Αθώοι για τις δήθεν «αυθαίρετες» κατασκευές στο Πάρκο του «Θέρμαι»

Mε ομόφωνη απόφαση που εξέδωσε χθες το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, κατόπιν και απαλ­λα­κτι­κής εισή­γη­σης της Εισαγ­γε­λέως της έδρας, κρί­θη­καν αθώοι για τις φερό­με­νες ως «αυθαί­ρε­τες» κατα­σκευές εντός του πάρκου του Θέρμαι οι κ.κ. Ειρήνη Μαντι­κού, Σιβ Κάλµπεργκ, Κων/νος Χορευ­τής και Νικό­λαος Κων­στα­ντι­νί­δης.

Η µεν πρώτη µε την ιδιό­τητά της ως προ­έ­δρου της Ανώνυµης Εται­ρείας «Δηµοτικές Του­ρι­στι­κές Ξενο­δο­χεια­κές Επι­χει­ρή­σεις Ρόδου Α.Ε.» και οι υπό­λοι­ποι ως οµόρρυθµοι εταίροι της εται­ρείας «ΚΑΛΜΠΕΡΓΚ ΣΙΒ-ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ Ο.Ε.» κατη­γο­ρή­θη­καν συγκε­κρι­μένα για παρά­βαση του άρθρου 17§8 Ν.1337/83 και παρά­βαση του άρθρ. 70 Ν998/79.

Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε το αίτημα ανα­βο­λής, που υπέβαλε ο συνή­γο­ρος των κατη­γο­ρου­μέ­νων κ. Στέλιος Αλε­ξαν­δρής.

Ο κ. Αλε­ξαν­δρής εξέθεσε συγκε­κρι­μένα ότι ήδη υφί­στα­ται θετική γνω­μο­δό­τηση μηχα­νι­κού της πολε­ο­δο­μίας του Δήμου Ρόδου, που εκκρε­μεί προς εξέταση ενώπιον αρμό­διας επι­τρο­πής για τη νομι­μο­ποί­ηση των κατα­σκευών εντός του πάρκου και παρα­πέρα το θέμα του δασικού ή μη χαρα­κτήρα του πάρκου και της πράξεως κατε­δά­φι­σης των κατα­σκευών που εξέδωσε η Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου εκκρε­μεί προς εξέταση ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά σε προ­γραμ­μα­τι­σμένη για τον προσεχή Σεπτέμ­βριο συνε­δρί­αση του μετά από οίκοθεν αναβολή.

Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τον δεύτερο λόγο ανα­βο­λής και επι­φυ­λά­χτηκε για τον πρώτο να τον εξε­τά­σει κατά την πρόοδο της δίκης.

Τελικώς ωστόσο δια­πι­στώ­θηκε ότι το κατη­γο­ρη­τή­ριο δεν είχε υπό­σταση και ως εκ τούτου οι κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν αθώοι.

Πιο συγκε­κρι­μένα οι τέσ­σε­ρις κατη­γο­ρού­με­νοι εφέ­ρο­νται ως υπαί­τιοι για µικρές απο­κλί­σεις των κατα­σκευών από τις προ­βλε­πό­με­νες στην εγκεκριµένη από το ΣΧΟΠ Νοτίου Αιγαίου µελέτη.

Κατη­γο­ρή­θη­καν συγκε­κρι­μένα ως υπαί­τιοι του ό,τι στη Ρόδο και εντός του πάρκου «Θέρµαι», το οποίο απο­τε­λεί κοι­νό­χρη­στο χώρο πρα­σί­νου σύµφωνα µε το ρυµοτοµικό σχέδιο της πόλης της Ρόδου, τον Απρίλιο του 2008, προ­έ­βη­σαν σε κατα­σκευές, οι οποίες εµφανίζουν δια­φο­ρές στις γεωµετρικές δια­στά­σεις, στα υψόµετρα και στον αριθµό των κολώνων, από αυτές που προ­έ­βλεπε η εγκεκριµένη µελέτη του Σ.Χ.Ο.Π..

Σύµφωνα µε το κατη­γο­ρη­τή­ριο:

– Μια πέρ­γκολα έχει πραγµατικές δια­στά­σεις 19.50X11.20 µ. ενώ οι εγκεκριµένες είναι 19.85X11.53µ.. Η ανώτατη στάθµη βόρειου πτε­ρυ­γίου της έχει δια­στά­σεις 4,75µ. ενώ η εγκεκριµένη 4,50 µ.. Η ανώτατη στάθµη του νότιου πτε­ρυ­γίου έχει δια­στά­σεις 5,50 µ. ενώ η εγκεκριµένη µελέτη προ­έ­βλεπε 5,60µ.. Οι κολώνες στή­ρι­ξης στε­γά­στρου είναι 7 ενώ η µελέτη προ­έ­βλεπε 5.

-Μια άλλη πέρ­γκολα έχει πραγµατικές δια­στά­σεις 27,20X9,00 µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλεπε δια­στά­σεις 20,65X7,10 µ.. Κάθε άκρο της οροφής της είχε δια­φο­ρε­τικό υψόµετρο. Συγκεκριµένα: Το βορειο­δυ­τικό : +3,95 µ., το νοτιο­δυ­τικό : +3,55µ., το βορειο­α­να­το­λικό: +4,10µ., το νοτιο­α­να­το­λικό: +3,90 µ., ενώ η µελέτη προ­βλέ­πει +3,30µ.. Η στήριξή της γίνεται µε 18 κυλο­δο­κούς διαµέτρου 20 εκ., οι οποίες είναι τοποθετηµένες σε κάνναβο 6X3 ενώ η µελέτη προ­έ­βλεπε 15 κυλο­δο­κούς διαµέτρου 20 εκ., οι οποίες έπρεπε να είναι τοποθετηµένες σε κάνναβο 5X3.

-Ενα στέ­γα­στρο έχει δια­στά­σεις κάτοψης 25.30X11.50µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλεπε 26.59X11.95µ, η ανώτατη στάθµη της νότιας πλευράς του έχει δια­στά­σεις +5,10 µ. ενώ η µελέτη προ­έ­βλεπε +4,60 µ.. Σε ό,τι αφορά το δάπεδό του έχει υψόµετρο +1,50µ. και υψοµετρική διαφορά από το δάπεδο της πρώτης πέρ­γκο­λας 1,50µ. Η πρό­σβαση σε αυτό γίνεται µε σκάλα η οποία αρχίζει από τη στάθµη δαπέδου της πρώτης πέρ­γκο­λας. Η µελέτη προ­έ­βλεπε όµως να βρί­σκε­ται σε υψόµετρο +1,50µ. και να έχει υψοµετρική διαφορά από το δάπεδο της πέρ­γκο­λας 2,50 µ..

Οι ίδιοι εφέ­ρο­ντο να έχουν προβεί και σε παράνοµη εκχέρ­σωση δηµόσιας ανα­δα­σω­τέας έκτασης.

Κατη­γο­ρή­θη­καν συγκεκριµένα ότι αφαί­ρε­σαν τον υπόροφο του πάρκου µε χωµατουργικό µηχάνηµα, κατέ­στρε­ψαν τις υπάρ­χου­σες υποδοµές και εκτέ­λε­σαν εκσκα­φές στο πάρκο, εκτά­σεως 4.700 τ.µ., το οποίο υπά­γε­ται στο Ν. 998/79, καθώς πρό­κει­ται για έκταση εντός πόλεως, η οποία καλύ­πτε­ται από δασική βλά­στηση, αφού τα 3.500 τ.µ. αυτού καλύ­πτο­νται από πεύκα, κυπα­ρίσ­σια, ευκα­λύ­πτους, αρµυρίκια, φίκους, ψευ­δο­πι­πε­ριές, µιµόζες και φοί­νι­κες µεγάλης ηλικίας, καθώς επίσης και από δάφνες, ιβί­σκους, µπουκαµβίλιες και άλλους θάµνους.

Από την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία, την εξέταση των μαρ­τύ­ρων κατη­γο­ρίας και κυρίως της κ. Αικ. Μπα­λα­τσούκα, Διευ­θύ­ντριας της Διεύ­θυν­σης Δασών, που επέ­μεινε ότι το πάρκο απο­τε­λεί δασική έκταση και ως εκ τούτου όλες οι κατα­σκευές είναι αυθαί­ρε­τες και κατε­δα­φι­στέες και των μαρ­τύ­ρων υπε­ρά­σπι­σης κ.κ. Χ. Χατζηευ­θυ­μίου πρώην δημάρ­χου του Δήμου Ροδίων, Παν. Σακελ­λα­ρίου, αντι­δη­μάρ­χου τεχνι­κών έργων και Δ. Καρα­τζιά, πρώην προϊ­στα­μέ­νου της καθα­ριό­τη­τας, κατέστη σαφές ότι ο χώρος που μισθώ­θηκε κατόπιν διαγωνισµού ήταν εγκαταλελειµµένος για τα τελευ­ταία είκοσι έτη, έχοντας κατα­ντή­σει εστία µόλυνσης και σκου­πι­διών µε σύριγ­γες, κλαδιά και ποντί­κια να “διακοσµούσαν” το άλλοτε φηµισµένο άλσος της Ρόδου.

Η εργασία των γεω­πό­νων οι οποίοι προ­σλή­φθη­σαν από την εται­ρεία µαζί µε εξειδικευµένη εται­ρεία απο­κα­τά­στα­σης πρα­σί­νου ήταν ιδιαί­τερα δύσκολη καθώς τα εναποµείναντα δέντρα ήταν άρρωστα και εγκαταλελειµµένα από χρόνια, φυτά δε ουσια­στικά δεν υπήρχαν εκτός από κάποια αγριό­χορτα που είχαν καλύψει εντελώς τα µονοπάτια, καθι­στώ­ντας εδώ και πολλά έτη την πρό­σβαση στο χώρο αδύνατη.

Όπως τόνισαν, η µελέτη, αφού ενε­κρίθη από τη τυπική µισθώτρια «ΡΟΔΟΝ ΑΕ» στη συνέ­χεια παρου­σιά­στηκε και στο δηµοτικό συµβούλιο του Δήµου Ροδίων το οποίο όχι µόνο την ενέ­κρινε, αλλά κατέ­στησε σαφές ότι οποια­δή­ποτε παρέκ­κλιση από αυτή θα συνι­στούσε λόγο λύσης της σύµβασης που υπε­γράφη.

Οι εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης διήρ­κε­σαν έξι περίπου µήνες υπό τον αυστηρό έλεγχο τόσο της Πολεοδοµίας του Δήµου Ροδίων όσο και των συναφών υπη­ρε­σιών.

Η αυτε­πάγ­γελτα ασκη­θείσα ποινική δίωξη προ­έ­κυψε από επι­στολή που απέ­στειλε η Διεύ­θυνση Δασών Δωδε­κα­νή­σου η οποία αυθαί­ρετα δια­πί­στωσε ότι ο χώρος είναι πάρκο και άρα, αρµόδια για την εκπό­νηση µελέτης ήταν η δασική υπη­ρε­σία. Το έγγραφο αυτό φέρει ηµεροµηνία 16-4-08 όταν δηλαδή όλες οι εργα­σίες κλαδέµατος και απο­κα­τά­στα­σης είχαν πια τελειώ­σει.

Η εται­ρεία έκανε λόγο σε υπο­μνή­ματά της για κοντόφθαλµη και υπο­κρι­τική στάση της Δασικής Υπη­ρε­σίας που τώρα διαρ­ρη­γνύει τα ιµάτιά  της για δήθεν βαθύ καθαρισµό και κλάδεµα των δέντρων (χωρίς βέβαια να ξεκα­θα­ρί­ζει αν αυτό ήταν απο­λύ­τως ανα­γκαίο για να σωθούν τα δέντρα ή ποια ήταν η ζηµία που προ­κλή­θηκε από τις ενέρ­γειες των εξειδικευµένων γεω­πό­νων), τη στιγµή που ο χώρος αυτός είχε αφεθεί στην τύχη του για χρόνια, δίχως κανείς αρµόδιος, συµπεριλαµβανοµένης της Δασικής Υπη­ρε­σίας, να επι­δεί­ξει ανάλογη ευαι­σθη­σία για την κατα­στροφή που συνέ­βαινε µπροστά στα µάτια τους στην καρδιά της πόλης.