Παραμονή Δεκαπενταύγουστου στις Μενετές Καρπάθου

Παρα­μονή της Μεγάλης Γιορτής, απόψε η Κάρ­πα­θος ανα­σαί­νει στην προ­σμονή της αυρια­νής μέρας, που θα φέρει την Παναγία στο κέντρο κάθε σκέψης και προ­σευ­χής. Ο Δεκα­πε­νταύ­γου­στος εδώ είναι κάτι περισ­σό­τερο από ημε­ρο­μη­νία, είναι μνήμη, φως και δέσιμο ανθρώ­που με Θεό.

Στην καρδιά του νησιού, οι Μενετές ξυπνούν νωρίς, με την αύρα της θαυ­μα­τουρ­γής εκκλη­σίας τους να δια­πο­τί­ζει τα σοκάκια.

Από το πρωί, τα χέρια των εθε­λο­ντών δεν στα­μα­τούν, στήνουν το μεγάλο τραπέζι, ετοι­μά­ζουν το μεση­με­ριανό γεύμα για χιλιά­δες προ­σκυ­νη­τές. «Εκείνη με κρατά ζωντανό, για να έρχομαι στη γιορτή της και να μαγει­ρεύω!» μας έλεγε με σταθερή φωνή ο πρώτος μάγει­ρας, ο Μανώλης Σεβδα­λής.

Ο ναός της Πανα­γίας χτί­στηκε το 1865, εκεί όπου στέ­κο­νταν οι ναοί του Αγίου Γεωρ­γίου και του Αγίου Δημη­τρίου. Οι τέσ­σε­ρις μαρ­μά­ρι­νες κολώνες του, ψηλές και στι­βα­ρές, μετα­φέρ­θη­καν από την ερει­πω­μένη Αγία Ανα­στα­σία στην Αρκάσα, πάνω σε κορμούς δέντρων, με όλο το χωριό να σμίγει κάθε Κυριακή στο τρά­βηγμα και στο γλέντι.

Η καμπάνα του παλιού κωδω­νο­στα­σίου, που κάποτε η φωνή της έφτανε ως τα Πηγάδια, σώπασε ύστερα από χτυ­πή­ματα κεραυ­νών. Το σημε­ρινό κωδω­νο­στά­σιο, όπως και το σχολείο, χτί­στη­καν με τον κόπο και την αγάπη των από­δη­μων Μενε­τια­τών.

Η αυλή της Πανα­γίας έγινε και σκηνή της Ιστο­ρίας, αφού εδώ, στις 5 Οκτω­βρίου 1944, υψώθηκε η ελλη­νική σημαία και άρχισε ο δρόμος για την Ελευ­θε­ρία.

Απόψε, παρα­μονή της γιορτής, τα σοκάκια πλημ­μυ­ρί­ζουν ζωή. Τα καφε­νεία ασφυ­κτικά γεμάτα, τα σπίτια ασπρι­σμένα και στο­λι­σμένα, σαν νύφες φορ­τω­μέ­νες με χρυσά φλουριά. Οι λύρες και τα λαούτα παίρ­νουν μπρος, μα όλο και συχνό­τερα η φωνή τους σκε­πά­ζε­ται από ακού­σματα που δεν είναι της Καρ­πά­θου και κάπου, σε πείσμα του καιρού, οι παλιοί ανα­στε­νά­ζουν, φοβού­με­νοι μη σβήσει η ντόπια μουσική. Να κι αυτό σημάδι των καιρών δεν είναι;

Κι ανάμεσα στο γλέντι και την προ­σευχή, όλοι —ντόπιοι και ξένοι— κου­βα­λούν μέσα τους μια προ­σμονή, για ένα φανερό ή κρυφό θαύμα. Άλλοι το περι­μέ­νουν για τον εαυτό τους, άλλοι για αγα­πη­μένα πρόσωπα που λείπουν ή παλεύ­ουν κι όλοι ξέρουν πως, αν η Παναγία θελήσει, μπορεί να το φέρει ακόμη και μέσα στη βοή του χορού ή στη σιωπή που καίει σε ένα κεράκι στην άκρη της εκκλη­σίας.

Κάπου μακριά από τα φώτα του χωριού, όσοι βρί­σκο­νται ξενι­τε­μέ­νοι απόψε, νιώθουν την απουσία να τους βαραί­νει πιο πολύ. Είναι σαν ο μπο­νε­ντης να τους φέρνει μυρωδιά από θυμίαμα και βασι­λικό, σαν να ακούν από μακριά τον πρώτο ήχο της λύρας κι η καρδιά τους να σφίγ­γε­ται, γνω­ρί­ζο­ντας πως κάθε φιλί, κάθε ευχή, κάθε σταυ­ρο­κό­πημα απόψε, περνά κι από το δικό τους όνομα.

Κι όμως, όταν η νύχτα αγκα­λιά­σει το χωριό, η μουσική —όποια κι αν είναι— θα φέρει τον κόσμο στον χορό. Τα βάσανα θα μείνουν πίσω, τα μάτια θα γυα­λί­σουν, και στα πιο ήσυχα δια­λείμ­ματα, θα ανέβουν ως Εκείνη οι πιο κρυφές προ­σευ­χές και τα τάματα. Γιατί αρκεί ένα φιλί, μια αληθινή προ­σευχή, για να ειπω­θούν όλα μπροστά στην πιο ανοιχτή αγκαλιά του κόσμου —την Παναγία που αύριο γιορ­τά­ζει.

Πηγη: karpathiakanea.gr