σε παζάρια κάθε τρεις και λίγο. Να είμαι εκβια­ζό­με­νος από ένα μικρό κόμμα. Έχω δει πώς δου­λεύ­ουν οι κυβερ­νή­σεις αυτές. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Δεν θεωρώ κατ’ ανάγκην ότι τα μοντέλα των πολυ­κομ­μα­τι­κών ευρω­παϊ­κών κυβερ­νή­σεων είναι μοντέλα λει­τουρ­γικά.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή, συνερ­γα­σία με άλλο κόμμα την απο­κλεί­ετε;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν απο­κλείω τίποτα γιατί, όπως είπα, μετά τη δεύτερη κάλπη μπορεί αυτό να μας το επι­βά­λει ο ίδιος ο λαός.

Δ. Δανίκας: Πιθα­νό­τε­ρος εταίρος ποιος μπορεί να είναι;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν είμαι σε θέση να το πω αυτή τη στιγμή γιατί δεν μπορώ να γνωρίζω ποιο θα είναι το τελικό απο­τέ­λε­σμα.

Δ. Δανίκας: Στο μυαλό μου έρχεται, ο ΣΥΡΙΖΑ. Απο­κλεί­ε­ται τελείως; Δηλαδή, σενάριο επι­στη­μο­νι­κής φαντα­σίας. Νέα Δημο­κρα­τία – ΣΥΡΙΖΑ μαζί;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Απο­κλεί­ε­ται τελείως.

Δ. Δανίκας: Μπαί­νουμε στο ΠΑΣΟΚ τώρα. Με τον Ανδρου­λάκη.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Απέ­χουμε πολύ ακόμα από το να μπο­ρούμε να κάνουμε οποια­δή­ποτε πρό­βλεψη για το τι θα συμβεί μετά τη δεύτερη κάλπη.

Δ. Δανίκας: Με τον Βελό­πουλο;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Είναι κάτι που το έχω απο­κλεί­σει.

Δ. Δανίκας: Γιατί, θα ήταν το ίδιο που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Επειδή δεν έχουμε ατε­λεί­ω­τες επι­λο­γές συνερ­γα­σίας, καθί­στα­ται ακόμα πιο επι­τα­κτικό, θα έλεγα, το ζήτημα της αυτο­δυ­να­μίας. Ο τόπος πρέπει να κυβερ­νη­θεί. Και πιστεύω θα κυβερ­νη­θεί καλύ­τερα, αυτή τη στιγμή, από μια αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας και γι’ αυτό και διεκ­δικώ την αυτο­δυ­να­μία. Όχι μόνο πιστεύω ότι μπορώ να την κατα­κτήσω, αλλά την υπη­ρέ­τησα κιόλας με συνέ­πεια. Θέλω να σου θυμίσω ότι πριν από τις εκλογές του 2019 δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστευαν στην αυτο­δυ­να­μία. Για θυμήσου λίγο τι έγραφαν τότε. Στις ευρω­ε­κλο­γές πήραμε 33% και στις εθνικές εκλογές πήραμε 40% και αυτή την εντολή να κυβερ­νή­σουμε μόνοι μας πιστεύω ότι την τιμή­σαμε με συνέ­πεια και αυτό μας κάνει πιο σίγου­ρους ότι και αυτή τη φορά οι πολίτες θα μας εμπι­στευ­τούν και πάλι, γιατί, επα­να­λαμ­βάνω, το ’19 ψήφισαν προ­ο­πτική. Έβλεπαν ότι «η Νέα Δημο­κρα­τία, σου λέει, αυτή έχει αλλάξει, ο Κυριά­κος καλός μου φαί­νε­ται». Πέρασε, πιστεύω, σε έναν βαθμό η προ­πα­γάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων ότι αυτός είναι δεξιός, μη ψηφί­σετε δεξιά γιατί ο Μητσο­τά­κης είναι κάτι το οποίο έρχεται από το βαθύ, σκο­τεινό παρελ­θόν. Μονίμως, έτσι παρου­σια­ζό­μουν. Είμαι κάτι άλλο από αυτό το οποίο βλέπετε. Νομίζω ότι μετά από τριά­μισι χρόνια Πρω­θυ­πουρ­γός και επτά χρόνια αρχηγός της Νέας Δημο­κρα­τίας ξέρουν ποιος ο Μητσο­τά­κης με τα καλά του και τα στραβά του. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να με παρου­σιά­σουν ως κάτι δια­φο­ρε­τικό από αυτό που είμαι.

Δ. Δανίκας: Ναι, αλλά η μονο­μα­χία, όπως κατα­λα­βαί­νετε, είναι μεταξύ Τσίπρα και Κυριά­κου, δηλαδή έχουν φύγει τα κόμματα, όπως το βλέπω εγώ κινη­μα­το­γρα­φικά και σημειο­λο­γικά, τα κόμματα έχουν φύγει από τη μέση και είναι μονο­μα­χία δύο προ­σώ­πων.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Πάντα λίγο-πολύ έτσι δεν ήταν; Να θυμηθώ τις εποχές του πατέρα μου. Δεν ήταν Μητσο­τά­κης – Παπαν­δρέου; Δεν ήτανε στη συνέ­χεια Σημίτης – Καρα­μαν­λής; Τώρα είναι Μητσο­τά­κης – Τσίπρας.

Δ. Δανίκας: Όπου πηγαίνω μιλάω με ανθρώ­πους της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Τι σου λένε αυτοί; Σου λένε, όλοι το ίδιο είναι. Ένα αυτό. Αλλά αν μου πεις στο βάθος τι θα κάνω, ε, τελικά θα το ρίξω στον Κυριάκο…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ναι. Απλά εγώ πιστεύω ότι σίγουρα το δίλημμα είναι τελικά Μητσο­τά­κης ή Τσίπρας. Το είπα πρώτος από τη Διεθνή Έκθεση Θεσ­σα­λο­νί­κης που με ρώτησαν για πρώτη φορά να προσ­διο­ρίσω τα εκλο­γικά διλήμ­ματα και αυτή η εκλογή έχει και ένα ιδιαί­τερο χαρα­κτη­ρι­στικό. Εδώ και 30 χρόνια δεν έχουμε ξαναδεί εκλογές όπου ο νυν Πρω­θυ­πουρ­γός να αντι­πα­ρα­τί­θε­ται με τον τέως Πρω­θυ­πουργό. Συνήθως αυτός που διεκ­δι­κεί την Πρω­θυ­πουρ­γία δεν έχει ασκήσει το αξίωμα του Πρω­θυ­πουρ­γού. Το ’19 εγώ δεν ήμουν Πρω­θυ­πουρ­γός. Συγκρι­νό­μουν με κάποιον που τότε ήταν Πρω­θυ­πουρ­γός. Έχει να γίνει αυτό από την αντι­πα­ρά­θεση Μητσο­τάκη – Παπαν­δρέου. Εδώ και 30 χρόνια. Τώρα έχεις τον εν ενερ­γεία Πρω­θυ­πουργό να αντι­πα­ρα­τί­θε­ται με τον προη­γού­μενο Πρω­θυ­πουργό. Άρα, η σύγκριση είναι πιο δίκαιη, θα έλεγα. Τέσσερα χρόνια Τσίπρας, θυμό­μα­στε τι έγινε.

Δ. Δανίκας: Με το βάρος του μνη­μο­νίου όμως…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Το 3ο μνη­μό­νιο ο ίδιος το έφερε. Δεν του το επέβαλε κανείς. Έχεις όμως στα τέσσερα χρόνια Τσίπρα τους χαμη­λό­τε­ρους ρυθμούς ανά­πτυ­ξης στην Ευρώπη. Δεν θα μπω τώρα στη σύγκριση του τι κάναμε εμείς και τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή είναι η σύγκριση την οποία πρέπει να κάνουν οι πολίτες. Θέλουν να ξανα­ζή­σουν τα τέσσερα χρόνια Τσίπρα; Διότι δεν έχει αλλάξει ο Τσίπρας. Όπως δεν έχει αλλάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δ. Δανίκας: Από τον ΣΥΡΙΖΑ όλοι για πέταμα είναι;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Όχι, προς Θεού! Σε καμία περί­πτωση.

Δ. Δανίκας: Ποιοι είναι αυτοί που ξεχω­ρί­ζουν από τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν μπο­ρείτε να πείτε κάποια ονόματα; Με ενδια­φέ­ρει να ακούσω.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Άμα αρχίζω να μπαίνω στα ονόματα, δεν θα τους σταυ­ρώ­σει κανείς… Θα με βρίζουν μετά. Τέλος πάντων, υπάρ­χουν αξιό­λο­γοι άνθρω­ποι. Αλίμονο! Δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι σε ένα κόμμα του 32% δεν υπάρ­χουν και αξιό­λο­γοι. Και ο Τσίπρας έχει ιδιαί­τε­ρες ικα­νό­τη­τες. Μπορεί να διαφωνώ μαζί του σε πολλά, αλλά δεν μπορώ να μην ανα­γνω­ρίζω…

Δ. Δανίκας: Όπως;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Έχει ένα εντυ­πω­σιακό πολι­τικό ένστι­κτο. Ένας άνθρω­πος ο οποίος πήρε ένα κόμμα από το 3% και το πήγε στο 36% δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν έχει ικα­νό­τη­τες.

Εγώ, σε αντί­θεση με το τι μπορεί να έχουν κάνει οι πολι­τι­κοί μου αντί­πα­λοι, ουδέ­ποτε υποτιμώ των αντί­παλό μου. Τον σέβομαι. Θεωρώ πάντα ότι έχει δυνα­τό­τη­τες.

Εδώ το μεγα­λύ­τερο λάθος το οποίο μπορεί να κάνει κανείς είναι να καβα­λή­σει το καλάμι, να είναι αλα­ζό­νας απέ­να­ντι στον αντί­παλό το και να λέει αυτά που έλεγε ο Τσίπρας για μένα: «Τον έχω», «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκα­τομ­μύ­ριο να κερ­δί­σει αυτός τις εκλογές». Ξεκινάς μία ανα­μέ­τρηση έχοντας πάντα στο βάθος του μυαλού σου ότι θα κερ­δί­σεις, αλλά αν είσαι τόσο σίγου­ρος ότι θα κερ­δί­σεις και δεν εξε­τά­ζεις το ενδε­χό­μενο τι μπορεί να γίνει και τι λάθη μπορείς να κάνεις ώστε να κερ­δί­σει ο άλλος, τότε το έχασες. Έχεις μπει σε ένα τρυπάκι το οποίο μπορεί να είναι πάρα πολύ επι­κίν­δυνο. Δεν υποτιμώ τον αντί­παλό μου και σίγουρα δεν υποτιμώ τον Τσίπρα»

Δ. Δανίκας: Από τις μνήμες, τις προ­σω­πι­κές μνήμες ποια είναι η στιγμή εκείνη που έχει χαράξει τον Κυριάκο Μητσο­τάκη; Μία εικόνα που θα τη θυμάται πάντα. Ας πούμε, ο έρωτας με τη Μαρέβα, η πρώτη μέρα που συνα­ντη­θή­κατε;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Προ­σω­πική. Είναι προ­σω­πική και πολι­τική. Εκλογές 1977, μικρό παιδί ήμουν τότε, και κάποια στιγμή είδα μια τερά­στια αφίσα του πατέρα μου, ήταν τότε υπο­ψή­φιος στις εκλογές και αρχηγός στο κόμμα των Νεο­φι­λε­λευ­θέ­ρων. Και θυμάμαι, μου έκανε εντύ­πωση το μέγεθος. Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος άνθρω­πος, που ταυ­τό­χρονα είναι και πατέρας μου, ο οποίος είναι σε μία αφίσα και είναι τόσο μεγάλος στην εικόνα!

Δ. Δανίκας: Η μνήμη για τον πατέρα, λοιπόν

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Και επειδή με τον πατέρα μου είχα πάντα μια πολύ δυνατή σχέση, η οποία βελ­τιώ­θηκε όσο περ­νούσε ο χρόνος και από­λαυσα πάρα πολύ τη σχέση αυτή να ωρι­μά­ζει, θα έλεγα, σαν το καλό κρασί, είναι κάτι το οποίο, έτσι μία σχέση πολύ δυνατή, την οποία θα την κρατάω πάντα μέσα μου. Όπως και η σχέση μου με την μητέρα μου είναι μία πολύ δυνατή σχέση. Παρότι οι γονείς μου με έκαναν σχετικά μεγάλοι. Ήμουν το τελευ­ταίο παιδί. Ήμουν τυχερός που τους είχα μαζί μου για πολλά χρόνια και του­λά­χι­στον χαί­ρο­μαι που ο πατέρας μου είχε τη χαρά να με δει Πρόεδρο της Νέας Δημο­κρα­τίας. Δεν με είδε Πρω­θυ­πουργό, αλλά του­λά­χι­στον Πρόεδρο της Νέας Δημο­κρα­τίας με είδε. Αυτή ήταν μια εικόνα, έτσι κινη­μα­το­γρα­φική, γιατί μου μίλησες για κινη­μα­το­γράφο. Θυμάμαι το πόσο μικρός αισθάν­θηκα εκείνη τη στιγμή απέ­να­ντι σε έναν μεγάλο. Ταυ­τό­χρονα ήταν και ο άνθρω­πος τον οποίο έχω μέσα στο σπίτι μου, τον πατέρα μου. Μια σχέση την οποία προ­σπαθώ και εγώ να δια­φυ­λάττω στο σπίτι, τους δια­κρι­τούς ρόλους. Άλλο ο Μητσο­τά­κης Πρω­θυ­πουρ­γός και άλλο ο Κυριά­κος πατέρας. Ο Κυριά­κος πατέρας πρέπει να αφήνει όλα τα προ­βλή­ματα στην άκρη, πρέπει να είναι δια­θέ­σι­μος για τα παιδιά του όποτε τον ζητούν και, θυμάμαι, είδα μια σκηνή στο «Borgen». Έχεις δει το «Borgen»;

Δ. Δανίκας: Ναι.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Στο «Borgen», η Πρω­θυ­πουρ­γός έχει στείλει την κόρη της στην κατα­σκή­νωση και η μικρή έχει κάποιο ψυχο­λο­γικό πρό­βλημα και παίρνει τηλέ­φωνο. Και η γραμ­μα­τέας λέει: «Δεν μπορεί να σου τη δώσω, δεν σου δίνω την Πρω­θυ­πουργό γιατί είναι απα­σχο­λη­μένη». Και την επόμενη μέρα την απολύει τη γραμ­μα­τέα. Γιατί το κορίτσι έπαθε κρίση πανικού και δεν μπο­ρούσε να επι­κοι­νω­νή­σει με τη μητέρα του. Είμαστε πολι­τι­κοί, αλλά πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρω­ποι, είμαστε οικο­γε­νειάρ­χες, όσο και να αγαπάμε τη χώρα μας.

Δ. Δανίκας: Ένας άνθρω­πος που παίρνει 500 – 600 ευρώ το μήνα, με οικο­γέ­νεια και με παιδάκι, περνάει τρο­μα­κτικά δύσκολα. Και από την κυβέρ­νηση παίρνει κάποια επι­δό­ματα. Και με τα επι­δό­ματα εξευ­τε­λί­ζε­ται, γιατί αισθά­νε­ται ότι είναι «προ­βλη­μα­τι­κός». «Αφού πεθαίνω στη δουλειά όλη τη μέρα». Αν ήμουν εγώ απέ­να­ντί σας και ήμουν ένας τέτοιος άνθρω­πος. Δεν με ενδια­φέ­ρουν κόμματα, σημαίες, ιδε­ο­λο­γίες. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεξιά, Αρι­στερά, τίποτα. Τι θα έλεγε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σε αυτό τον άνθρωπο; Όχι με υπο­σχέ­σεις. Γιατί υπο­σχέ­σεις έχει ακούσει πάρα πολλές φορές από πολλούς. Όλοι υπο­σχέ­σεις βγαί­νουν και κάνουν.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Αν η πρώτη τετρα­ε­τία ήταν για εμάς τετρα­ε­τία που είπαμε ότι θα μειώ­σουμε τους φόρους, η δεύτερη τετρα­ε­τία πρέπει να είναι τετρα­ε­τία που θα δούμε πια αρκετά καλύ­τε­ρους μισθούς. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα να δια­νύ­σουμε. Θέλει το κράτος δίπλα του αν του τύχει μια ανα­πο­διά. Ανα­πο­διά ήταν αυτό το οποίο έτυχε από μία πλευρά. Ο πόλεμος στην Ουκρα­νία τι ήταν; Τινά­χτη­καν οι τιμές του φυσικού αερίου. Ξαφνικά ο άλλος είδε έναν λογα­ρια­σμό ρεύ­μα­τος πέντε φορές μεγα­λύ­τερο από αυτόν που πλήρωνε. Έγινε αυτό. Μας ξέφυγε για κάποιους μήνες στις αρχές του προη­γού­με­νου έτους. Με ρώτησες τι λάθη κάναμε. Μας ξέφυγαν κάποιοι λογα­ρια­σμοί και είπαμε: Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Όλα αυτά τα οποία υπο­τι­μη­τικά τα αντι­με­τώ­πι­σαν κάποιοι. Το καλάθι του νοι­κο­κυ­ριού είναι μία βοήθεια. Είναι μία ανάσα για κάποιον που βγάζει 700, είναι στον κατώ­τατο μισθό.

Δ. Δανίκας: Και δεν είναι μόνο τα ψίχουλα των μισθών…

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θέλει να πάει στο νοσο­κο­μείο να ξέρει ότι θα έχει μια αξιο­πρεπή περί­θαλψη και πάνω απ’ όλα πιστεύω ότι θέλει να ξέρει όταν θα στείλει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο, ότι θα του δώσει τα εφόδια να μπο­ρέ­σει το παιδί του να ζήσει καλύ­τερα από τον ίδιο. Αυτό τελικά είναι το όραμα όλων μας. Και εκεί είναι που κιν­δυ­νεύ­ουμε να χάσουμε την μπάλα από μία γενιά που αισθά­νε­ται, όχι αδι­καιο­λό­γητα, ότι θα ζήσει χει­ρό­τερα από τους γονείς της. Αυτή είναι η μεγάλη πρό­κληση για τη γενιά των 20άρηδων, των 30άρηδων, που μπορεί να μη δια­βά­ζουν εύκολα μία εφη­με­ρίδα. «Τι ελπίδα υπάρχει για εμάς;». Και αυτές οι πολι­τι­κές, επειδή είναι μακρο­πρό­θε­σμες, δεί­χνουν τα απο­τε­λέ­σματα σε βάθος χρόνου. Όταν είπαμε ότι πρέπει να ασχο­λη­θούμε με τη στέγη των νέων, και η ιδέα του να απο­κτή­σεις δια­μέ­ρι­σμα ήταν όνειρο θερινής νυκτός. Όχι, δεν έπρεπε να είναι, και γι’ αυτό δρο­μο­λο­γούμε ένα πρό­γραμμα με το οποίο επι­δο­τούμε τα ενοίκια ώστε η δόση του δανείου τελικά που θα πάρεις για το στε­γα­στικό σου, αν επι­λέ­ξεις να αγο­ρά­σεις σπίτι, να είναι ίδια με αυτό που θα πλή­ρω­νες σε ενοίκια.

Δ. Δανίκας: Τα Μάρμαρα θα γυρί­σουν;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θα γυρί­σουν.

Δ. Δανίκας: Πότε; Πριν από τις εκλογές;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Δεν θα γυρί­σουν πριν από τις εκλογές, όχι. Αλλά πιστεύω ότι εάν οι Έλληνες πολίτες μας εμπι­στευ­τούν και πάλι εγώ θα είμαι ο Πρω­θυ­πουρ­γός που θα φέρει τα Γλυπτά πίσω. Έχουμε κάνει πάρα πολλή δουλειά σε αυτό, δεν θέλω να μπω σε μεγάλη λεπτο­μέ­ρεια.

Δ. Δανίκας: Η Μελίνα το ξεκί­νησε.

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Η Μελίνα το ξεκί­νησε και μακάρι να είμαι εγώ αυτός που θα το τελειώσω!

Δ. Δανίκας: Αισθά­νε­στε μόνος;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θα σου πω, οι μεγάλες απο­φά­σεις είναι πάντα μονα­χι­κές σε αυτή τη δουλειά, αλλά επειδή έχω και άξιους συνερ­γά­τες στο γραφείο και κυρίως ένα περι­βάλ­λον στο σπίτι μου, στην οικο­γέ­νειά μου, εξαι­ρε­τικά υπο­στη­ρι­κτικό. Έχω καλούς φίλους από πολύ παλιά με τους οποίους μπορώ να συζη­τήσω.

Δ. Δανίκας: Ας υπο­θέ­σουμε -κάτι που μάλλον δεν πρό­κει­ται να πραγματοποιηθεί- ότι φεύγετε από Πρω­θυ­πουρ­γός. Είστε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος γι’ αυτό, για μία απο­χώ­ρηση;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Βεβαίως, και από την πρώτη στιγμή.

Δ. Δανίκας: Οπλι­σμέ­νος συναι­σθη­μα­τικά;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην πολι­τική και σίγουρα από τότε που κάθισα στο πρω­θυ­πουρ­γικό γραφείο, πάντα παίζω στο μυαλό μου με την ιδέα ότι η μέρα αυτή μπορεί να είναι η τελευ­ταία μέρα που για οποιο­δή­ποτε λόγο είμαι σε αυτή τη δουλειά. Είναι μία δουλειά με ημε­ρο­μη­νία λήξης από τη φύση της, η λήξη δεν εξαρ­τά­ται από σένα, εξαρ­τά­ται από άλλους. Οι εκλογές είναι μία γιορτή, είναι μια μεγάλη γιορτή δημο­κρα­τίας και ανά πάσα στιγμή πρέπει να είσαι έτοιμος να απο­δε­χτείς την κρίση.

Δ. Δανίκας: Εχετε φαντα­στεί τον εαυτό σας μετά την πολι­τική;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Είναι και θεμιτό και υγιές να μπορείς να φαντά­ζε­σαι τη ζωή σου μετά την πολι­τική. Για μένα υπήρχε ζωή πριν από την πολι­τική, εννοώ επαγ­γελ­μα­τική ζωή πριν από την πολι­τική, και είμαι σίγου­ρος ότι θα υπάρχει και επαγ­γελ­μα­τική ζωή μετά την πολι­τική, έξω από την πολι­τική, στις παρυφές της πολι­τι­κής. Έχω πολλά ενδια­φέ­ρο­ντα.

Δ. Δανίκας: Όπως;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Θα ήθελα, παρα­δείγ­μα­τος χάρη, σίγουρα κάποια στιγμή στο μέλλον να διδάξω.

Δ. Δανίκας: Να διδά­ξετε τι, Οικο­νο­μικά;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Να διδάξω τα αντι­κεί­μενα τα οποία με ενδια­φέ­ρουν. Θα μπο­ρούσα σίγουρα να διδάξω ζητή­ματα Δημό­σιας Πολι­τι­κής, αυτά κάνω εξάλλου κάθε μέρα. Θα μπο­ρούσα, νομίζω, να μετα­φέρω την εμπει­ρία για το τι σημαί­νει ηγεσία σε εποχές κρίσης, σε εποχές μεγάλων δοκι­μα­σιών. Θα μπο­ρούσα επίσης μαζί με τη διδα­σκα­λία να μελε­τήσω, να διαβάσω και να ασχο­ληθώ πιο επι­στα­μένα με ακα­δη­μαϊκά ενδια­φέ­ρο­ντα, με τα οποία εκ των πραγ­μά­των δεν προ­λα­βαίνω να ασχο­λού­μαι τώρα. Θα μπο­ρούσα να ασχο­ληθώ με ζητή­ματα που έχουν να κάνουν, ας πούμε, με τον πολι­τι­σμό, την κλι­μα­τική αλλαγή, την πολι­τι­στική διπλω­μα­τία. Έχω πολλά ενδια­φέ­ρο­ντα πέρα και πάνω από την τρέ­χουσα ελλη­νική πολι­τική. Πρέπει να σας πω ότι είναι ενδια­φέ­ρου­σες αυτές οι ερω­τή­σεις, πλην όμως είναι σκέψεις που κάνω αραιά και πού, γιατί θεωρώ ότι η πολι­τική ως μονό­δρο­μος, ως επαγ­γελ­μα­τι­κός μονό­δρο­μος, ενέχει πολλούς κιν­δύ­νους. Κατά συνέ­πεια, πιστεύω ότι αυτή η δυνα­τό­τητα, να έχω στο μυαλό μου κάποιες εναλ­λα­κτι­κές δια­δρο­μές για τον εαυτό μου, με βοηθάει να είμαι και καλύ­τε­ρος πολι­τι­κός.

Δ. Δανίκας: Γιατί απο­φα­σί­σατε να ταφεί δίχως τιμές αρχηγού κράτους ο τέως Βασι­λιάς Κων­στα­ντί­νος;

Κυρ. Μητσο­τά­κης: Ο τέως Βασι­λιάς Κων­στα­ντί­νος σημά­δεψε και σημα­δεύ­τηκε από ταραγ­μέ­νες στιγμές της σύγ­χρο­νης Ιστο­ρίας μας. Με τον θάνατό του γρά­φε­ται σε ανθρώ­πινο επίπεδο ο τυπικός επί­λο­γος ενός κεφα­λαίου που αφο­ρούσε στο πολι­τειακό ζήτημα και έκλεισε ορι­στικά και αμε­τά­κλητα με το δημο­ψή­φι­σμα του 1974. Η Δημο­κρα­τία μας έχει πολύ στέρεα θεμέλια και δεν νιώθει καμία απο­λύ­τως απειλή. Δεν θα έπρεπε όμως να δοθούν αφορμές για νέους διχα­σμούς. Άλλωστε και ο ίδιος τήρησε δια­κρι­τική στάση όλα τα χρόνια της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Η κυβέρ­νηση βρί­σκε­ται σε διαρκή επι­κοι­νω­νία με την οικο­γέ­νεια του εκλι­πό­ντος ώστε να απο­δο­θούν οι τιμές που πρέπει και να ταφεί στον τόπο όπου επι­θυ­μούσε. Για τα υπό­λοιπα τον λόγο έχει η Ιστορία.