Απορρίφθηκε το αίτημα «αποφυλάκισης» καταγγελθέντος για «παιδεραστία»

Με βού­λευμα, που εξέδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, απορ­ρί­φθηκε κατ’ ουσίαν, η αίτηση αντι­κα­τά­στα­σης με περιο­ρι­στι­κούς όρους, εγγύηση ή κατ’ οίκον περιο­ρι­σμό, 35χρονου Ροδίτη, που κατη­γο­ρεί­ται για βιασμό, απο­πλά­νηση και κατά­χρηση ανη­λί­κου, που συμπλή­ρωσε τα 14 έτη αλλά και ανη­λί­κου που έχει συμπλη­ρώ­σει τα 12 αλλά όχι τα 14 έτη.

Ο 35χρονος είχε κριθεί προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος μετά την απο­λο­γία του. Κατά την απο­λο­γία του ισχυ­ρί­στηκε ότι δια­τη­ρούσε σχέση με τη μητέρα της ανή­λι­κης από το 2016 και έβλεπε και τα τρία της παιδιά σαν να ήταν δικά του.

Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι προ­κύ­πτουν σοβαρές ενδεί­ξεις ενοχής του κατη­γο­ρού­με­νου και κρίνει ότι από τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά των διω­κό­με­νων αξιό­ποι­νων πράξεων για τα οποία διώ­κε­ται και έχει ήδη κατη­γο­ρη­θεί, αν αφεθεί ελεύ­θε­ρος είναι πολύ πιθανόν να δια­πρά­ξει κι άλλα εγκλή­ματα για την απο­τροπή των οποίων δεν επαρκεί η επιβολή περιο­ρι­στι­κών όρων.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης φέρεται να έχει ως εξής:

Κατά το χρονικό διά­στημα από τον Σεπτέμ­βριο του έτους 2019 μέχρι και την 6η Φεβρουα­ρίου 2021, ήτοι σε χρονικό διά­στημα κατά το οποίο η φερό­μενη ως θύμα διήνυε το 14ο έτος της ηλικίας της, χωρίς να έχει συμπλη­ρώ­σει αυτό, αλλά και σε χρόνο μετά τη συμπλή­ρωσή του και πριν τη συμπλή­ρωση του 15ου έτους, ο κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος δια­τη­ρούσε συναι­σθη­μα­τικό δεσμό με την μητέρα της ανή­λι­κης ήδη από το 2016 και πρό­σφατα είχε δια­κό­ψει αυτόν, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την εμπι­στο­σύνη που είχε ανα­πτυ­χθεί τόσο με τη μητέρα όσο και με την ίδια την ανήλικη παθούσα, φέρεται να προέβη σε βάρος της κατ’ επα­νά­ληψη και επί μακρόν σε πράξεις γενε­τή­σιου χαρα­κτήρα χωρίς τη συναί­νεσή της και σε χρόνο όπου η μητέρα, του είχε εμπι­στευ­τεί την ανήλικη για να την επι­βλέ­πει αφού διέ­με­ναν περι­στα­σιακά μαζί, ιδίως σε χρόνο κατά τον οποίο η ίδια εργα­ζό­ταν ή μετά τη διακοπή της σχέσεως μητέρας – δράστη, όταν του την εμπι­στευό­ταν να την επι­βλέ­πει στην οικία του, χωρίς, ωστόσο, να υφί­στα­νται από τα μέχρι τώρα συγκε­ντρω­θέ­ντα στοι­χεία, ενδεί­ξεις βίας ή απειλής σοβαρού και άμεσου κιν­δύ­νου ζωής ή σωμα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τάς της.

Η Εισαγ­γε­λική λει­τουρ­γός που χει­ρί­στηκε την υπόθεσε ανέφερε σε ειση­γηση της προς το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο, που υιο­θε­τή­θηκε πλήρως, ότι οι πράξεις έλαβαν χώρα τόσο στην οικία της παθού­σας σε χρόνο κατά τον οποίο ο προ­σφεύ­γων ήταν επι­φορ­τι­σμέ­νος με την επί­βλεψή της όσο και στην οικία του, όπου μετέ­βαινε η παθούσα προ­κει­μέ­νου να εξο­μα­λυν­θούν οι μεταξύ τους σχέσεις, αφού η αιτία της δια­κο­πής της σχέσης μητρός και κατη­γο­ρου­μέ­νου ήταν οι καυ­γά­δες μεταξύ της παθού­σας και του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ήτοι ομοίως σε χρόνο όπου η μητέρα είχε εμπι­στευ­τεί στον κατη­γο­ρού­μενο την ανήλικη για να την επι­βλέ­πει και να την προ­στα­τεύει.

Ο ίδιος, τόσο κατά την απο­λο­γία του ενώπιον της Ανα­κρί­τριας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου όσο και στην προ­σφυγή του αρνεί­ται τις ενα­ντίον του απο­δι­δό­με­νες κατη­γο­ρίες και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ουδέ­ποτε ο ίδιος προέβη σε γενε­τή­σιες πράξεις με την ανήλικη, δηλώ­νο­ντας παράλ­ληλα άγνοια ανα­φο­ρικά με την πιθανή αιτία για την οποία η ανήλικη ισχυ­ρί­ζε­ται αυτά για το πρόσωπό του, πλην του ό,τι η ίδια εξέ­φρασε επι­θυ­μία για αυτόν.

Η Εισαγ­γε­λέας ανα­φέ­ρει ότι η απο­λο­γία του κρί­νε­ται μη πει­στική ενόψει, μεταξύ των άλλων, και του γεγο­νό­τος ότι ουδέ­ποτε, ούτε ενώπιον της Ανα­κρί­τριας, έδωσε εξήγηση για ποιο λόγο απο­τύ­πωνε και έστελνε γραπτά μηνύ­ματα στην παθούσα με το περιε­χό­μενο που αυτά έχουν και υπο­δει­κνύ­ουν την ύπαρξη σχέσεως που δεν περιο­ρί­ζε­ται σε αυτήν του συντρό­φου της μητέρας αλλά αντι­θέ­τως απο­δει­κνύ­ουν την ύπαρξη τετε­λε­σμέ­νων γενε­τή­σιων πράξεων μεταξύ τους, οι οποίες έχουν επα­νει­λημ­μέ­νως τελε­στεί και πρό­κει­ται να τελε­στούν εκ νέου, μηνύ­ματα από το περιε­χό­μενο των οποίων μάλιστα η μητέρα της ανή­λι­κης αντι­λή­φθηκε τη συμπε­ρι­φορά του κατη­γο­ρου­μέ­νου και προ­σέ­φυγε στη δικαιο­σύνη.

Άλλωστε, μετά το τέλος κάθε συνο­μι­λίας μεταξύ τους υπήρχε η γραπτή παρό­τρυνση του κατη­γο­ρου­μέ­νου στην ανήλικη να δια­γρά­ψει τα μηνύ­ματα της συνο­μι­λίας τους. Οι δε ανα­φε­ρό­με­νοι στο απο­λο­γη­τικό υπό­μνημα του κατη­γο­ρου­μέ­νου ισχυ­ρι­σμοί περί υπάρ­ξεως σκευω­ρίας ενα­ντίον του, η οποία σκευω­ρία ανα­φαί­νε­ται από τις υπο­δει­κνυό­με­νες αντι­φά­σεις στις κατα­θέ­σεις της μητέρας σχετικά με τη συμπε­ρι­φορά και το χαρα­κτήρα της ανή­λι­κης, όπως έκρινε η Εισαγ­γε­λέας, ουδόλως επι­βε­βαιώ­νο­νται και αλυ­σι­τε­λώς προ­βάλ­λο­νται.