Απορρίφθηκε το αίτημα για προσωρινή διαταγή στην υπόθεση των κατασχέσεων σε βάρος της ΑΜΚΕ του Δήμου Ρόδου

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου ρόδου απορ­ρί­φθηκε το αίτημα χορή­γη­σης προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής που είχε υπο­βά­λει η Αστική μη Κερ­δο­σκο­πική Εται­ρεία Κοι­νω­νι­κής Φρο­ντί­δας και Ανά­πτυ­ξης του Δήμου Ρόδου, στο πλαίσιο της προ­σπά­θειάς της να «παγώσει» άμεσα η ανα­γκα­στική εκτέ­λεση που βρί­σκε­ται σε εξέλιξη, μετά από κατα­σχέ­σεις σε τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό και σε απαι­τή­σεις της από τρίτους.

Η αιτούσα, εκπρο­σω­πού­μενη από τον δικη­γόρο Νικόλαο Πέρο, επι­δί­ωξε την έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής με στόχο να ανα­στα­λεί άμεσα η συνέ­χιση των πράξεων εκτέ­λε­σης μέχρι να κριθεί η κύρια αίτηση και η ανακοπή που έχει ήδη κατα­τε­θεί ενώ οι εργα­ζό­με­νοι εκπρο­σω­πού­με­νοι από τους δικη­γό­ρους κ.κ. Από­στολο Γκάτσιο και Μανώλη Παπαϊ­ω­άν­νου επι­κα­λέ­στη­καν μεταξύ άλλων και την πρό­σφατη απόφαση του Αρείου Πάγου που τους δικαί­ωσε.

Στο δικό­γραφο σκια­γρα­φεί­ται ένα συγκε­κρι­μένο οικο­νο­μικό και δια­δι­κα­στικό πλαίσιο. Η αιτούσα ανα­φέ­ρει ότι της επι­δό­θηκε επιταγή προς εκτέ­λεση κάτω από αντί­γραφο απο­γρά­φου δικα­στι­κής από­φα­σης, με συνο­λική απαί­τηση 173.353,40€. Στη συνέ­χεια, περι­γρά­φο­νται κινή­σεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης με κατα­σχέ­σεις εις χείρας τρίτων.

Η μία κατά­σχεση, σύμφωνα με την περι­γραφή, έγινε στις 27 Φεβρουα­ρίου 2026 σε τρα­πε­ζικό ίδρυμα, για ποσά κατα­τε­θει­μένα και μελ­λο­ντικά κατα­τε­θη­σό­μενα, ενώ άλλη κατά­σχεση ανα­φέ­ρε­ται ότι έγινε στις 3 Μαρτίου 2026 σε βάρος απαι­τή­σεων της αιτού­σας στα χέρια του Δήμου Ρόδου και του Δημο­τι­κού Οργα­νι­σμού Πρό­νοιας, για συνο­λικό ποσό 173.353,40€ πλέον τόκων υπε­ρη­με­ρίας από 20 Φεβρουα­ρίου 2026.

Η αιτούσα, έχει στραφεί δικα­στικά κατά 36 εργα­ζο­μέ­νων που εμφα­νί­ζο­νται ως επι­σπεύ­δο­ντες την εκτέ­λεση, ενώ στο ίδιο πλαίσιο ανα­φέ­ρο­νται ως εμπλε­κό­με­νοι τρίτοι το τρα­πε­ζικό ίδρυμα, ο Δήμος και ο Δημο­τι­κός Οργα­νι­σμός Πρό­νοιας.

Πέρα από τα ποσά, ο πυρήνας του αφη­γή­μα­τος που ανα­πτύσ­σε­ται στο δικό­γραφο είναι ο κίν­δυ­νος που, κατά την αιτούσα, δημιουρ­γεί η δέσμευση λογα­ρια­σμών και η ταυ­τό­χρονη κατά­σχεση απαι­τή­σεων από τους φορείς χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Η αιτούσα υπο­στη­ρί­ζει ότι έτσι οδη­γεί­ται σε αδυ­να­μία κατα­βο­λής μισθο­δο­σίας και εισφο­ρών, καθώς και σε αδυ­να­μία κάλυψης λει­τουρ­γι­κών δαπανών, όπως προ­μή­θειες τρο­φί­μων και ανα­λώ­σι­μων. Στο κείμενο περι­γρά­φε­ται ως άμεσο επα­κό­λουθο το ενδε­χό­μενο να ανα­στα­λεί η δρα­στη­ριό­τητα και να κλεί­σουν οι δομές που λει­τουρ­γεί.

Στο ίδιο δικό­γραφο κατα­γρά­φε­ται ότι η εται­ρεία λει­τουρ­γεί πέντε κοι­νω­νι­κές δομές, 2 ΚΔΑΠ ΜΕΑ, 1 ΚΗΦΗ και 2 παι­δι­κούς σταθ­μούς, ενώ ανα­φέ­ρε­ται ότι στις δομές αυτές απα­σχο­λού­νται συνο­λικά 42 εργα­ζό­με­νοι με συμ­βά­σεις ιδιω­τι­κού δικαίου ορι­σμέ­νου χρόνου, οι οποίες, κατά την αιτούσα, ανα­νε­ώ­νο­νται ετησίως επί 23 χρόνια.

Στο κείμενο γίνεται εκτενής αναφορά σε επι­μέ­ρους κον­δύ­λια που, κατά την αιτούσα, έχουν ενσω­μα­τω­θεί στην επιταγή προς εκτέ­λεση και απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο αμφι­σβή­τη­σης στο πλαίσιο της ανα­κο­πής. Ανα­φέ­ρο­νται τόκοι υπε­ρη­με­ρίας συνο­λι­κού ύψους 56.595,28€ και απο­δί­δε­ται έμφαση στο ό,τι δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται με σαφή­νεια η έναρξη της τοκο­δο­σίας. Παράλ­ληλα, κατα­γρά­φε­ται συνο­λικό ποσό 15.862,94€ ως ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές εργα­ζο­μέ­νου για απο­δο­χές δώρων και επι­δο­μά­των, καθώς και 8.489,29€ ως παρα­κρά­τηση φόρου τόκων και ψηφιακά τέλη, με ανάλυση που παρα­τί­θε­ται στο δικό­γραφο.

Στην ίδια αφήγηση, η αιτούσα συνδέει τα παρα­πάνω ποσά με το συνο­λικό βάρος που θεωρεί ότι δημιουρ­γεί­ται στη ρευ­στό­τητα της και επα­να­φέ­ρει τον ισχυ­ρι­σμό περί «ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης» αν συνε­χι­στούν τα μέτρα εκτέ­λε­σης μέχρι να κριθεί η υπόθεση στην ουσία της.

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα έχει το κομμάτι του δικο­γρά­φου που περι­γρά­φει το χρη­μα­το­δο­τικό μοντέλο της λει­τουρ­γίας των δομών. Ανα­φέ­ρε­ται ότι η χρη­μα­το­δό­τηση προ­έρ­χε­ται από ευρω­παϊ­κούς και εθνι­κούς πόρους, ενώ μεγάλο μέρος του κόστους καλύ­πτε­ται από ετήσια εισφορά των εταίρων της εται­ρείας. Στο κείμενο κατα­γρά­φε­ται ότι ο Δήμος καλύ­πτει ποσοστό 61%, που αντι­στοι­χεί σε 282.927,34€ για το 2026, και ο Δημο­τι­κός Οργα­νι­σμός Πρό­νοιας ποσοστό 39%, που αντι­στοι­χεί σε 180.887,97€ για το 2026. Αυτό ακριβώς το σκέλος, σύμφωνα με την αιτούσα, καθί­στα­ται προ­βλη­μα­τικό όταν επι­βάλ­λο­νται κατα­σχέ­σεις στα χέρια των φορέων που απο­δί­δουν τις επι­χο­ρη­γή­σεις.

Με βάση αυτή τη λογική, η αιτούσα υπο­στή­ριξε ότι η ταυ­τό­χρονη κατά­σχεση τόσο στον τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό όσο και στις απαι­τή­σεις της από τους δύο δημό­σιους φορείς, δεν αφήνει λει­τουρ­γικό περι­θώ­ριο για να συνε­χι­στεί το κοι­νω­νικό έργο που περι­γρά­φε­ται.

Με την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, το άμεσο «πάγωμα» των πράξεων εκτέ­λε­σης δεν επε­τεύ­χθη στο στάδιο αυτό, ενώ η συνέ­χεια της υπό­θε­σης μετα­φέ­ρε­ται στην κύρια κρίση των αιτη­μά­των ανα­στο­λής και στην εκδί­καση της ανα­κο­πής.