Μητσοτάκης: Την ψήφο εμπιστοσύνης τη δίνει ο ελληνικός λαός με εκλογές

Ο πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, από το βήμα της βου­λής στη συ­ζή­τη­ση για την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης προς την κυ­βέρ­νη­ση, έκανε λόγο για μία «θλι­βε­ρή συ­ναλ­λα­γή», σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση.

«Η ση­με­ρι­νή συ­ζή­τη­ση στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, πρό­κει­ται για την τε­λευ­ταία πράξη μίας πα­ρά­στα­σης που παί­ζε­ται εδώ και 4 χρό­νια σε βάρος του ελ­λη­νι­κού λαού για ένα άθλιο θέ­α­τρο που έστη­σαν ο πάνος Καμ­μέ­νος και ο Αλέ­ξης Τσί­πρας με τρεις στό­χους.

Να κερ­δί­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ λί­γους μήνες εξου­σί­ας, να κυ­ρω­θεί η επι­ζή­μια συμ­φω­νία των Πρε­σπών και να κυ­ρω­θεί ως κοι­νο­βου­λευ­τι­κή ομάδα τα μόρ­φω­μα των ΑΝΕΛ.

Για να επι­τευ­χθούν αυτοί οι τρεις στό­χοι ζούμε έναν τρα­γέ­λα­φο. Στην αρχή εί­δα­με να ανα­βάλ­λε­ται η συ­νά­ντη­σή τους, μετά να ανα­κοι­νώ­νε­ται ένα ψεύ­τι­κοι δια­ζύ­γιο και τε­λι­κά να διεκ­πε­ραιώ­νε­ται σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση μια θλι­βε­ρή συ­ναλ­λα­γή. Ο κ. Καμ­μέ­νος, δα­νεί­ζει 2 βου­λευ­τές του για να σωθεί ο κ. Τσί­πρας τους οποί­ους δεν δια­γρά­φει για να μην χάσει το προ­νό­μιο του ως αρ­χη­γός κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομά­δας».

Οι ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ δεν χώ­ρι­σαν, απλά συγ­χω­νεύ­τη­καν. Μά­λι­στα προ­σπά­θη­σαν να πε­ρά­σουν μια τρο­πο­λο­γία για τα εξο­πλι­στι­κά, για τα F-16. Είμαι πολύ πε­ρί­ερ­γος να δω αν θα ξα­να­φέ­ρε­τε αυτή την τρο­πο­λο­γία την οποία κα­τέ­θε­σε νύχτα ο κ. Καμ­μέ­νος και είμαι πε­ρί­ερ­γος να δω αν θα την ψη­φί­σε­τε.

Ποτέ, καμία κυ­βέρ­νη­ση στη με­τα­πο­λί­τευ­ση, δεν επέ­λε­ξε πο­λι­τι­κό προϊ­στά­με­νο του στρα­τεύ­μα­τος, εν ενερ­γεία στρα­τιω­τι­κό. Εσείς πή­ρα­τε εν ενερ­γεία ανώ­τα­το αξιω­μα­τι­κό και τον υπουρ­γο­ποι­ή­στα­τε, φο­ρώ­ντας ακόμη τη στολή του.

«Για τον κ. Καμ­μέ­νο ισχύ­ει η λαϊκή ρήση. Αν δεν ται­ριά­ζα­τε, δεν θα συ­μπε­θε­ριά­ζα­τε. Η έξο­δος του κ. Καμ­μέ­νου από την κυ­βέρ­νη­ση είναι προ­φα­νώς ει­κο­νι­κή και οι χει­ρι­σμοί προ­συ­νεν­νοη­μέ­νοι».

Κ. Τσί­πρα, πο­λι­τι­κή για σας ση­μαί­νει συ­ναλ­λα­γή. Συ­ναλ­λα­γή για δύο πλειο­ψη­φί­ες. Κάπως έτσι, κα­τα­λή­ξα­με από τα σε­νά­ρια για μία κυ­βέρ­νη­ση ανο­χής, σε μία κυ­βέρ­νη­ση συ­νε­νο­χής.

Εσείς κ. Τσί­πρα, πα­ρα­χω­ρή­σα­τε στους Σκο­πια­νούς, Μα­κε­δο­νι­κή ταυ­τό­τη­τα και Μα­κε­δο­νι­κή γλώσ­σα. Αλή­θεια, πότε απο­τε­λού­σαν αυτά μέρος της Εθνι­κής γραμ­μής;

Ο κ. Καμ­μέ­νος, ο οποί­ος τώρα σκί­ζει τα ιμά­τια του για να υπε­ρα­σπι­στεί το όνομα της Μα­κε­δο­νί­ας, ξέ­χα­σε ότι όταν μπο­ρού­σε να ρίξει την κυ­βέρ­νη­ση στη δική μας πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας, τη στή­ρι­ξε. Είστε και οι δύο συ­νερ­γοί σε μία προ­με­λε­τη­μέ­νη με­θό­δευ­ση. Είστε υπό­λο­γοι όχι μόνο στους Μα­κε­δό­νες, αλλά και σε ολό­κλη­ρο τον Ελ­λη­νι­κό λαό και την ιστο­ρία.

«Εί­πα­τε ψέ­μα­τα και εξα­κο­λου­θεί­τε να κυ­βερ­νά­τε με ψέ­μα­τα», κα­τη­γό­ρη­σε τη συ­μπο­λί­τευ­ση ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης και συ­νέ­χι­σε:

«Κά­νε­τε εγκαί­νια με τα έργα ζω­φρα­φι­σμέ­να σε μου­σα­μά. ‘Αθλιο θέ­α­τρο. Κο­ροϊ­δεύ­ε­τε τους Θεσ­σα­λο­νι­κείς στα μού­τρα τους», είπε ανα­φε­ρό­με­νος στην εκ­δή­λω­ση στο Μετρό Θεσ­σα­λο­νί­κης.

Κάθε μέρα πα­ρα­μο­νής των ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ­ΝΕΛ ση­μαί­νει και άλλα προ­βλή­μα­τα για τη χώρα. Θα χρεια­στεί ει­δι­κό συ­νερ­γείο για να ξε­κολ­λή­σε­τε από τις κα­ρέ­κλες σας όταν χά­σε­τε την εξου­σία.

Ευ­τυ­χώς η αυ­ρια­νή ψη­φο­φο­ρία είναι φα­νε­ρή κι έτσι ονο­μα­στι­κά, όλοι θα ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους. Θα στα­θού­με δη­μό­σια απέ­να­ντι σε μία κυ­βέρ­νη­ση η οποία υψώ­νει τις δύο τρύ­πιες ση­μαί­ες της. Τους δύο ιδιό­τυ­πους λό­γους για τους οποί­ους προ­έ­κυ­ψε αυτό το μόρ­φω­μα. Ότι δήθεν διώ­ξα­τε τα μνη­μό­νια και δήθεν ξε­κα­θα­ρί­σα­τε το πο­λι­τι­κό τοπίο.

Κ. Τσί­πρα, δεν σας χρειά­ζο­νται οι πο­λί­τες να τους εξη­γή­σε­τε πόσο καλά ζουν και για το πόσο η οι­κο­νο­μία είναι το ατού σας. Δεν το επα­να­λά­βα­τε σή­με­ρα γιατί οι πο­λί­τες βλέ­πουν τα χρέη, βλέ­πουν τις τρύ­πες στον λο­γα­ρια­σμό τους.

Όποιος αύριο δώσει ψήφο εμπι­στο­σύ­νης, λέει ναι στη συμ­φω­νία των Πρε­σπών. Στη­ρί­ζει μία κυ­βέρ­νη­ση «κου­ρε­λού», χωρίς ατζέ­ντα.

Την ψήφο εμπι­στο­σύ­νης δεν την δί­νουν τα κόμ­μα­τα. Τη δίνει ανοι­χτά και κα­θα­ρά ο λαός, μέσα από τις εκλο­γές.