Η Λαϊκή Συσπείρωση για την αντιπαράθεση Περιφερειακής αρχής και παρατάξεων

Εμφα­νείς οι προ­σω­πι­κές αιχμές στην αντι­πα­ρά­θεση που έχει ανοίξει -ειδικά το τελευ­ταίο χρονικό διάστημα-, μεταξύ περι­φε­ρεια­κής αρχής και παρα­τά­ξεων της μειο­ψη­φίας, όπως και των ανε­ξάρ­τη­των περι­φε­ρεια­κών συμ­βού­λων, που βολεύ­ουν τελικά στη συγκά­λυψη της στρα­τη­γι­κής τους ταύ­τι­σης στην αντι­λαϊκή πολι­τική που υπο­στη­ρί­ζουν.

Η υπο­βάθ­μιση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου ξεκινά πρω­τί­στως, από την πλήρη απουσία συζή­τη­σης των εργα­τι­κών και λαϊκών προ­βλη­μά­των που οδηγούν σε από­γνωση χιλιά­δες εργα­ζό­με­νους και μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τίες. Βρί­σκε­ται στο γεγονός ότι δεν θίγεται, δεν καταγ­γέλ­λε­ται καν η πολι­τική που κατα­βα­ρα­θρώ­νει μισθούς, συντά­ξεις, νομι­μο­ποιεί την εργα­σιακή ζούγκλα, κατα­στρέ­φει μικρές επι­χει­ρή­σεις, ιδιω­τι­κο­ποιεί υπη­ρε­σίες, παροχές και δημόσια περιου­σία.

Αντί­θετα δια­γκω­νί­ζο­νται για το ποιος είναι πιο ικανός να προ­σφέ­ρει καλύ­τε­ρες υπη­ρε­σίες στους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς ομίλους. Ποιος θα εφαρ­μό­σει σωστά τους κανόνες του υγιούς αντα­γω­νι­σμού, για να λυμαί­νε­ται «δίκαια» ο πλούτος και το υστέ­ρημα του λαού από σωτήρες «επεν­δυ­τές».

Απαι­τούν από κοινού εδώ και χρόνια περισ­σό­τερη αυτο­νο­μία και οικο­νο­μική αυτο­τέ­λεια στη Τοπική Διοί­κηση, για να παίξουν πιο ενεργό ρόλο στην σύνδεση και τη συνύ­φανση της δράσης της Τ.Δ. με τις επι­χει­ρή­σεις. Δεν διστά­ζουν να γίνουν φορο­κυ­νη­γοί των λαϊκών στρω­μά­των που λυγί­ζουν από τη στυγνή φορο­λο­γία και τις κατα­σχέ­σεις.  Εκεί υπάρχει συναί­νεση,εκεί τρέχουν να βγουν πρώτοι, αφή­νο­ντας πίσω έναν λαό που φορ­τώ­νε­ται στη πλάτη του το τίμημα, της «εθνικής παρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης», όπως δια­τρα­νώ­θηκε και στο Περι­φε­ρειακό Ανα­πτυ­ξιακό Συνέ­δριο ευθυ­γραμ­μι­ζό­με­νοι με την κυβέρ­νηση.

Ας μη σηκώ­σουν οι νησιώ­τες αυτό το αβά­στα­χτο βάρος, που τους καλούν κυβέρ­νηση,επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμιλοι και τοπικοί άρχο­ντες, γιατί δεν έχουν κανένα συμ­φέ­ρον. Είτε με φιέστες, είτε μέσα από Περι­φε­ρειακά και Δημο­τικά Συμ­βού­λια, με Καπο­δί­στρια, με Καλ­λι­κράτη, με Κλει­σθένη ή ότι άλλο εφεύ­ρουν, οι μόνες ανάγκες που ικα­νο­ποιού­νται είναι αυτές των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων, ενώ στους εργα­ζό­με­νους, τους συντα­ξιού­χους και στους βιο­πα­λαι­στές πετάνε ψίχουλα. Αυτό το σακά­τεμα της ζωής του δεν πρέπει να επι­τρέ­ψει ο ίδιος ο λαός, με όσες δια­βου­λεύ­σεις κι αν προ­σπα­θή­σουν να τον βάλουν κάτω από τη σημαία των συμ­φε­ρό­ντων του κεφα­λαίου.

Οργά­νωση, πλατιά συμ­μα­χία και αντε­πί­θεση ενάντια στα αντι­λαϊκά τους σχέδια είναι η μόνη επιλογή που συμ­φέ­ρει τα λαϊκά στρώ­ματα. Σ’ αυτή τη προ­σπά­θεια βρί­σκε­ται παρούσα η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ, μέσα από το αντι­δρα­στικό πλαίσιο, με τη δύναμη που μας εμπι­στεύ­θηκε ο κόσμος διεκ­δι­κούμε, ενη­με­ρώ­νουμε, παλεύ­ουμε και θα συνε­χί­σουμε να παλεύ­ουμε μέχρι να συνει­δη­το­ποι­ή­σει την πραγ­μα­τική του δύναμη ο λαός, να την εμπι­στευ­θεί και να κερ­δί­σει τη ζωή που του αξίζει.