Μια ερώτηση (ρητορική…)

Ερώ­τη­ση-απο­ρία συ­μπο­λί­τη μας: «Σή­με­ρα το πρωί, πη­γαί­νο­ντας στη δου­λειά και περ­νώ­ντας από το δρόμο που ξε­κι­νά από τη γέ­φυ­ρα προς την β’ δια­κλά­δω­ση προς Πα­στί­δα-Μα­ρι­τσά, είδα ότι κα­θά­ρι­ζαν τα χόρτα που είναι στα πλαϊ­νά του δρό­μου, με την κλασ­σι­κή αλλά απο­δο­τι­κή μέ­θο­δο «σπρώ­χνω προς το ρέμα-πο­τα­μό». Εστω κι έτσι, μια ερώ­τη­ση έχω να κάνω: Αυτός ο κα­θα­ρι­σμός (που λέει ο λόγος…) αντί να γίνει πα­ρα­μο­νή των εγκαι­νί­ων της Εκ­θε­σης Χει­ρο­τε­χνί­ας Κρε­μα­στής, γιατί δεν έγινε άλλη χρο­νι­κή στιγ­μή, να δεί­ξου­με ότι σε­βό­μα­στε και τους έρη­μους τους του­ρί­στες που μας προ­τί­μη­σαν;» (Δ. Του­βράς)

Ρη­το­ρι­κό το ερώ­τη­μα αφ’ ενός. Η μο­να­δι­κή απά­ντη­ση είναι αυτή που λέμε πάντα: Ο σε­βα­σμός στους επι­σκέ­πτες του νη­σιού είναι απλή συ­νέ­χεια του σε­βα­σμού στους ιθα­γε­νείς πο­λί­τες. Από την στιγ­μή που αυτός απου­σιά­ζει εκ­κω­φα­ντι­κά -προς τους δεύ­τε­ρους, όλα τα άλλα απλά δεν υπάρ­χουν. Η υπάρ­χουν ως «αρ­πα­χτές» κι ότι βλέ­πει η πε­θε­ρά.