“Καλή Ανάσταση” – Αρθρο του Γιάννη Παρασκευά

Μια ευχή χαράς, αισιο­δο­ξίας, προ­πτι­κής, συνη­θι­σμέ­νοι, θα την δώσουμε σε φίλους και γνω­στούς, τηλε­φω­νικά, δια­δι­κτυακά και για λίγους δια ζώσης.

Μπορεί και να το πιστεύ­ουμε, ναι, θα ανα­στη­θεί ο Χριστός, με την δική του ανά­σταση όλους εμάς καλούσε, να ανα­στη­θούμε μαζί του.

Βέβαιο είναι ότι το πάθος το ζούμε, το βιώ­νουμε καθη­με­ρινά, η μεγάλη πλειο­ψη­φία του κόσμου το ζει από γεν­νη­σι­μιού της, σήμερα με αυτό το ιδιό­μορφο πάθος που ζούμε, ποιος έχει την βεβαιό­τητα ότι θα είναι τυχερός, ότι κάποια στιγμή θα συνα­ντή­σει την δική του ανά­σταση;

Ιδιό­μορ­φες, πρω­τό­γνω­ρες, επι­κίν­δυ­νες για την δημόσια Υγεία οι κατα­στά­σεις που έχουν δια­μορ­φω­θεί.

Το πως και γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, δεν μας απα­σχο­λεί ιδιαί­τερα, το αφή­νουμε για τις ύστερες ώρες, αυτό που μόνο προέχει είναι να την βγά­λουμε καθαρή.

Όλα φυσιο­λο­γικά μας φαί­νο­νται, κατά κόρον η χρήση όλων των μέσων για την δικαιο­λό­γηση των δια­φό­ρων μέτρων που λαμ­βά­νο­νται και πιο μεγάλη η προ­σπά­θεια δημιουρ­γίας ενοχών, αν τα πράγ­ματα δεν πάνε καλά εσύ θα φταίς, γιατί δεν ακο­λου­θείς με θρη­σκευ­τική ευλά­βεια τους κανόνες και τις νόρμες, που οι υπεύ­θυ­νοι Κυβερ­νή­τες έχουν απο­φα­σί­σει.

Προ­βά­λουν εντέ­χνως τις δήθεν άοκνες προ­σπά­θειες τους, να μην υπάρ­ξουν πολλά θύματα, κου­βέ­ντα καμιά δεν λέγεται για το πώς και γιατί, σαν Κράτος, σαν δομη­μένη Κοι­νω­νία, δεν έχουμε τα μέσα αντι­με­τώ­πι­σης μιας παν­δη­μίας σαν την σημε­ρινή.

Αν βρι­σκό­μα­σταν στον 15ο ή 16ο αιώνα ίσως να υπήρχαν κάποιες δικαιο­λο­γίες.

Στην σημε­ρινή εποχή κατά­κτη­σης του δια­στή­μα­τος και των τόσων ιδιό­μορ­φων και ιδιο­τε­λών ανα­κα­λύ­ψεων, θα επα­να­λάβω ξανά το ερώτημα, πως και γιατί βρε­θή­καμε γυμνοί και απρο­στά­τευ­τοι;

Κουτσά, στραβά, θα ξεπε­ρά­σουμε την καρα­ντίνα και τις απα­γο­ρεύ­σεις, καλό συγ­χώ­ριο για όσους δεν θα περ­πα­τάνε στη γη εκείνη την ώρα, σε κάποιες στιγμές νηφα­λιό­τη­τας, όταν φέρνεις στο νου σου το αύριο που ξημε­ρώ­νει, σε λούζει κρύος ιδρώτας.

Δια­βά­ζο­ντας κάτω από τις γραμμές όλες τις ανα­κοι­νώ­σεις που βλέπουν το φώς της δημο­σιό­τη­τας, θέλεις δεν θέλεις, αν φυσικά έχεις μάτια να δεις και μυαλό να κατα­λά­βεις, ότι όλοι αυτοί οι μεγα­λό­σχη­μοι που απο­φα­σί­ζουν για μας, καρφί δεν τους καί­γε­ται πως θα κατα­φέ­ρεις να την βγάλεις καθαρή όταν τα πράγ­ματα απο­κτή­σουν μια κανο­νι­κό­τητα.

Στο δίλλημα, επι­βί­ωση – αντα­γω­νι­στι­κό­τητα δεν είχαν ούτε πρώτη ούτε δεύτερη σκέψη, επέ­λε­ξαν την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα.

Νομο­θέ­τη­σαν και πρι­μο­δο­τούν την μερική απα­σχό­ληση, μας προ­σφέ­ρουν ένα μικρό κομμάτι τυρί και μας κρύβουν την φάκα.

Προ­βλη­μα­τική η κατά­σταση μας λένε, δέστε τι καλοί που είμαστε, δεν αφή­νουμε να σας απο­λύ­σουν όλους, θα δου­λεύ­ουν οι πολλοί, αλλά λίγες ώρες ο καθένας, τι να κάνουμε δεν μπο­ρείτε να έχετε ολό­κληρο μισθό, θα παίρ­νετε το μισό και προ­σπα­θεί­στε να ζήσετε.

Σπέρ­νουν τον φόβο και την ανα­σφά­λεια, αυτό που θα θερί­σουν ακόμα δεν το λογά­ρια­σαν, πρώτοι και καλύ­τε­ροι οι δήθεν συνε­ταί­ροι μας στην λεγό­μενη ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ.

Τραβά με δύναμη το πάπλωμα ο καθένας για πάρτη του και να ήταν μόνο αυτό, ίσως κάποιοι μεγά­θυ­μοι να το συγ­χω­ρού­σαν, αυτοί προ­σπα­θούν σαν αισχροί τοκο­γλύ­φοι, να κερ­δί­σουν από τον πόνο και την ανάγκη των άλλων.

Ο εγκλει­σμός, η απο­μό­νωση, η αυριανή ανέχεια είναι κακιά μαγιά για το τι θα είμαστε τους επό­με­νους μήνες.

Η αγωνία για την προ­σω­πική και οικο­γε­νειακή επι­βί­ωση διαλύει και τους λίγους ενα­πο­μεί­να­ντες δεσμούς συλ­λο­γι­κών προ­σπα­θειών.

Μην σας φανεί παρά­δοξο όταν θα μας βάλουν να τσα­κω­νό­μα­στε μεταξύ μας, οι ιδιω­τι­κοί υπάλ­λη­λοι κόντρα στους δημό­σιους υπαλ­λή­λους, οι μικρο­μα­γα­ζά­το­ρες κόντρα στους πιο μεγά­λους, οι ανα­ξιο­πα­θού­ντες με αυτούς που τα ψιλο­βο­λεύ­ουν, οι εργα­ζό­με­νοι που

πλη­ρώ­νουν ασφά­λι­στρα κόντρα με τους συντα­ξιού­χους, με απο­τέ­λε­σμα να γελούν κάτω από τα μου­στά­κια τους, αυτοί που δεν θέλουν καμία ενεργή συλ­λο­γι­κό­τητα.

Κερα­σάκι στην τούρτα θα έρθει το κυνήγι των εφοριών, των ασφα­λι­στι­κών ταμείων και των Τρα­πε­ζών.

Δεν απέχει πολύ από την πραγ­μα­τι­κό­τητα ότι τέτοιου είδους μέτρα και περιο­ρι­σμοί δια­μορ­φώ­νουν προ­σω­πι­κό­τη­τες και δεν θα είναι ούτε περί­εργο, ούτε μη ανα­με­νό­μενο να βιώ­σουμε κοι­νω­νι­κές συμπε­ρι­φο­ρές πρω­τό­γνω­ρες.

Νότες αισιο­δο­ξίας δεν υπάρ­χουν, ήταν στραβό το κλήμα το έφαγε και ο γάι­δα­ρος, είναι που είναι δύσκολη η κατά­σταση, έχουμε και ηγεσίες στο σύνολο της Ευρώπης και στα καθ ημας, μικρό­τε­ρες των περι­στά­σεων.

Θαρρείς και μας εκδι­κεί­ται το Σύμπαν, σε αυτές τις δύσκο­λες κατα­στά­σεις βρέ­θη­καν οι κατάλ­λη­λες ηγεσίες για να μας οδη­γή­σουν στη απόλυτη κατα­στροφή, παρ όλα αυτά, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΡΟΔΟΣ 12/4/2020