Συλλυπητήριο μήνυμα του Γ.Γ. Αποδήμου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας Γιάννη Χρυσουλάκη για την εκδημία του Φώτη Χατζηδιάκου

Συλ­λυ­πη­τή­ριο μήνυμα του Γενικού Γραμ­μα­τέα Απο­δή­μου Ελλη­νι­σμού και Δημό­σιας Διπλω­μα­τίας Γιάννη Χρυ­σου­λάκη για την εκδημία του Φώτη Χατζη­διά­κου

Έφυγε ο πρώην Δήμαρ­χος Ρόδου Φώτης Χατζη­διά­κος, ένα γνήσιο παιδί της Ρόδου, που τίμησε την κατα­γωγή του από τα Δωδε­κά­νησα. Ένας άξιος δικη­γό­ρος και οξυ­δερ­κής πολι­τι­κός επι­στή­μων. Άνθρω­πος αφο­σιω­μέ­νος στην οικο­γέ­νειά του και στη δωδε­κα­νη­σιακή γη.

Ένας ευγενής πολι­τι­κός με αγάπη στον τόπο του, την οποία εξέ­φραζε μέσω της αγάπης του προς τους συντο­πί­τες του. Μερι­μνούσε πάντοτε για τα προ­βλή­ματά τους, όχι μόνον ως άνθρω­πος που υπη­ρε­τούσε την αυτο­διοί­κηση, αλλά και ως ο Φώτης Χατζη­διά­κος που αγα­πούσε τους συμπα­τριώ­τες του.

Η εικο­σα­ε­τής προ­σφορά του στην τοπική αυτο­διοί­κηση χαρα­κτη­ρί­στηκε από ανι­διο­τέ­λεια και ανθρω­πιά. Το πολι­τικό του ήθος τον καθι­στούσε σεβαστό και έξω από τα όρια του δικού του πολι­τι­κού χώρου.

Ο Φώτης Χατζη­διά­κος δεν ήθελε να «γίνει», διψούσε να «κάνει». Πυξίδα στην πολι­τική του πορεία είχε το «χρέος» του Καζαν­τζάκη, τον οποίο αγα­πούσε να δια­βά­ζει.

Θα λείψει σε όλους τους Δωδε­κα­νη­σί­ους, ακόμη και στους από­δη­μους που ζουν στις πλέον από­μα­κρες γωνιές της γης, το αυθε­ντικό πάθος του και η ευπρε­πής παρου­σία του. Ανάμεσα σε πολλά άλλα που έκανε, δεν μπορώ να μην ανα­φερθώ στην ίδρυση, τον Απρίλιο του 2015 επί δημαρ­χίας του, του Γρα­φείου Εξυ­πη­ρέ­τη­σης Απο­δή­μων Ροδίων με σκοπό αφ’ ενός την διάδοση και προβολή του δωδε­κα­νη­σια­κού πολι­τι­σμού σε όλο τον κόσμο μέσω των Απο­δή­μων Ροδίων και αφ’ ετέρου την παροχή ενη­μέ­ρω­σης και πλη­ρο­φό­ρη­σης στους Από­δη­μους Ρόδιους πάνω σε θέματα φορο­λο­γικά, συντα­ξιο­δο­τικά, στρα­το­λο­γικά, επεν­δυ­τικά, γρα­φειο­κρα­τικά και άλλα.

Όλοι όσοι τον γνω­ρί­σαμε από κοντά, δυσκο­λευό­μα­στε να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε, πως δεν θα αντι­κρί­σουμε πλέον το ανά­στημα της προ­σω­πι­κής του καλ­λιέρ­γειας και το φως της συγκρο­τη­μέ­νης πολι­τι­κής του σκέψης να ξεχω­ρί­ζουν πάνω από την μετριό­τητα.

Παρη­γο­ριά στη σύζυγό του, στο γιό του και σε όλους τους οικεί­ους του, ας είναι η σιγου­ριά πως η Πατρίδα έναν τέτοιο πολι­τικό δεν θα τον ξεχάσει και ο Θεός έναν τέτοιον άνθρωπο θα τον ανα­παύ­σει.