Όταν το ποδόσφαιρο γίνεται γυναικεία υπόθεση!

Η Μαρία Βαγια­νού σε συνέ­ντευξη που έδωσε στην επίσημη ιστο­σε­λίδα του Σταυρού Καλυ­θιών μίλησε για το ξεκί­νημα της στο ποδό­σφαιρο, για το συν­δυα­σμό οικο­γέ­νειας και αθλη­τι­σμού, τους προ­σω­πι­κούς της στόχους, ενώ απο­κά­λυψε με ξεκά­θαρο τρόπο ότι το ποδό­σφαιρο δεν είναι μόνο ανδρική υπόθεση!

Η Μαρία Βαγια­νού γεν­νη­μένη στις 22 Φεβρουα­ρίου 1985 ξεκί­νησε να ασχο­λεί­ται με τον αθλη­τι­σμό από τα  11 της χρόνια. Μετά από 3 χρόνια συμ­με­το­χής της, στις ακα­δη­μίες τότε του Σταυρού Καλυ­θιών, το 1999 έβγαλε επι­τέ­λους το δελτίο της και έτσι θα μπο­ρούσε πλέον να συμ­με­τέ­χει και στους επί­ση­μους αγώνες της ομάδας. Από τότε μέχρι και σήμερα απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ενδε­κά­δας των εκά­στοτε προ­πο­νη­τών, διότι είναι παί­κτρια που παλεύει μέσα στο γήπεδο και δίνει όλο της τον εαυτό για να φέρει το καλύ­τερο δυνατό απο­τέ­λε­σμα για την ομάδα της. Η Μαρία είναι παντρε­μένη με τον Ηλία και έχει δυο κόρες την Μιχαέλα και την Βενετία. Ανα­λυ­τικά τα όσα είπε:

Τι σημαί­νει για σένα το ποδό­σφαιρο;

«Για μένα το ποδό­σφαιρο πέρα από ένα άθλημα είναι τρόπος ζωής! Είναι πλέον απα­ραί­τητο συστα­τικό της καθη­με­ρι­νό­τη­τας μου και χωρίς αυτό η ζωή χάνει κάτι από την μαγεία της. Η ομάδα είναι η δεύτερη οικο­γέ­νειά μου , οι συμπαί­κτριες μου είναι, άλλες σαν αδερφές μου και άλλες σαν κόρες μου, λόγω ηλικίας ..(γέλια)».

Πως ξεκί­νη­σες να ασχο­λεί­σαι με  το ποδό­σφαιρο;

«Ξεκί­νησα την ενα­σχό­ληση μου από πολύ μικρή , ήμουν μόλις 11 ετών όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο. Ήμουν το μικρό τους… έτσι με φώναζαν οι τότε μεγάλες παί­κτριες της ομάδας. Ο πρό­ε­δρος Νίκος Κιόττου ήθελε από τότε η ομάδα να στε­λε­χώ­νε­ται συνεχώς από μικρά παιδιά για υπάρχει μέλλον».

Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα και παράλ­ληλα μητέρα να ασχο­λεί­ται με  το ποδό­σφαιρο;

«Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκί­νησα να παίζω άκουγα διάφορα ρατσι­στικά σχόλια τύπου «το ποδό­σφαιρο είναι μόνο για άνδρες» όπως απο­δεί­χθηκε όμως στη συνε­χεία δεν πτο­ή­θηκα από αυτά τα σχόλια, ίσα ίσα νιώθω ότι με ώθησαν  να προ­σπα­θήσω παρα­πάνω για να απο­δείξω σε όλους αυτούς ότι το ποδό­σφαιρο δεν είναι μόνο ανδρική υπόθεση! Δεν είναι εύκολο να είσαι σύζυγος, μητέρα και παράλ­ληλα παί­κτρια όμως όταν η οικο­γέ­νεια σου, ο άνθρω­πός σου και τα παιδιά σου σε στη­ρί­ζουν όλα γίνο­νται λίγο πιο εύκολα».

Σε ποια θέση σου αρέσει να αγω­νί­ζε­σαι και υπάρχει κάποια παί­κτρια που θαυ­μά­ζεις ή έχεις ως πρότυπο;

«Η θέση που παίζω εδώ και 19 χρόνια και μου αρέσει είναι στο κέντρο της άμυνας. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι μετά από τόσα χρονιά οπού και να με χρεια­στεί ο προ­πο­νη­τής μου θα προ­σπα­θήσω να αντα­πο­κριθώ κατάλ­ληλα! Θαυμάζω όλες τις παί­κτριες που αγω­νί­ζο­νται και δεν τα παρα­τάνε , γιατί για μένα καλή παί­κτρια είναι αυτή που συνεχώς προ­σπα­θεί να γίνετε καλύ­τερη και δεν επα­να­παύ­ε­ται».

Σταυρός Καλυ­θιών! Μεγάλο κεφά­λαιο στην καριέρα σου, γιατί επέ­λε­ξες να μείνεις τόσα χρόνια σε αυτήν την ομάδα ενώ σου έχει δοθεί στο παρελ­θόν η ευκαι­ρία να δοκι­μά­σεις και αλλού;

«Για μένα ο Σταυρός είναι οικο­γέ­νεια πλέον. Ο πρό­ε­δρος και η οικο­γέ­νεια του είναι άνθρω­ποι που παρά τις δυσκο­λίες που έχουν προ­κύ­ψει όλα αυτά τα χρονιά έχουν κρα­τή­σει ζωντανή αυτήν την ομάδα και την έχουν κάνει μια τερά­στια οικο­γέ­νεια! Οι εμπει­ρίες με αυτήν την ομάδα πολλές , αξέ­χα­στες και  μονα­δι­κές. Οι φιλίες με όλες τις κοπέλες που έχουν περάσει, μας έχουν κάνει μια ομάδα  ενωμένη και παθια­σμένη για το ποδό­σφαιρο. Μέσω της συμ­με­το­χής μου όλα αυτά τα χρονιά στο Σταυρό απέ­κτησα μονα­δι­κές εμπει­ρίες , έκανα αξέ­χα­στα ταξίδια και δημιούρ­γησα δυνατές φιλίες».

Τι θα συμ­βού­λευες ένα μικρό κορίτσι το οποίο σκέ­πτε­ται να ασχο­λη­θεί με το ποδό­σφαιρο;

«Θα του εξη­γούσα ότι το ποδό­σφαιρο είναι ένα πολύ όμορφο ομαδικό παι­χνίδι μεσώ του οποίου μπορείς να δια­σκε­δά­σεις παί­ζο­ντας. Επίσης θα το παρα­κι­νούσα να αγνο­ή­σει οποια­δή­ποτε προ­κα­τά­ληψη όπως για παρά­δειγμα ότι το ποδό­σφαιρο είναι μόνο ανδρικό προ­νό­μιο. Αγα­πώ­ντας και συμ­με­τέ­χο­ντας  στο ποδό­σφαιρο τα μικρά κορί­τσια έχουν  να κερ­δί­σουν σημα­ντικά εφόδια που θα τα βοη­θή­σουν στην μετέ­πειτα ζωή τους Το ποδό­σφαιρο δημιουρ­γεί δυνατές φιλίες , ομαδικό πνεύμα,  δυνα­τούς και αθλη­τι­κούς χαρα­κτή­ρες  και ενι­σχύει κάποια σημα­ντικά στοι­χεία  για τη ζωή μας… το σεβασμό, την πει­θαρ­χεία στους στόχους μας και την συνεχή προ­σπά­θεια για την κατά­κτηση τους».

Κλεί­νο­ντας ποιοι είναι οι προ­σω­πι­κοί σου στόχοι και ποιοι οι στόχοι της ομάδας;

«Προ­σω­πι­κός μου στόχος είναι να βοηθήσω αγω­νι­στικά την ομάδα για όσα χρόνια μπορώ να παίζω και να βοηθήσω τα νέα κορί­τσια να γίνουν σωστές αθλή­τριες και να προ­σπα­θούν να γίνο­νται καλύ­τε­ρες! Ο στόχος της ομάδας μας είναι να κατα­φέ­ρουμε όλοι μαζί να την ανε­βά­σουμε εκεί που της αξίζει!».