Αβέβαιη γνώση πεταμένη

Εχει πάει αύ­ταν­δρο, λένε από το υπουρ­γείο, το πρό­γραμ­μα που ζητεί από τους μα­θη­τές να επι­στρέ­φουν στα σχο­λεία τους βι­βλία και τε­τρά­δια, με στόχο τα αντα­πο­δο­τι­κά έσοδα της ανα­κύ­κλω­σης να συμ­βά­λουν  στα πε­νι­χρά κον­δύ­λια των σχο­λεί­ων. Ακόμη πιο αύ­ταν­δρο, έχει πάει το πρό­γραμ­μα επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης των σχο­λι­κών βι­βλί­ων από τους μα­θη­τές των επό­με­νων τά­ξε­ων. Κι αυτό γιατί δεν υπάρ­χει η ανά­λο­γη κουλ­τού­ρα ούτε σε μα­θη­τές, ούτε σε γο­νείς, ούτε σε κα­θη­γη­τές. Τρανή από­δει­ξη, τα βι­βλία που κεί­το­νται στη μέση του δρό­μου στον Εμπω­να, ακρι­βώς έξω από το σχο­λείο. Ποιος άραγε είχε αυτή τη φα­ει­νή ιδέα; Ποιος απο­φά­σι­σε να δώσει μα­θή­μα­τα στα παι­διά με αυτό τον τρόπο; Αλλά θα μου πείτε, πήραν μαζί με τα βι­βλία τους στον αγια­σμό και «ένα ενη­με­ρω­τι­κό εγ­χει­ρί­διο για το πρό­γραμ­μα ανα­κύ­κλω­σης που υπο­στη­ρί­ζει ο Δήμος…» Υπάρ­χουν συ­νο­λι­κά πε­ρί­που 700 τί­τλοι βι­βλί­ων. Υπο­λο­γί­ζε­ται ότι απαι­τού­νται 10.000 τόνοι χαρ­τιού και το ετή­σιο κό­στος προ­σεγ­γί­ζει τα 19 εκα­τομ­μύ­ρια, ύστε­ρα από ση­μα­ντι­κές προ­σπά­θειες οι­κο­νο­μί­ας Ωστό­σο, εκτι­μά­ται ότι εάν οι μα­θη­τές επέ­στρε­φαν έστω το 10% των βι­βλί­ων τους ετη­σί­ως, θα υπήρ­χε όφε­λος πε­ρί­που δύο εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ είτε από την επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­ση είτε από την ανα­κύ­κλω­σή τους. Στον αντί­πο­δα, σε χώρες του εξω­τε­ρι­κού ο χρό­νος ζωής των βι­βλί­ων διαρ­κεί από τρία έως πέντε χρό­νια. Στις ΗΠΑ, τη Γερ­μα­νία και τη Γαλ­λία οι μα­θη­τές παίρ­νουν δω­ρε­άν τα βι­βλία, αλλά πρέ­πει να τα επι­στρέ­ψουν στο τέλος της χρο­νιάς. Αν δεν τα επι­στρέ­ψουν σε καλή κα­τά­στα­ση, τότε πλη­ρώ­νουν αντί­τι­μο.

(Οι φω­το­γρα­φί­ες είναι της Μα­ρί­ας Τυ­ρα­δέλ­λη)