Spiegel για αποζημιώσεις: Λεφτά στα θύματα του παρελθόντος και όχι του παρόντος

To Βε­ρο­λί­νο θα πρέ­πει να υπο­χω­ρή­σει στη δια­μά­χη για τις απο­ζη­μιώ­σεις, γρά­φει στο κε­ντρι­κό άρθρο της η ιστο­σε­λί­δα του πε­ριο­δι­κού Spiegel. Το άρθρο συ­νο­δεύ­ε­ται από μια με­γά­λη φω­το­γρα­φία του πρω­θυ­πουρ­γού να κα­τα­θέ­τει λου­λού­δια στο μνη­μείο της Και­σα­ρια­νής. Όμως ο βα­σι­κός λόγος για τις απο­ζη­μιώ­σεις, όπως τί­θε­ται από το Spiegel, είναι άλλος: Με αυτήν την κί­νη­ση η γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θα στε­ρή­σει από τον Α. Τσί­πρα τη δυ­να­τό­τη­τα να συν­δέ­ει τη ση­με­ρι­νή μι­ζέ­ρια της Ελ­λά­δας με το πα­ρελ­θόν.

Οι κα­θα­ρές απα­ντή­σεις που δί­νουν οι δύο κυ­βερ­νή­σεις στο ερώ­τη­μα των απο­ζη­μιώ­σε­ων δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ση­μειώ­νει ο αρ­θρο­γρά­φος. Οι ελ­λη­νι­κές αξιώ­σεις είναι προ­βλη­μα­τι­κές νο­μι­κά και ασύμ­βα­τες με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της Ε.Ε. Οι ισχυ­ρι­σμοί του Π. Κα­μέ­νου ότι οι απο­ζη­μιώ­σεις θα μπο­ρού­σαν να λύ­σουν την κρίση χρέ­ους της Αθή­νας είναι, 70 χρό­νια από τον πό­λε­μο και συ­νυ­πο­λο­γί­ζο­ντας τις εδώ και χρό­νια με­τα­βι­βά­σεις κε­φα­λαί­ων εντός Ε.Ε., ανέ­ντι­μοι.

Όμως και η Γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα, υπε­ρα­πλου­στεύ­ει τα πράγ­μα­τα, όταν λέει ορθά κοφτά ότι το πράγ­μα έχει ξε­κα­θα­ρι­στεί με τε­λι­κό και από­λυ­το τρόπο. Κι αυτό γιατί η Γερ­μα­νία με επι­δέ­ξιες δια­τυ­πώ­σεις και τα­κτι­κι­σμούς στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις εμπό­δι­σε κατά την επα­νέ­νω­σή της την Ελ­λά­δα από το να εγεί­ρει πε­ραι­τέ­ρω αξιώ­σεις. Κι έτσι απέ­φυ­γε με­τα­ξύ άλλων την απο­πλη­ρω­μή ενός ανα­γκα­στι­κού δα­νεί­ου 476 εκατ. μάρ­κων, το οποίο επέ­βα­λαν οι Ναζί στην Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας.

Άλ­λω­στε, ανα­φέ­ρει ο αρ­θρο­γρά­φος, η Γερ­μα­νία έχει κι άλλες φορές απο­ζη­μιώ­σει τα θύ­μα­τα των Ναζί όχι από νο­μι­κούς λό­γους, αλλά επει­δή οι πο­λι­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πιέ­σεις ήταν πολύ με­γά­λες. Αυτό συ­νέ­βη π.χ. με το ίδρυ­μα απο­ζη­μιώ­σε­ων για την κα­τα­να­γκα­στι­κή ερ­γα­σία που ιδρύ­θη­κε υπό την απει­λή μα­ζι­κών μη­νύ­σε­ων στις ΗΠΑ προς γερ­μα­νι­κές εται­ρί­ες.

Ένα τέ­τοιο ίδρυ­μα θα έπρε­πε τώρα να γίνει και στην Ελ­λά­δα για τους επι­ζώ­ντες των εγκλη­μά­των και για τους συγ­γε­νείς των θυ­μά­των των Ναζί. Ηθικά κάτι τέ­τοιο θα ήταν αναμ­φι­σβή­τη­τα σωστό και οι­κο­νο­μι­κά εφι­κτό, καθώς π.χ. στην πε­ρί­πτω­ση του Δι­στό­μου οι απο­ζη­μιώ­σεις θα έφτα­ναν τα 28 εκατ. ευρώ. Και πο­λι­τι­κά όμως το μή­νυ­μα θα ήταν ότι η Γερ­μα­νία ανα­γνω­ρί­ζει την αξί­ω­ση της πολύ μι­κρό­τε­ρης Ελ­λά­δας όχι από εξα­να­γκα­σμό αλλά από πε­ποί­θη­ση.

Με ένα τέ­τοιο ίδρυ­μα η Γερ­μα­νία θα ξε­χώ­ρι­ζε τα θέ­μα­τα του πα­ρό­ντος από αυτά του πα­ρελ­θό­ντος, καθώς τα χρή­μα­τα θα πή­γαι­ναν απο­κλει­στι­κά στους πα­θό­ντες. Η κυ­βέρ­νη­ση του Τσί­πρα, από την άλλη μεριά, στην ανα­ζή­τη­σή της για και­νού­ριες πηγές εσό­δων θα είχε μια δι­καιο­λο­γία λι­γό­τε­ρη για τη ση­με­ρι­νή οι­κο­νο­μι­κή μι­ζέ­ρια.