Δημ. Τσοποτός : «Δεν τυγχάνουν “ασυλίας” οι ανήλικοι δράστες

Τι ακριβώς προ­βλέ­πει ο νέος νόμος

Ο επι­με­λη­τής ανη­λί­κων κ. Δημ. Τσο­πο­τός μας απέ­στειλε προς δημο­σί­ευση την ακό­λουθη διευ­κρι­νι­στική επι­στολή:

«Κύριε Διευ­θυ­ντά,

Στο φύλλο της 24ης Μαΐου της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας δημο­σιεύ­θηκε η είδηση για τη σύλληψη ανη­λί­κων δραστών στους οποίους απο­δί­δο­νται διαρ­ρή­ξεις και κλοπές. Η είδηση συνο­δευό­ταν από σχόλιο ότι η έρευνα των διω­κτι­κών αρχών «σκό­νταψε στο νέο νόμο του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, ο οποίος παρέχει ασυλία στους  ανη­λί­κους κακο­ποιούς».  Με αφορμή το σχόλιο αυτό είναι σκόπιμο να διευ­κρι­νι­στούν τα εξής:

1. Στο  Νόμο 4322/27.4.2015  του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης, ο οποίος ψηφί­στηκε από το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο περι­λαμ­βά­νο­νται μεταξύ των άλλων και δια­τά­ξεις  που αφορούν στην αντι­με­τώ­πιση των ανη­λί­κων παρα­βα­τών. Συγκε­κρι­μένα περι­λαμ­βά­νο­νται ρυθ­μί­σεις με στόχο τον περιο­ρι­σμό στο ελά­χι­στο των ποινών που περιο­ρί­ζουν την ελευ­θε­ρία και ενι­σχύ­ουν την επιβολή των ανα­μορ­φω­τι­κών μέτρων δια­παι­δα­γώ­γη­σης στους ανη­λί­κους παρα­βά­τες. Η ουσια­στική αλλαγή στην κατεύ­θυνση αυτή υλο­ποιεί­ται με  την αύξηση του κατώ­τα­του ορίου ηλικίας από το 13ο στο 15ο έτος  των ανη­λί­κων δραστών στους οποίους μπορεί να επι­βλη­θεί ποινή εγκλει­σμού σε ειδικό κατά­στημα νέων εκτός εξαι­ρε­τι­κών περι­πτώ­σεων τους οποίους ο νόμος ανα­φέ­ρει.

2. Με αυτό τον τρόπο ενι­σχύ­ο­νται οι δυνα­τό­τη­τες που υπάρ­χουν ήδη στο ελλη­νικό ποινικό δίκαιο και συγκε­κρι­μένα στο άρθρο 122 ΠΚ για την επιβολή, αντί του εγκλει­σμού, ενός ή και περισ­σο­τέ­ρων ανα­μορ­φω­τι­κών μέτρων  δια­παι­δα­γώ­γη­σης. Αν πάλι συντρέ­χουν λόγοι θερα­πευ­τι­κής παρέμ­βα­σης προ­βλέ­πο­νται αντι­στοί­χως τα μέτρα του άρθρου 123 ΠΚ.

3. Έτσι το ποινικό δίκαιο των ανη­λί­κων στην Ελλάδα ευθυ­γραμ­μί­ζε­ται με τις ρυθ­μί­σεις  της παρ. 2 άρθρο 32  του νόμου 2101/1992  για τα δικαιώ­ματα των παιδιών, τις σχε­τι­κές εκθέ­σεις του Συνη­γό­ρου του Πολίτη καθώς και άλλα κείμενα και συμ­βά­σεις διεθνών οργα­νι­σμών στους οποίους συμ­με­τέ­χει η χώρα μας. Πρέπει να σημειω­θεί ότι η πορεία της ελλη­νι­κής νομο­θε­σίας σε αυτή την αντί­ληψη έχει ξεκι­νή­σει ήδη από το 2003 με την ψήφιση του νόμου 3189/2003  και συνε­χί­στηκε με το νόμο 3860/2010.  Συμπε­ρα­σμα­τικά ουδεμία «ασυλία» παρέ­χε­ται στους ανη­λί­κους δράστες. Οι διω­κτι­κές και εισαγ­γε­λι­κές αρχές συνε­χί­ζουν να έχουν τις ίδιες αρμο­διό­τη­τες και το Δικα­στή­ριο των Ανη­λί­κων συνε­χί­ζει να είναι το αρμόδιο δικα­στή­ριο για την ποινική μετα­χεί­ριση των ανη­λί­κων δραστών. Κάτω από αυτό το πρίσμα οι απο­φά­σεις  του Δικα­στη­ρίου των Ανη­λί­κων απο­τε­λούν καθο­ρι­στικό παρά­γο­ντα στην δευ­τε­ρο­γενή πρόληψη της νεα­νι­κής παρα­βα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς με την επιβολή των προ­α­να­φε­ρό­με­νων ανα­μορ­φω­τι­κών ή θερα­πευ­τι­κών μέτρων. Πρό­κει­ται δηλαδή για ενέρ­γειες δευ­τε­ρο­γε­νούς πρό­λη­ψης, οι οποίες περι­βάλ­λο­νται με το κύρος δικα­στι­κής από­φα­σης εφόσον έχει εκδη­λω­θεί σοβαρή δια­τα­ραχή συμπε­ρι­φο­ράς με παρα­βα­τι­κές πράξεις.

Με εκτί­μηση,

Δημή­τρης Τσο­πο­τός

Νομικός, Επι­με­λη­τής

Ανη­λί­κων Δ.Τ.».