Νίσυρος: O δημόσιος χώρος της πλατείας των Νικειών επικυρώνεται από το Δημοτικό Συμβούλιο – Αμφισβήτηση από τη μειοψηφία

Το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς τμή­μα­τος της Πλα­τείας των Νικειών απα­σχο­λεί και ταλα­νί­ζει τη Νισύ­ρικη κοι­νω­νία εδώ και περισ­σό­τερα από δέκα χρόνια. Στη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου της 9ης Απρι­λίου τέθηκε προς έγκριση ψήφισμα που επι­βε­βαιώ­νει τον δημόσιο χαρα­κτήρα της πλα­τείας και την κυριό­τητά της από τον Δήμο Νισύρου.

Ο Δήμαρ­χος κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος, στην εισή­γησή του, ανα­φέρ­θηκε στο πρό­βλημα που δημιουρ­γή­θηκε πριν από περίπου δώδεκα χρόνια, με δύο βεβαιώ­σεις που υπε­γρά­φη­σαν από τον τότε δήμαρχο Νικόλαο Καρα­κω­στα­ντί­νου.

Η πρώτη, με ημε­ρο­μη­νία 22 Ιανουα­ρίου 2013 και αριθμό πρω­το­κόλ­λου 152/22-1-2013,ανα­φέ­ρει:

«Ο Δήμαρ­χος Νισύρου βεβαιώ­νει ότι δεν έχει κάνει αγωγή ή ασφα­λι­στικά μέτρα για το οικό­πεδο ιδιο­κτη­σίας της Κανδύλη Μαρίας του Γεωρ­γίου (κατά δήλωση) το οποίο βρί­σκε­ται στην πλατεία Νικειών του Δήμου Νισύρου, διότι όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία του Δήμου μας το εν λόγω οικό­πεδο δεν είναι ιδιό­κτη­τος ή κοι­νό­χρη­στος χώρος».

Η δεύτερη, με ημε­ρο­μη­νία 5 Φεβρουα­ρίου 2013 και αριθμό πρω­το­κόλ­λου 305/5-2-2013,ανα­φέ­ρει:

«Ο Δήμαρ­χος Νισύρου βεβαιώ­νει ότι, βάσει του Κτη­μα­το­λο­γίου της Κοι­νό­τη­τας Νικειών του 1973, το οικό­πεδο που εφά­πτε­ται της πλα­τείας Νικειών δεν ανα­φέ­ρε­ται ως περιου­σιακό στοι­χείο του Δήμου Νισύρου, βάσει των πράξεων ιδιο­κτη­σίας του 1973. Η παρούσα βεβαί­ωση χορη­γεί­ται για κάθε νόμιμη χρήση».

Από την ανάληψη των καθη­κό­ντων της παρού­σας δημο­τι­κής αρχής τον Σεπτέμ­βριο του 2014, ο Δήμος έχει ξεκι­νή­σει δικα­στική δια­δι­κα­σία για τη διεκ­δί­κηση του τμή­μα­τος της πλα­τείας που έχει κατα­λη­φθεί από ιδιώτη και ενσω­μα­τω­θεί στην ιδιο­κτη­σία του.

Το ψήφισμα που εγκρί­θηκε από την πλειο­ψη­φία του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί στη δικα­στική δια­δι­κα­σία ανα­φέ­ρει:

«Επειδή η υπόθεση της Πλα­τείας του Νικειών μας έχει απα­σχο­λή­σει εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που η οικο­γέ­νεια Μάμμη, σφε­τε­ρί­στηκε τμήμα της Πλα­τείας μας 75 τ.μ. θέλουμε να πάρουμε απόφαση που να επι­βε­βαιώ­νουμε τα τότε ψηφί­σματα των κατοί­κων του οικι­σμού. Το τμήμα που ενσω­μά­τωσε στην περιου­σία της η οικο­γέ­νεια απο­τε­λεί από το έτος 1956 συνεχώς και μέχρι σήμερα κοι­νό­χρη­στο χώρο υπό την έννοια ότι αυτό απο­τε­λεί μέρος της πλα­τείας των ΝΙΚΕΙΩΝ Νισύρου, εντός της οποίας λαμ­βά­νουν χώρα όλες οι πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις όλων των σωμα­τείων, των ιδρυ­μά­των, των πάσης φύσεως νομικών προ­σώ­πων και των φυσικών προ­σώ­πων, προς δε απο­τε­λεί χώρο φυσικής ανα­ψυ­χής όλων των κατοί­κων και των περι­η­γη­τών, οι οποίοι ιδίως κατά την περίοδο του θέρους, κατα­κλύ­ζουν την πλατεία απο­λαμ­βά­νουν τις φυσικές ομορ­φιές μαζί με τις πνευ­μα­τι­κές, οι οποίες προ­έρ­χο­νται από τις πολι­τι­στι­κές εκδη­λώ­σεις και από τον όλο περι­βάλ­λο­ντα χώρο, ο οποίος ως προ­α­να­φέρ­θηκε να κηρυ­χθεί δια­τη­ρη­τέο μνημείο. Συνεπώς η απόφασή μας δεν πρέπει να κατα­λεί­πει καμιά απο­λύ­τως αμφι­βο­λία περί της ιδιο­κτη­σίας του Δήμου μας επί του τμή­μα­τος αυτού».

Στη συνε­δρί­αση συμ­με­τεί­χαν όλα τα 8 μέλη της πλειο­ψη­φίας. Από τη μειο­ψη­φία παρό­ντες ήταν δύο από τα πέντε μέλη, ο κ. Ευστά­θιος Κυπραίος και ο κ. Γεώρ­γιος Χρι­στο­δού­λου, οι οποίοι κατα­ψή­φι­σαν το ψήφισμα δηλώ­νο­ντας ότι δεν γνω­ρί­ζουν με βεβαιό­τητα τον ιδιο­κτήτη του συγκε­κρι­μέ­νου τμή­μα­τος της πλα­τείας. Ταυ­τό­χρονα, οι απου­σίες από την λήψη από­φα­σης για ένα τόσο σοβαρό πολι­τικό θέμα που αφορά το νησί μας δεν δύναται να μείνουν απα­ρα­τή­ρη­τες.

Κατά τη διάρ­κεια των παρεμ­βά­σεων, ο Δήμαρ­χος, η Πρό­ε­δρος του ΔΣ κ. Ειρήνη Καρού­τσου και ο Πάρε­δρος των Νικειών κ. Μιχάλης Ζαχα­ριά­δης επε­σή­μα­ναν την ύπαρξη μαρ­τυ­ριών των κατοί­κων σχετικά με τον δημόσιο χαρα­κτήρα της πλα­τείας, καθώς και απο­δεί­ξεων πλη­ρω­μής ενοι­κίων στην κοι­νό­τητα των Νικειών από γει­το­νικά κατα­στή­ματα για τη χρήση του χώρου.

Είναι ευθύνη κάθε αιρετού μέλους του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου να δια­φυ­λάτ­τει τον δημόσιο χώρο από κατα­πα­τή­σεις και περιο­ρι­σμούς, δια­σφα­λί­ζο­ντας το δικαί­ωμα και την ελευ­θε­ρία πρό­σβα­σης για όλους.

Όπως σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά μια από τους ποιο σημα­ντι­κούς δια­νο­ού­με­νους του 20ου αιώνα, η Χάνα Άρεντ,: «Ο χώρος γίνεται δημό­σιος όταν σε αυτόν βρεθούν μαζί άνθρω­ποι οι οποίοι με τις πρα­κτι­κές, με την παρου­σία και την ορα­τό­τητά τους διεκ­δι­κούν κάτι. Ακόμα και το δικαί­ωμα να μην απο­κλεί­ο­νται, να μην εκδιώ­κο­νται από αυτό το χώρο. Αυτό καταρ­χήν είναι πολύ σημα­ντικό για τη λει­τουρ­γία μιας δημο­κρα­τίας».