18ης Μπρυμαίρ και τηλεαστέρων γωνία

Η απο­ρία η δική μου είναι άλλη.

Τε­λι­κά, εί­μα­στε σί­γου­ροι ότι οι χει­ρό­τε­ροι του debate ήταν οι πο­λι­τι­κοί;

Μήπως ήταν οι δη­μο­σιο­γρά­φοι τε­λι­κά;

Θα μου επι­τρέ­ψε­τε να νο­μί­ζω πως ναι.

Κυ­ρί­ως γιατί άφη­σαν ένα θέμα κα­θα­ρά δικής της αρ­μο­διό­τη­τας θέμα, να διε­ξα­χθεί με όρους κομ­μά­των.

Τέ­τοιους, ώστε να μην «τσα­λα­κω­θεί» το προ­φίλ του αρ­χη­γού. Επο­μέ­νως δεν μπο­ρεί κα­νείς να τους κα­τη­γο­ρή­σει γιατί δεν απέ­φυ­γαν τους μο­νο­λό­γους.

Μα γιατί δεν βρή­καν μπρο­στά τους κάτι που να τους δυ­σκο­λέ­ψει τη ζωή, κάτι για να απο­κα­λύ­ψουν τα σκο­τει­νά ση­μεία και τις αντι­φά­σεις τους. Πα­ρά­δειγ­μα : Που ακού­στη­κε να ακούς δύο αρ­χη­γούς να πε­τούν ατά­κες ένας στον άλλον για θέ­μα­τα δια­πλο­κής και να μην έχει δι­καί­ω­μα ο δη­μο­σιο­γρά­φος να ζη­τή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρες εξη­γή­σεις; Να μένει βου­βός να τους πα­ρα­κο­λου­θεί;

Αυτή πάλι η επι­λο­γή δη­μο­σιο­γρά­φων-τη­λε­α­στέ­ρων, από πού και με τι κρι­τή­ρια μας έχει προ­κύ­ψει; Από πότε οι ιδιω­τι­κοί τη­λε­ο­πτι­κοί σταθ­μοί έχουν γίνει κάτι σαν θε­σμός;

Για ποιο λόγο βγαί­νουν έξω από το παι­χνί­δι δη­μο­σιο­γρά­φοι εφη­με­ρί­δων, ακόμη και ρα­διο­φω­νι­κών σταθ­μών; Γιατί έχουν δε­χθεί αδια­μαρ­τύ­ρη­τα και κυ­ρί­ως οι ίδιοι οι δη­μο­σιο­γρά­φοι, να ακούν δη­μο­σιο­γρά­φο να λέει εν μέσω σύ­στρι­γλου και εν εξάλ­λω «εμείς όλοι εδώ εί­μα­στε εκ­πρό­σω­ποι κα­να­λιών;»

Πως εμείς νο­μί­ζα­με ότι είναι δη­μο­σιο­γρά­φοι και όχι εκ­πρό­σω­ποι επι­χει­ρή­σε­ων;

Κι όσο κι αν ακού­γε­ται απί­στευ­το, ιδού το γιατί: «Οι πρώ­τες διε­ρευ­νη­τι­κές επα­φές που έγι­ναν στα κα­νά­λια για τη­λε­μα­χία με έναν πα­ρου­σια­στή κοι­νής απο­δο­χής δεν βρή­καν πρό­σφο­ρο έδα­φος, καθώς όλοι οι τη­λε­ο­πτι­κοί σταθ­μοί θέ­λουν να έχουν τον εκ­πρό­σω­πό τους ως προ­ϋ­πό­θε­ση για να με­τα­δώ­σουν το ντι­μπέιτ.»(!).

Και τον κα­θα­ρό εκ­βια­σμό τώρα τον λένε δη­μο­σιο­γρα­φία.

Κι επει­δή φο­βά­ται ο Γιάν­νης το θεριό και το θεριό το Γιάν­νη, θα δούμε ξανά κάτι εντε­λώς μα­κριά νυ­χτω­μέ­νο από τα προ­βλή­μα­τα και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας.

Αρ­χί­ζω να πι­στεύω πως έχει δίκιο μια φίλη όταν λέει ότι ο Να­νό­που­λος που δια­τύ­πω­σε τη θε­ω­ρία ότι ζούμε σε οκτώ πα­ράλ­λη­λες δια­στά­σεις αλλά δεν το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε, για την ανα­κά­λυ­ψη του αυτή, τα αρ­χι­κά πει­ρά­μα­τα τα έκανε στους Ελ­λη­νες πο­λι­τι­κούς και σε εκ­προ­σώ­πους κα­να­λιών (κατά δή­λω­σή τους).

Την πλη­ρω­μέ­νη απά­ντη­ση στην κυρία «εκ­πρό­σω­πο κα­να­λιού» την έδωσε συ­νά­δελ­φός της «Αν η έκρη­ξη της δεν αφο­ρού­σε τα κα­νά­λια, αλλά την απου­σία προ­τά­σε­ων για την ανερ­γία, θα είχε σώσει την τιμή της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας!»

Θα πα­ρα­τη­ρή­σα­τε όσοι εί­χα­τε την υπο­μο­νή να το πα­ρα­κο­λου­θή­σε­τε όλο αυτό πως δεν υπήρ­ξε ερώ­τη­ση ή σχό­λιο για την ανερ­γία.

Υπήρ­ξε όμως ερώ­τη­ση βα­σι­σμέ­νη στην 18η Μπρυ­μαίρ του Λου­δο­βί­κου Βο­να­πάρ­τη. Ερω­τή­σεις λέμε τώρα υπεύ­θυ­νες, όχι αστεία.