Με λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε η 10η Αμφικτυονία στη Νίσυρο

Το Σάβ­βα­το 8 Αυ­γού­στου 2026, ο Δήμος Νι­σύ­ρου διορ­γά­νω­σε με ιδιαί­τε­ρη επι­ση­μό­τη­τα και λα­μπρό­τη­τα την 10η Αμ­φι­κτυο­νία, μια εκ­δή­λω­ση που έχει κα­θιε­ρω­θεί ως ένας από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους θε­σμούς πο­λι­τι­σμού και επι­κοι­νω­νί­ας για το νησί μας. Η εκ­δή­λω­ση πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στον υπαί­θριο χώρο του Δη­μο­τι­κού Θε­ά­τρου Νι­σύ­ρου, με τη συμ­με­το­χή πλή­θους κα­τοί­κων, επι­σκε­πτών, εκ­προ­σώ­πων το­πι­κών φο­ρέ­ων, αρχών και φίλων της Νι­σύ­ρου από κάθε γωνιά της Ελ­λά­δας και του εξω­τε­ρι­κού, οι οποί­οι αντα­πο­κρί­θη­καν στο κά­λε­σμα της Δη­μο­τι­κής Αρχής για να γιορ­τά­σουν μαζί αυτή τη γιορ­τή της δη­μο­κρα­τί­ας.

Τι­μώ­με­να πρό­σω­πα αυτής της Αμ­φι­κτυο­νί­ας ήταν: η κα­θη­γή­τρια του ΕΚΠΑ κ. Πα­ρα­σκευή Νο­μι­κού που ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­τι­μος Δη­μό­της του Δήμου Νι­σύ­ρου για την για την τε­ρά­στια συμ­βο­λή της στην έντα­ξη της Νι­σύ­ρου στα πα­γκό­σμια γε­ω­πάρ­κα της UNESCO. Στον πα­γκο­σμί­ου φήμης ηθο­ποιό κ. Γιώρ­γο Κα­ρα­μί­χο, απο­νε­μή­θη­κε το Αρι­στεί­ον Τιμής για την κα­θο­ρι­στι­κή του συμ­βο­λή στην προ­βο­λή και την πα­γκό­σμια ανά­δει­ξη της Νι­σύ­ρου.

Η βρα­διά ξε­κί­νη­σε με την υπο­δο­χή των επι­σκε­πτών και την πα­ρου­σί­α­ση του προ­γράμ­μα­τος από την Αντι­δή­μαρ­χο Πο­λι­τι­σμού κ. Δή­μη­τρα Κα­φε­τζι­δά­κη, η οποία ανα­φέρ­θη­κε στη ση­μα­σία της Αμ­φι­κτυο­νί­ας ως θε­σμού που συν­δέ­ει το πα­ρελ­θόν με το παρόν και το μέλ­λον της Νι­σύ­ρου.

Στη συ­νέ­χεια, ο Δή­μαρ­χος Νι­σύ­ρου ανέ­βη­κε στο βήμα για να πα­ρου­σιά­σει τον ανα­λυ­τι­κό απο­λο­γι­σμό των πε­πραγ­μέ­νων της Δη­μο­τι­κής Αρχής για το προη­γού­με­νο έτος, σε μια ομι­λία που κρά­τη­σε αμεί­ω­το το εν­δια­φέ­ρον του κοι­νού από την πρώτη έως την τε­λευ­ταία στιγ­μή.

Ο Δή­μαρ­χος, αφού κα­λω­σό­ρι­σε τους πα­ρευ­ρι­σκό­με­νους και ευ­χα­ρί­στη­σε τους συν­δη­μό­τες για την εμπι­στο­σύ­νη και τη στή­ρι­ξή τους, προ­χώ­ρη­σε σε μια εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη πα­ρου­σί­α­ση του έργου που έχει συ­ντε­λε­στεί τον  τε­λευ­ταίο χρόνο. Ανα­φέρ­θη­κε ανα­λυ­τι­κά στα ση­μα­ντι­κά έργα υπο­δο­μής που ολο­κλη­ρώ­θη­καν ή βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη, όπως η ανα­βάθ­μι­ση του οδι­κού δι­κτύ­ου, η βελ­τί­ω­ση των μο­νά­δων αφα­λά­τω­σης, η ανα­βάθ­μι­ση κτι­ρί­ων, καθώς και οι πα­ρεμ­βά­σεις που έχουν βελ­τιώ­σει ση­μα­ντι­κά την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών. Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δό­θη­κε στα προ­γράμ­μα­τα που αφο­ρούν την αει­φό­ρο ανά­πτυ­ξη και την προ­στα­σία του μο­να­δι­κού φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος της Νι­σύ­ρου, με έργα που προ­ω­θούν τις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας με τη χρήση φω­το­βολ­ταϊ­κών και τη δια­χεί­ρι­ση των απο­βλή­των.

Ο Δή­μαρ­χος έκανε ανα­φο­ρά στη ση­μα­σία προ­στα­σί­ας του οι­κο­συ­στή­μα­τος της Νι­σύ­ρου από επί­δο­ξους εκ­με­ταλ­λευ­τές του ενερ­γεια­κού της πλού­του. Είπε συ­γκε­κρι­μέ­να: «… Σή­με­ρα το κα­θε­στώς του Γε­ω­πάρ­κου βοηθά στη δη­μιουρ­γία μιας ισορ­ρο­πη­μέ­νης προ­σέγ­γι­σης στο πε­ρι­βάλ­λον, απο­τρέ­πο­ντας ακα­τάλ­λη­λες πα­ρεμ­βά­σεις που θα μπο­ρού­σαν να δια­τα­ρά­ξουν το ηφαι­στεια­κό σύ­στη­μα ή τα μο­να­δι­κά υδρο­γε­ω­λο­γι­κά συ­στή­μα­τα.

Σε αυτό το ση­μείο θέλω να κα­τα­στή­σω σαφές, με την από­λυ­τη ευ­θύ­νη του θε­σμι­κού μου ρόλου, αλλά κυ­ρί­ως με την ευ­θύ­νη του Νι­σύ­ριου που γεν­νή­θη­κα και με­γά­λω­σα σε αυτόν τον τόπο, με ρίζες που χά­νο­νται μέσα στους Νι­σύ­ρι­κους αιώ­νες.

Θέλω να γίνει πολύ σαφές ότι η Νί­συ­ρος δεν είναι απλά μια γε­ω­γρα­φι­κή συ­ντε­ταγ­μέ­νη με υπέ­δα­φος πλού­σιο σε θερ­μό­τη­τα.

Είναι ο βρά­χος που γέν­νη­σε τους παπ­πού­δες μας, το ηφαί­στειο που σμί­λε­ψε τον χα­ρα­κτή­ρα μας, το τοπίο που θρέ­φει την ψυχή μας.

Κάθε γωνιά της, κάθε μο­νο­πά­τι, κάθε πέτρα αφη­γεί­ται μια ιστο­ρία δικιά μας.

Είναι η ιστο­ρία μας, η ψυχή μας.

Είναι η ιστο­ρία που κου­βα­λά βαθιά μέσα στην καρ­διά του κάθε ένας που γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε σε αυτό τον τόπο.

Για όλα τα πα­ρα­πά­νω πρέ­πει να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι όσο  υπάρ­χουν Νι­σύ­ριοι που αγα­πούν τη Νί­συ­ρο με κάθε κύτ­τα­ρο της ύπαρ­ξής τους, δεν θα εγκα­τα­στα­θεί ποτέ, μα ποτέ, μο­νά­δα πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­σμού από γε­ω­θερ­μία σε αυτό το ηφαι­στεια­κό νησί.

Το λέω ξε­κά­θα­ρα, όχι ως απει­λή, αλλά ως δια­πί­στω­ση της συλ­λο­γι­κής μας βού­λη­σης.

Δεν πρό­κει­ται για ρο­μα­ντι­σμό ή για άρ­νη­ση της τε­χνο­λο­γί­ας και της προ­ό­δου. Πρό­κει­ται για επι­λο­γή ζωής. Πρό­κει­ται για ξε­κά­θα­ρη επι­λο­γή ταυ­τό­τη­τας.»

Επί­σης δό­θη­κε έμ­φα­ση στο γε­γο­νός ότι το κα­θε­στώς του Γε­ω­πάρ­κου μας δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να βρού­με λύση στο τε­ρά­στιο θέμα της υπερ­βό­σκη­σης και της ελεύ­θε­ρη βό­σκη­ση αι­γο­προ­βά­των, χοί­ρων και βοει­δών που κα­τα­στρέ­φουν το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον της Νι­σύ­ρου, και να βρού­με μια λύση για το ανε­ξέ­λεγ­κτο κυ­νή­γι και την ει­σβο­λή κυ­νη­γών που με­τα­τρέ­πουν τη Νί­συ­ρο σε πο­λε­μι­κό πεδίο.

Ο Δή­μαρ­χος έκανε ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά στις συ­νε­χό­με­νες κα­ταγ­γε­λί­ες που γί­νο­νται και δη­μιουρ­γούν τε­ρά­στια προ­βλή­μα­τα στην λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών του Δήμου. Ανέ­φε­ρε σχε­τι­κά: «Φίλες και Φίλοι, Συ­μπα­τριώ­τισ­σες και συ­μπα­τριώ­τες,

Και όμως, μέσα σε αυτή την εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κή συ­γκυ­ρία, εμείς εδώ, κα­θη­με­ρι­νά, πα­λεύ­ου­με με τα εμπό­δια μιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που δεν τιμά ούτε την ιστο­ρία μας ούτε το μέλ­λον μας.

Προ­χω­ρή­σα­με σε σπου­δαία έργα. Βελ­τιώ­σα­με το οδικό δί­κτυο,  φρο­ντί­σα­με για την ύδρευ­ση, ενι­σχύ­σα­με τις πο­λι­τι­στι­κές μας δρά­σεις και δώ­σα­με προ­τε­ραιό­τη­τα στην ανά­δει­ξη του μο­να­δι­κού μας ηφαι­στεια­κού το­πί­ου. Κάθε ευρώ που δια­τέ­θη­κε, κάθε σύμ­βα­ση που υπο­γρά­φη­κε, είχε ως μο­να­δι­κό γνώ­μο­να το καλό του νη­σιού.

Στα έργα της δη­μο­τι­κής αρχής θα ανα­φερ­θώ μετά.

Όμως, συ­μπα­τριώ­τες και φίλοι, αντί να γιορ­τά­ζου­με απε­ρί­σπα­στοι αυτή την τε­ρά­στια επι­τυ­χία, βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε ένα σο­βα­ρό­τα­το πρό­βλη­μα: τις αλ­λε­πάλ­λη­λες κα­ταγ­γε­λί­ες που, αντί να λει­τουρ­γούν ως μη­χα­νι­σμός ελέγ­χου, με­τα­τρέ­πο­νται σε ερ­γα­λείο ακι­νη­το­ποί­η­σης.

Μέχρι σή­με­ρα δεν έκανα ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά στις τα­λαι­πω­ρί­ες που περ­νά­με και την αγω­νία των δι­κα­στη­ρί­ων που σύ­ρο­μαι σε τακτά δια­στή­μα­τα. Είναι απα­ραί­τη­το αυτή τη σπου­δαία χρο­νιά για τη Νί­συ­ρο, αυτή τη γιορ­τι­νή ημέρα της τι­μη­τι­κής αν­θρώ­πων που προ­σέ­φε­ραν και προ­σφέ­ρουν για το καλό του νη­σιού μας, να κάνω ανα­φο­ρά σε αυτό το θλι­βε­ρό και ταυ­τό­χρο­να ελε­ει­νό φαι­νό­με­νο των κα­ταγ­γε­λιών.

Αυτές οι κα­ταγ­γε­λί­ες δη­μιουρ­γούν κλίμα φόβου. Οι υπάλ­λη­λοί μας – έντι­μοι και συ­νε­πείς ερ­γα­ζό­με­νοι – δι­στά­ζουν να εκτε­λέ­σουν τα κα­θή­κο­ντά τους από το άγχος της με­τα­γε­νέ­στε­ρης δι­κα­στι­κής τους υπό­θε­σης.

Ο δή­μαρ­χος και πολλά μέλη του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου βρί­σκο­νται, για άλλη μία φορά, αντι­μέ­τω­ποι με το φάσμα της δι­καιο­σύ­νης, όχι επει­δή έπρα­ξαν το κακό, αλλά επει­δή τόλ­μη­σαν να πρά­ξουν το κα­θή­κον τους.

Και σή­με­ρα, ενώ η UNESCO μας χει­ρο­κρο­τεί, εμείς εδώ τρέ­μου­με μην υπο­γρά­ψου­με μία προ­μή­θεια, μην εγκρί­νου­με μία με­λέ­τη, μην προ­χω­ρή­σου­με σε έναν δια­γω­νι­σμό, φο­βού­με­νοι ότι η επό­με­νη κα­ταγ­γε­λία θα έρθει να ακυ­ρώ­σει τα πάντα.

Αυτό είναι το με­γα­λύ­τε­ρο εμπό­διο στην ανά­πτυ­ξή μας. Όχι η έλ­λει­ψη χρη­μά­των, όχι η έλ­λει­ψη τε­χνο­γνω­σί­ας, αλλά η πα­ρά­λυ­ση που γεννά ο φόβος.

Η ποι­νι­κο­ποί­η­ση της πο­λι­τι­κής δεν είναι λάθος, δεν είναι αφέ­λεια, δεν είναι κα­λο­προ­αί­ρε­τη πα­ρέκ­κλι­ση. Είναι σκό­πι­μη, είναι με­θο­δι­κή και –το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο– είναι βαθιά ανει­λι­κρι­νής.

Πίσω από τη φαι­νο­με­νι­κή αυ­στη­ρό­τη­τα των κα­νό­νων, πίσω από το θέαμα των προ­στί­μων, των δι­κα­στη­ρί­ων, των κα­κουρ­γο­δι­κεί­ων, και των επι­πλή­ξε­ων, κρύ­βε­ται κάτι πολύ πιο σκο­τει­νό. Κρύ­βε­ται μίσος…

Ακο­λού­θως ο Δή­μαρ­χος ανα­φέρ­θη­κε σε δε­κά­δες κα­ταγ­γε­λί­ες τα τε­λευ­ταία χρό­νια και στα δι­κα­στή­ρια που έχει συρ­θεί, στο κα­κουρ­γο­δι­κείο και στο Πει­θαρ­χι­κό συμ­βού­λιο. Μια μικρή ομάδα κα­ταγ­γελ­λό­ντων προ­σπά­θη­σαν να μην εντα­χθεί η Νί­συ­ρος στα Πα­γκό­σμια γε­ω­πάρ­κα της UNESCO, στα­μά­τη­σαν προ­σω­ρι­νά τη λει­τουρ­γία των Δη­μο­τι­κών Ια­μα­τι­κών Λου­τρών, διέ­κο­ψαν την εφαρ­μο­γή της σύμ­βα­σης του Δήμου με την ΛΑΒΑ, κα­τήγ­γει­λαν για να ακυ­ρώ­σουν τη μο­νά­δα βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού, με κα­ταγ­γε­λία προ­σπά­θη­σαν να στα­μα­τή­σουν τη συλ­λο­γή υγρών απο­βλή­των, προ­σπά­θη­σαν να στα­μα­τή­σουν τις τσι­με­ντο­στρώ­σεις δρό­μων, και άλλα πολλά.

Η ανα­φο­ρές βρί­σκο­νται στο επι­συ­να­πτό­με­νο video της ομι­λί­ας

Ο Δή­μαρ­χος ολο­κλή­ρω­σε την ομι­λία του και προ­χώ­ρη­σε στην λε­πτο­με­ρή πα­ρου­σία όλων των δρά­σε­ων το τε­λευ­ταίο έτος λέ­γο­ντας:

«Φίλες και φίλοι, η δη­μο­κρα­τία, ακόμα και στις πιο δύ­σκο­λες ώρες της, δεν μπο­ρεί να αντέ­ξει μια πο­λι­τι­κή που τρέ­φε­ται από κό­μπλεξ και εκτε­λεί­ται μέσα από μίσος.

Και όταν η ιστο­ρία γρά­ψει την κρίση της επο­χής μας, η ποι­νι­κο­ποί­η­ση θα κα­τα­γρα­φεί όχι ως ερ­γα­λείο ηθι­κής ανόρ­θω­σης, αλλά ως ο πιο πρό­χει­ρος τρό­πος να θάψει κα­νείς την ανε­πάρ­κειά του – ντρο­πια­σμέ­νος, γε­λοί­ος και, ευ­τυ­χώς, ητ­τη­μέ­νος.

Φίλες και φίλοι,

Από την πρώτη στιγ­μή που εξε­λέ­γη­κα Δή­μαρ­χος, προ­σπά­θη­σα να υπη­ρε­τή­σω έναν Στόχο, να υπε­ρα­σπι­στώ με τον κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό τρόπο την κοι­νω­νία και τις ανά­γκες της.

Ο αγώ­νας για την ευ­η­με­ρία είναι κα­θη­με­ρι­νός. Δεν τε­λειώ­νει με μια εκλο­γή, δεν ολο­κλη­ρώ­νε­ται με ένα έργο. Είναι μια συ­νε­χής προ­σπά­θεια να κά­νεις τη ζωή του κάθε πο­λί­τη λίγο κα­λύ­τε­ρη — και μετά του επό­με­νου, και του επό­με­νου, μέχρι να μην μεί­νει κα­νείς πίσω.

Αυτός ο αγώ­νας απαι­τεί υπο­μο­νή, γιατί τα έργα δεν γί­νο­νται από τη μια μέρα στην άλλη. Απαι­τεί επι­μο­νή, γιατί τα εμπό­δια είναι πολλά. Απαι­τεί ενό­τη­τα, γιατί ο δι­χα­σμός είναι ο χει­ρό­τε­ρος εχθρός της προ­ό­δου.

Η Νί­συ­ρος δεν είναι μια απρό­σω­πη μη­τρό­πο­λη. Είναι μια μικρή, αν­θρώ­πι­νη κοι­νω­νία, όπου ο ρόλος της δη­μο­τι­κής αρχής υπερ­βαί­νει τον τυ­πι­κό δια­χει­ρι­στι­κό ρόλο. Εδώ, κάθε μας από­φα­ση έχει πρό­σω­πο, έχει συ­νέ­πειες και, κυ­ρί­ως, έχει ηθικό βάρος.

Πα­ρα­λά­βα­με ένα Δήμο χρε­ω­μέ­νο και σή­με­ρα έχου­με ένα δήμο οι­κο­νο­μι­κά σθε­να­ρό με έργα που δεν έχουν γίνει ποτέ στο πα­ρελ­θόν, με χρη­μα­το­δο­τή­σεις που ξε­περ­νούν τα 12 εκα­τομ­μύ­ρια. Σας πα­ρου­σιά­ζω όλες τις δρά­σεις ….»

Το κο­ρυ­φαίο ση­μείο της βρα­διάς ήταν η τε­λε­τή βρά­βευ­σης σπου­δαί­ων προ­σω­πι­κο­τή­των, που με την πο­λύ­χρο­νη προ­σφο­ρά, την αφο­σί­ω­ση και το ανι­διο­τε­λές έργο τους συ­νέ­βα­λαν κα­θο­ρι­στι­κά στην πρό­ο­δο, την ανά­δει­ξη και την ευ­η­με­ρία της Νι­σύ­ρου.

Η κα­θη­γή­τρια του ΕΚΠΑ κ. Πα­ρα­σκευή Νο­μι­κού ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­τι­μος Δη­μό­της του Δήμου Νι­σύ­ρου για την για την τε­ρά­στια συμ­βο­λή της στην έντα­ξη της Νι­σύ­ρου στα πα­γκό­σμια Γε­ω­πάρ­κα της UNESCO. Στον πα­γκο­σμί­ου φήμης ηθο­ποιό κ. Γιώρ­γο Κα­ρα­μί­χο, απο­νε­μή­θη­κε το Αρι­στεί­ον Τιμής για την κα­θο­ρι­στι­κή του συμ­βο­λή στην προ­βο­λή και την πα­γκό­σμια ανά­δει­ξη της Νι­σύ­ρου.

Μέσα σε κλίμα γε­νι­κού εν­θου­σια­σμού, η κ. Νο­μι­κού κα­θή­λω­σε το κοινό με τη γλα­φυ­ρή πα­ρου­σί­α­ση του Γε­ω­πάρ­κου της Νι­σύ­ρου. Η ομι­λία της απο­τύ­πω­σε τέ­λεια τη ση­μα­σία της με­γά­λης διά­κρι­σης του νη­σιού και την έντα­ξή του στην UNESCO.

Σε μια σύ­ντο­μη αλλά συ­γκι­νη­τι­κή ανα­φο­ρά, ο κ. Γιώρ­γος Κα­ρα­μί­χος εξέ­φρα­σε τη βαθιά του αγάπη για τη Νί­συ­ρο, την οποία θε­ω­ρεί πα­τρί­δα του πα­ρό­λο που δεν κα­τά­γε­ται από εκεί. Πα­ράλ­λη­λα, δή­λω­σε την ετοι­μό­τη­τά του να στη­ρί­ξει τη δη­μο­τι­κή αρχή στα ζη­τή­μα­τα του νη­σιού, με έμ­φα­ση στην προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ενώ ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­ση­μα Πρε­σβευ­τής του Γε­ω­πάρ­κου Νι­σύ­ρου.