Σοφία Μπεκατώρου: «Του είπα “όχι”, αλλά ασέλγησε πάνω μου»

Η Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου για δεύ­τε­ρη φορά μέσα σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα μιλά για την σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση που είχε δε­χθεί σε ηλι­κία 21 ετών από πα­ρά­γο­ντα της Ομο­σπον­δί­ας. Τώρα η 43χρονη Ολυ­μπιο­νί­κης της ιστιο­πλο­ΐ­ας μί­λη­σε με ανα­τρι­χια­στι­κές λε­πτο­μέ­ρειες για εκεί­νες τις στιγ­μές που ση­μά­δε­ψαν την ζωή της.

Η Μπε­κα­τώ­ρου με­τεί­χε στην δια­δι­κτυα­κή ημε­ρί­δα, με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή – Μί­λη­σε, Μην Ανέ­χε­σαι», που διορ­γά­νω­σε το υφυ­πουρ­γείο Αθλη­τι­σμού, στο πλαί­σιο του προ­γράμ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Ευ­ρώ­πης για την «Προ­στα­σία των Παι­διών στον Αθλη­τι­σμό».

Δια­βά­στε τι είπε:

«Κά­ποια στιγ­μή όπως μι­λά­γα­με με τον Χ γύ­ρι­σα και με φί­λη­σε. Εγώ πά­γω­σα, δεν ήξερα πώς να αντι­δρά­σω, δεν πε­ρί­με­να ποτέ να κάνει μία τέ­τοια κί­νη­ση.

Για μένα ο Χ αντι­προ­σώ­πευε το πα­τρι­κό πρό­τυ­πο, ήταν ένας άν­θρω­πος που επι­τέ­λους δεν μας πο­λε­μού­σε μέσα στην Ομο­σπον­δία και ήθελε το καλό μας, σκέ­φτη­κα.

Συ­νέ­χι­σα να προ­χω­ράω με τα­χύ­τε­ρο ρυθμό κά­νο­ντας πως δεν κα­τά­λα­βα ότι συ­νέ­βη, αν και του το ανέ­φε­ρα λέ­γο­ντάς του ότι δεν πε­ρί­με­να ποτέ μία τέ­τοια κί­νη­σή του.

Φτά­νο­ντας στο ξε­νο­δο­χείο μας, στο ασαν­σέρ πριν πάει στο δω­μά­τιό του, μου ζή­τη­σε να τον ακο­λου­θή­σω.

Εγώ αρ­νή­θη­κα και πήγα να κλεί­σω την πόρτα. Εκεί­νος πάντα ευ­γε­νι­κά και με χα­μό­γε­λο με ρώ­τη­σε αν τον φο­βά­μαι και τότε του απά­ντη­σα πως όχι, αλλά ότι δεν υπήρ­χε λόγος να πάω μαζί στο δω­μά­τιό του. Εκεί­νος προ­σπα­θώ­ντας να με πεί­σει, με δια­βε­βαί­ω­σε ότι δεν πρό­κει­ται να κάνει κάτι ερω­τι­κό, απλά να συ­ζη­τή­σου­με.

Ήξερε όμως πώς να μου μι­λή­σει και πώς να με ηρε­μή­σει και να με κάνει να ρίξω τις άμυ­νές μου. Και όταν αυτό έγινε, τότε άρ­χι­σε να ασελ­γεί εις βάρος μου. Προ­σπά­θη­σε να τον απω­θή­σω, να του δείξω ότι δεν υπάρ­χει αμοι­βαία επι­θυ­μία, θε­ω­ρώ­ντας ότι θα το σε­βα­στεί.

Του είπα “όχι”, του επα­νέ­λα­βα ότι δεν θέλω να προ­χω­ρή­σω και εκεί­νος με ψεύ­τι­κα γλυ­κό­λο­γα έλεγε ότι δεν είναι τί­πο­τα κά­νο­ντας χιού­μορ. Έλεγε ότι θα στα­μα­τή­σει αν δεν το θέλω, όμως δεν στα­μά­τη­σε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλα­μέ­νη και ντρο­πια­σμέ­νη έφυγα από το δω­μά­τιο όταν αυτός ολο­κλή­ρω­σε και ση­κώ­θη­κε από πάνω μου.

Γύ­ρι­σα στο δω­μά­τιό μου όπου η συ­να­θλή­τριά μου κοι­μό­ταν ανυ­πο­ψί­α­στη. Έκανα μπά­νιο, ένιω­θα βρώ­μι­κη, εξα­ντλη­μέ­νη, τα­πει­νω­μέ­νη και ανί­κα­νη να υπε­ρα­σπι­στώ τα δι­καιώ­μα­τά μου. Ενώ εί­χα­με μόλις απο­κτή­σει το δι­καί­ω­μα στο όνει­ρο με την Αι­μι­λία, αν εγώ μι­λού­σα για ό,τι μου συ­νέ­βη, μπο­ρεί αυτό να κα­τέρ­ρεε.

Δεν μπο­ρού­σα να δια­χει­ρι­στώ αυτό το συ­ναί­σθη­μα και δεν μπο­ρού­σα να το μοι­ρα­στώ με την ομάδα μου γιατί μπο­ρεί να μας δί­χα­ζε. Η ομάδα μας, που συ­μπε­ρι­λάμ­βα­νε και την αν­δρι­κή, βρι­σκό­ταν πάντα σε ένα λεπτό σχοι­νί ισορ­ρο­πί­ας και δεν υπήρ­χαν δυ­να­τοί δε­σμοί που θα μπο­ρού­σα να με κά­νουν να μι­λή­σω ανοι­χτά.

Ο δε προ­πο­νη­τής μας ήταν 25 χρο­νών, αρ­κε­τά συ­ναι­σθη­μα­τι­κός και άπει­ρος σε θέ­μα­τα δια­χεί­ρι­σης κρί­σε­ων. Επί­σης, τότε, δεν εί­χα­με κά­ποια συ­νερ­γα­σία με αθλη­τι­κή ψυ­χο­λό­γο και φυ­σι­κά δεν θα μι­λού­σα ποτέ στους γο­νείς μου, γιατί θα με στα­μά­τα­γαν από την ιστιο­πλο­ΐα.

Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιω­πή­σω και να κάνω ότι δεν συ­νέ­βη τί­πο­τα. Έκλα­ψα πολύ και όταν ξύ­πνη­σα άρ­χι­σα μία πα­ρά­στα­ση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Με πολλή δου­λειά, θε­ρα­πεία και ανά­λυ­ση κα­τά­φε­ρα να ανα­λά­βω το βάρος της ευ­θύ­νης μου, το να μην μι­λή­σω τότε, ώστε να απο­μα­κρυν­θεί αυτός ο πα­ρά­γο­ντας εκτός αθλη­τι­κών χωρών. Αυτός ο μι­σάν­θρω­πος που δεν είχε όρια, εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε κα­τα­στά­σεις, την συ­ναι­σθη­μα­τι­κή μου ευ­φο­ρία και την προ­σή­λω­ση στο στόχο μου. Εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε την αδυ­να­μία της ομά­δας μας, γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπήρ­χε με­γά­λη συ­νο­χή και δύ­να­μη, την θε­σμι­κή του θέση, ώστε να ικα­νο­ποι­ή­σει το αρ­ρω­στη­μέ­νο του έν­στι­κτο.

Ο μόνος στον οποίο κα­τά­φε­ρα να ανοι­χτώ ήταν ο δε­σμός που δια­τη­ρού­σα τότε, από τον οποίο επί­σης ζή­τη­σα να μην αντι­δρά­σει, καθώς ήταν κι αυτός αθλη­τής.

Ο Χ ου­δέ­πο­τε δή­λω­σε με­τά­νοια ή άλ­λα­ξε τον τρόπο που λει­τουρ­γού­σε. Με την αλ­λα­γή της στά­σης μου και την ψυ­χρό­τη­τα μου έγινε ει­ρω­νι­κός και σε γε­νι­κές γραμ­μές αμ­φι­σβή­τη­σε τις ικα­νό­τη­τες και τις επι­δό­σεις μου, σε κάθε δυ­να­τή ευ­και­ρία, λέ­γο­ντας ότι οι νε­ό­τε­ροι αθλη­τές πρέ­πει να έχου­νε πλέον ευ­και­ρί­ες και όχι αυτοί των οποί­ων η κα­ριέ­ρα τους βρί­σκε­ται στην δύση της.

Την νο­ο­τρο­πία αυτή υιο­θέ­τη­σε από το 1999 μέχρι το 2019. Στο διά­στη­μα αυτό έχω πε­τύ­χει τις πε­ρισ­σό­τε­ρες δια­κρί­σεις για την χώρα μας στην ιστιο­πλο­ΐα, έχο­ντας όμως χάσει το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο αγαθό ως προ­σω­πι­κό­τη­τα: την αγάπη προς τον εαυτό μου».