Α-τυπος και υπογραμμός: Το ζητούμενο

Ομολογώ ότι δεν είχα πάρει πολύ ζεστά το θέμα της Πολι­τι­στι­κής Πρω­τεύ­ου­σας. Θες γιατί το 2021 μου φαί­νε­ται πολύ μακρινό, θες γιατί πίστευα σχεδόν άνετη την επι­κρά­τηση της Ρόδου… Μου φαι­νό­ταν περίπου δια­δι­κα­στικό το ζήτημα και γι αυτό ίσως, λίγο αδιά­φορο.

Η αλήθεια είναι ότι ως ισχυρό αντί­παλο λόγιζα την Καλα­μάτα και όχι την Ελευ­σίνα η οποία τελικά έκανε την έκπληξη. Μια πόλη υπο­βαθ­μι­σμένη –αδίκως- επί δεκα­ε­τίες, έκανε την υπέρ­βαση έναντι της Ρόδου και της Καλα­μά­τας.

Ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφτώ για τον οποίον προ­κρί­θηκε η Ελευ­σίνα, είναι πως θα πρέπει να γίνουν έργα στην περιοχή, μέσω της σχε­τι­κής επι­χο­ρή­γη­σης που παίρνει κάθε ευρω­παϊκή πολι­τι­στική πρω­τεύ­ουσα.

Η Ελευ­σίνα καλεί­ται να αντα­πο­κρι­θεί σε μια πρό­κληση. Τόσο στον χρόνο που απο­μέ­νει μέχρι το 2021 όσο και κατά τη διάρ­κεια της περιό­δου που τα φώτα της Ευρώπης θα είναι στραμ­μένα πάνω της.

Από την άλλη, είναι μεγάλη αδικία για την Ρόδο ο απο­κλει­σμός της. Είναι μεγάλη αδικία για την ιστορία και τον πολι­τι­σμό της, για την φήμη της και για την εμβέ­λειά της.

Στο διά­στημα των τελευ­ταίων ετών που η προ­σπά­θεια της δημο­τι­κής αρχής για την διεκ­δί­κηση της Πολι­τι­στι­κής Πρω­τεύ­ου­σας της Ευρώπης ήταν σε εξέλιξη, ακού­στη­καν πολλά. Και καλά και κακά. Και ως ήταν φυσικό, δεν έλειψε η γκρίνια αλλά και η απα­ξί­ωση της προ­σπά­θειας. Το σκου­πίδι και η λακ­κούβα ήταν στην πρώτη γραμμή της κρι­τι­κής και πολλές φορές, όχι άδικα.

Πέρα όμως από τα σκου­πί­δια και τις λακ­κού­βες, που είναι καθαρά δια­χει­ρι­στικά ζητή­ματα και που με ορί­ζο­ντα το 2021 κάτι καλύ­τερο θα μπο­ρού­σαμε να είχαμε κατα­φέ­ρει σε αυτούς τους τομείς, το συμπέ­ρα­σμα είναι ότι θα πρέπει να βάζουμε τον πήχη πιο ψηλά. Να μην αφή­νουμε την καθη­με­ρι­νό­τητα να μας αποσπά από τον στόχο. Να βλέ­πουμε πιο μακριά και να μην σταματά ο σχε­δια­σμός στα στενά γεω­γρα­φικά όρια του νησιού.

Η Ρόδος για την ιστορία και τον πολι­τι­σμό της, για την δια­δρομή της μέχρι σήμερα, για τον ρόλο της στο του­ρι­στικό γίγνε­σθαι, για την γεω­γρα­φική της θέση, για την παρά­δοσή της και για τους αρχαιο­λο­γι­κούς της θησαυ­ρούς, άξιζε μια θέση στο κάδρο των Πολι­τι­στι­κών Πρω­τευου­σών της Ευρώπης. Αυτό είναι δεδο­μένο και αδια­πραγ­μά­τευτο.

Σήμερα, καλού­μα­στε ως τόπος να δια­χει­ρι­στούμε την επόμενη ημέρα και να αξιο­ποι­ή­σουμε σωστά τον σχε­δια­σμό που έγινε όλο το προη­γού­μενο διά­στημα από την ομάδα που δούλεψε υπό τον αντι­δή­μαρχο Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου.

Δεν θα σταθώ στους ψίθυ­ρους που ακού­γο­νται για τους λόγους που τελικά επελέγη η Ελευ­σίνα, κι ας έχουν πολι­τι­κές και επι­χει­ρη­μα­τι­κές προ­ε­κτά­σεις. Οι ψίθυροι είναι απόρ­ροια των μηχα­νορ­ρα­φιών του παρα­σκη­νίου τις περισ­σό­τε­ρες φορές…  Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη ούτε από παρα­σκή­νια ούτε από μηχα­νορ­ρα­φίες.

Το ζητού­μενο είναι τελικά να βάζεις τον πήχη ψηλά.  Και η Ρόδος τόλμησε να διεκ­δι­κή­σει την θέση που της αξίζει ανάμεσα σε άλλες πόλεις σε πανευ­ρω­παϊκό επίπεδο, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για να βγούμε από την μίζερη δια­χει­ρι­στική λογική των προ­βλη­μά­των της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, χωρίς αυτό να σημαί­νει ότι πρέπει να μπουν σε δεύτερη μοίρα.

Και σίγουρα, συγκρί­νο­ντας τα πλε­ο­νε­κτή­ματά μας με αυτά της Ελευ­σί­νας, ακόμα και οι πλέον επι­κρι­τι­κοί θα συμ­φω­νή­σουν ότι αξίζαμε τον τίτλο, κι ας είχαμε λακ­κού­βες ορθά­νοι­χτες και σκου­πί­δια αμά­ζευτα.