Ενωση Καλυμνίων Ρόδου: Για να συνεχιστεί η ζωή στην Ελλάδα, κατεβάστε τα πλείστα των ρολών της χώρας ΤΩΡΑ!

Ταπεινή Άποψη: Δεν αμφι­σβη­τούμε, ότι τα μέτρα που έχει επι­βά­λει η κυβέρ­νηση με κλεί­σιμο σχο­λείων, παι­δό­το­πων, φρο­ντι­στη­ρίων κλπ. είναι πραγ­μα­τικά σωστή.

ΟΜΩΣ…. Όταν προ­σπα­θούμε για την πρόληψη, τα μέτρα στην παρούσα φάση, ίσως δεν αρκούν. Ίσως το βήμα – βήμα των χωρών, να είναι τελικά εξαι­ρε­τικά αργό, σε σχέση με τη δυνα­τό­τητα εξά­πλω­σης του ιού.

Δεν κατα­θέτω άποψη ειδικού, ούτε έχω σχέση με επι­δη­μιο­λο­γία. Επειδή έχω την τιμή να ηγούμαι μια συλ­λο­γι­κής προ­σπά­θειας – της Ένωσης Καλυ­μνίων Ρόδου – που δεν αρκεί­ται μόνο στην πραγ­μα­το­ποί­ηση πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων, αντί­θετα κάνει και παρεμ­βα­τικό έργο, αλλά και ως άνθρω­πος των ΜΜΕ, αισθά­νο­μαι την ανάγκη να εκφράσω αυτή τη δύσκολη ώρα για τη χώρα μας, απλή άποψη.

Μια χώρα λοιπόν, ακριβώς δίπλα μας, η Ιταλία – έτη φωτός μπροστά – αυτή τη στιγμή καί­γε­ται, διότι δεν έλαβε έγκαιρα, μέτρα σωστής πρό­λη­ψης. Πρόληψη όμως, δεν σημαί­νει κλείνω τα σχολεία και μένουν ανοιχτά τα καφέ και τα κατα­στή­ματα. Πρόληψη δεν σημαί­νει φεύγουν –

και καλώς φεύγουν – μόνο οι γονείς παιδιών από υπη­ρε­σίες και ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, διότι και αυτοί που μένουν, είναι σαφώς το ίδιο σε επι­κίν­δυνη θέση. Υπάρ­χουν υπάλ­λη­λοι ευπαθών ομάδων, εργα­ζό­με­νοι σε ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις, που πιθα­νό­τατα δεν το έχουν ακόμα ομο­λο­γή­σει. Για τους 40.000 φοι­τη­τές που έφυγαν από την Πάτρα – μια περιοχή που καί­γε­ται – και επέ­στρε­ψαν στις ιδιαί­τε­ρες πατρί­δες τους, στα διάφορα μέρη της Ελλάδος, έχουν ληφθεί μέτρα πρό­λη­ψης; Πρόληψη, σημαί­νει κλείνω τις επι­κίν­δυ­νες εστίες εξά­πλω­σης του ιού στη χώρα ΑΜΕΣΑ! Τέρμα στα ταξίδια, εκτός ορι­σμέ­νων, εξαι­ρε­τικά ανα­γκαίων περι­πτώ­σεων.

Δεν έχει νόημα η μερική πρόληψη, όταν ακόμα παρα­μέ­νουν ολά­νοι­χτα λιμάνια και αερο­δρό­μια, Τρά­πε­ζες, Δημό­σιες Υπη­ρε­σίες και επι­χει­ρή­σεις. Οι υπάλ­λη­λοι λιμένων, αερο­δρο­μίων, σιδη­ρο­δρο­μι­κών σταθμών και λεω­φο­ρείων, Τρα­πε­ζών, Δημο­σίων Υπη­ρε­σιών και ιδιω­τι­κών επι­χει­ρή­σεων, αλλά και οι επι­βά­τες και πελάτες αυτών, παρα­μέ­νουν κινητές βόμβες για τους εαυτούς τους και για τους άλλους.

Ας μην φοβη­θούμε τις γεν­ναίες απο­φά­σεις. Δεν παρα­λύει η χώρα αν παρα­μεί­νει κλειστή για ένα μήνα. Κλειστή γενικώς, εκτός ανα­γκαίων εξαι­ρέ­σεων. Ας μείνουν ανοιχτά νοσο­κο­μεία, πάροχοι ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας και επι­κοι­νω­νίας με προ­σω­πικό ασφα­λείας, εκ παρα­δρο­μής κατα­στή­ματα ειδών τρο­φί­μων και εκ παρα­δρο­μής φαρ­μα­κεία διότι όλα αυτά, δε μπορούν να κλεί­σουν. Τα μέσα συγκοι­νω­νιών, ας λει­τουρ­γούν επίσης εκ παρα­δρο­μής και μόνο, προ­κει­μέ­νου να μετα­φέ­ρουν αγαθά ή ανα­γκαία περι­στα­τικά. Ας δια­κο­πούν όλων των άλλων ειδών οι άσκοπες επαφές. Διότι οι εντα­τι­κές μονάδες στη χώρα, είναι μηδα­μι­νές μπροστά στο τσου­νάμι που θα περά­σουμε τις επό­με­νες εβδο­μά­δες, αν δεν ληφθούν δρα­στι­κές απο­φά­σεις.

Ας περιο­ρι­στούν στο ελά­χι­στο και στο απα­ραί­τητο, οι κυριό­τε­ρες πηγές: λιμάνια και αερο­δρό­μια. Το ότι βιώ­νουμε την καθη­με­ρι­νό­τητα με μια απειλή ιού τερά­στια πάνω από το κεφάλι μας, είναι πρω­τό­γνωρο, αλλά πρέπει να συμ­μορ­φω­θούμε, αν θέλουμε να ζήσουμε.

Δύο οι πληγές του Φαραώ στη χώρα αυτή τη στιγμή. Κορω­νο­ϊός και μετα­να­στευ­τικό. Η δεύτερη, αφορά σε αυτή καθαυτή την επι­βί­ωση. Ο πρώτος θάνατος στη δυτική Ελλάδα, άλλαξε άρδην τα δεδο­μένα και ανέ­τρεψε την άποψη ότι «αυτό δεν θα συμβεί σ΄εμάς».

Παρα­τηρώ τις καθη­με­ρι­νές απο­φά­σεις της κυβέρ­νη­σης και τις εκτιμώ. Έρχεται Σαβ­βα­το­κύ­ριακο. Μέχρι τη Δευτέρα, ελπίζω πως θα προ­χω­ρή­σουμε στα παρα­κάτω…. Εποι­κο­δο­μη­τικά. Για να μην γίνουμε Ιταλία.

Η Πρό­ε­δρος

Μαρία Βάλλα