Υπόθεση που απασχόλησε τα δικαστήρια της Ρόδου, με αιχμή ένα έγγραφο το οποίο προσκομίστηκε σε αστική διαδικασία και στη συνέχεια αποτέλεσε αντικείμενο ποινικής αξιολόγησης, έκλεισε με αθωωτική κρίση.
Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου έκρινε μια ημεδαπή, κάτοικο της Ρόδου, η οποία είχε παραπεμφθεί να δικαστεί για πράξεις που συνδέθηκαν με απόπειρα απάτης στο δικαστήριο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, κατάρτιση πλαστού εγγράφου με σκοπούμενο όφελος ιδιαίτερα μεγάλης αξίας και χρήση πλαστού εγγράφου με αντίστοιχο σκοπούμενο όφελος.
Στο επίκεντρο βρέθηκε η αξιοποίηση μιας επιστολής, η οποία εμφανιζόταν να προέρχεται από συλλογικό όργανο σχολικής κοινότητας και να φέρει υπογραφή προσώπου που παρουσιαζόταν ως πρόεδρος. Το περιεχόμενο της επιστολής περιέγραφε ευνοϊκούς χαρακτηρισμούς για την κατηγορούμενη και παράλληλα αρνητική αναφορά σε ημεδαπό, στο πλαίσιο αντιδικίας που είχε πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η ποινική διερεύνηση συνδέθηκε άμεσα με ενέργειες που αποδίδονταν στην κατηγορούμενη στο πλαίσιο αστικής διεκδίκησης. Είχε προηγηθεί αγωγή που κατατέθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2022 ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, με αίτημα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης ύψους 100.000,00€. Στην πορεία της αστικής διαδικασίας, κατά την υποβολή προτάσεων στις 8 Φεβρουαρίου 2023, προσκομίστηκε αντίγραφο πρακτικού Διοικητικού Συμβουλίου συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, με συνημμένη επιστολή που αναφερόταν ρητά στην κατηγορούμενη και στην εικόνα της εντός της σχολικής κοινότητας.
Κατά τα ίδια στοιχεία, η αστική υπόθεση κατέληξε, σε εκείνο το στάδιο, σε απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου με αριθμό 221/2023, με την οποία κρίθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αγωγής.
Η ουσία της ποινικής κατηγορίας, όπως είχε αποτυπωθεί, στηρίχθηκε στην εκδοχή ότι η επιστολή δεν ήταν γνήσια και ότι είχε καταρτιστεί εξ υπαρχής από την κατηγορούμενη. Η επιστολή εμφανιζόταν να έχει συνταχθεί από τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων και να περιλαμβάνει αναφορές για την προσωπικότητα, τη δράση και τη συμμετοχή της κατηγορούμενης στη σχολική ζωή, καθώς και αιχμές για τον ημεδαπό που αντιδικούσε μαζί της.
Στο πλαίσιο της ίδιας κατηγορίας είχαν περιγραφεί συγκεκριμένα σημεία που, κατά την αποδιδόμενη εκδοχή, υποστήριζαν τον ισχυρισμό της πλαστότητας. Έγινε λόγος για γραφολογική ταυτοποίηση της γραφής της επιστολής με τη γραφή της κατηγορούμενης και όχι του προσώπου που παρουσιαζόταν ως εκδότης. Παράλληλα, αποδόθηκε σημασία στη διάταξη του χειρόγραφου κειμένου, με αναφορά ότι ο τρόπος συμπύκνωσης του κειμένου σε συγκεκριμένο χώρο υποδήλωνε σύνταξη σε χρόνο μεταγενέστερο από τη θέση σφραγίδας στο χαρτί. Επιπλέον, υπήρξε αναφορά σε σφραγίδα που δεν εμφανιζόταν απολύτως στρογγυλή, με την αιτίαση ότι είχε μεταφερθεί από άλλο έγγραφο.
Η δικογραφία, όπως είχε παρουσιαστεί, αντιμετώπιζε την προσκόμιση της επιστολής στο πολιτικό δικαστήριο ως κρίσιμο κρίκο της υπόθεσης, επειδή συνδέθηκε με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα να γίνει δεκτή η αγωγή και να επιδικαστεί το ποσό των 100.000,00€.
Αθώα κρίθηκε Ροδίτισσα κατηγορούμενη για απάτη, κατάρτιση και χρήση πλαστού εγγράφου
