Τουρισμός της ξαπλώστρας και τουρισμός ιστορικής μνήμης

Ενα είδος του­ρι­σμού που ανθεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια διε­θνώς είναι ο «του­ρι­σμός ιστο­ρι­κής μνή­μης» ή αλ­λιώς «πο­λε­μι­κός του­ρι­σμός». Λαοί σε όλον τον πλα­νή­τη έχουν με­τα­τρέ­ψει σε του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν έν­δο­ξες αλλά και τρα­γι­κές σε­λί­δες της ιστο­ρί­ας τους, πα­λαιό­τε­ρης ή και νε­ό­τε­ρης, και εξα­σφα­λί­ζουν συ­νάλ­λαγ­μα. Το μα­κρι­νό Βιετ­νάμ είναι μια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση. Ελ­κύ­ει εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες κάθε χρόνο, σερ­βί­ρο­ντας ως αξιο­θέ­α­τα τις δαι­δα­λώ­δεις σή­ραγ­γες των Βιετ­κόνγκ και, μά­λι­στα, προ­σφέ­ρει ει­δι­κές τιμές στους Αμε­ρι­κα­νούς στρα­τιώ­τες που πο­λέ­μη­σαν εκεί και στις οι­κο­γέ­νειές τους, για να επι­σκε­φθούν τα πεδία των μαχών. Ας μην πάμε τόσο μα­κριά. Τον ερ­χό­με­νο μήνα, η γει­το­νι­κή μας Τουρ­κία πε­ρι­μέ­νει εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες –οι ορ­γα­νω­τές πι­στεύ­ουν ότι θα ξε­πε­ρά­σουν το εκα­τομ­μύ­ριο– Αυ­στρα­λούς, Νε­ο­ζη­λαν­δούς, Γάλ­λους, Κα­να­δούς και Βρε­τα­νούς, με αφορ­μή τη συ­μπλή­ρω­ση εκατό χρό­νων από την απο­τυ­χη­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση κα­τά­λη­ψης των Στε­νών των Δαρ­δα­νε­λί­ων στον Α΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Στην πε­ρί­φη­μη μάχη της Καλ­λί­πο­λης σκο­τώ­θη­καν 10.000 άντρες της συμ­μα­χι­κής απο­βα­τι­κής δύ­να­μης και τώρα οι Τούρ­κοι ορ­γα­νώ­νουν, με αφορ­μή την επέ­τειο, εκ­δη­λώ­σεις –κάτι σαν την D DAY στη Νορ­μαν­δία. Από την του­ρι­στι­κή «από­βα­ση» στον Ελ­λή­σπο­ντο πρό­κει­ται να ωφε­λη­θεί έμ­με­σα και η Λή­μνος, η οποία σ’ εκεί­νη τη μάχη χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε από τους Συμ­μά­χους ως ορ­μη­τή­ριο και σή­με­ρα υπάρ­χουν στο νησί νε­κρο­τα­φεία κ.λ.π.

Η Εκα­το­ντα­ε­τη­ρί­δα του Α΄ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου, γε­νι­κό­τε­ρα, με­τα­τρά­πη­κε σε όλη την Ευ­ρώ­πη, όπου υπήρ­ξαν θέ­α­τρα φο­νι­κών μαχών, σε του­ρι­στι­κή ατρα­ξιόν. Πλην της χώρας μας φυ­σι­κά, όπου ο επο­νο­μα­ζό­με­νος Με­γά­λος Πό­λε­μος ήταν σαν να μην έγινε ποτέ, αφού ακόμα και στα σχο­λεία ελά­χι­στα πράγ­μα­τα δι­δά­σκο­νται, ει­δι­κά για την ελ­λη­νι­κή εμπλο­κή.

Οι εορ­τα­σμοί στα Δαρ­δα­νέ­λια θα μπο­ρού­σαν, σε συ­νερ­γα­σία με τους Τούρ­κους, να επε­κτα­θούν και στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, ώστε να κα­τευ­θυν­θεί στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή με­γά­λος αριθ­μός του­ρι­στών και να μπει για τα καλά στην πα­γκό­σμια βιο­μη­χα­νία του «πο­λε­μι­κού του­ρι­σμού» η πόλη. Γιατί στη Θεσ­σα­λο­νί­κη; Διότι στη διάρ­κεια του Α΄ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου έγινε το κέ­ντρο του «Μα­κε­δο­νι­κού Με­τώ­που» της Αντάντ με επι­χει­ρή­σεις σε όλη τη Μα­κε­δο­νία. Από το λι­μά­νι της δια­κι­νή­θη­καν, από το 1914 ώς το 1918, πάνω από 300.000 στρα­τιώ­τες των Συμ­μά­χων. Πολλά είναι τα κα­τά­λοι­πα από την πα­ρου­σία και δράση των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων στην πόλη, με ση­μα­ντι­κό­τε­ρο το με­γά­λο συμ­μα­χι­κό νε­κρο­τα­φείο του Ζέι­τεν­λικ, ένα τε­ρά­στιο κοι­μη­τή­ριο στο οποίο ανα­παύ­ο­νται 23.000 στρα­τιώ­τες, Γάλ­λοι, Βρε­τα­νοί, Βιετ­να­μέ­ζοι, Σέρ­βοι, Ρώσοι, κ.ά. Οι αρ­μό­διοι για τον του­ρι­σμό μας δεν μπό­ρε­σαν να δουν «πέρα από τη μύτη» τους, μο­λο­νό­τι υπήρ­ξαν προ­τά­σεις, και άφη­σαν να πάει χα­μέ­νη μια με­γά­λη ευ­και­ρία προ­βο­λής της χώρας και σύν­δε­σής της με τα χρυ­σο­φό­ρα δί­κτυα δια­κί­νη­σης εκα­τομ­μυ­ρί­ων του­ρι­στών σε τό­πους μνή­μης.

Αυτά μέ­χρις ότου αντι­λη­φθού­με ότι η ξα­πλώ­στρα και η φρα­πε­διά δεν φτά­νουν για να εξα­σφα­λί­ζου­με ως χώρα ένα γερό ει­σό­δη­μα από τον του­ρι­σμό.

Κα­θη­με­ρι­νή