Ενα λάθος ψηφίο εκτόξευσε την προσφορά στα 412.500 ευρώ αλλά η ανακοπή απορρίφθηκε ως απαράδεκτη

• Η υπόθεση ανέ­δειξε το ρίσκο της αυτο­μα­το­ποι­η­μέ­νης δια­δι­κα­σίας και την αυστη­ρό­τητα της προ­θε­σμίας εγγρα­φής στα βιβλία διεκ­δι­κή­σεων που κρίθηκε καθο­ρι­στική

Η εικόνα μοιάζει σχεδόν παρά­δοξη, ένα ακίνητο με τιμή πρώτης προ­σφο­ράς 21.000 ευρώ, μια σειρά μικρών βημάτων πλειο­δο­σίας, και ξαφνικά μια τελική προ­σφορά που εμφα­νί­ζε­ται ως 412.500 ευρώ, όχι επειδή άλλαξαν τα δεδο­μένα της αγοράς αλλά επειδή παρει­σέ­φρησε ένα επι­πλέον ψηφίο στο πλη­κτρο­λό­γιο, μέσα σε δευ­τε­ρό­λε­πτα.

Η δικα­στική κρίση όμως δεν στάθηκε στην οικο­νο­μική ασυμ­με­τρία του ποσού ή στην πρα­κτική δυσκο­λία διόρ­θω­σης μέσα στην πλατ­φόρμα, αλλά σε ένα στοι­χείο δια­δι­κα­στικό που λει­τούρ­γησε ως κλειδί.

Η ανακοπή απορ­ρί­φθηκε ως απα­ρά­δε­κτη, επειδή δεν απο­δεί­χθηκε και ούτε καν προ­βλή­θηκε ότι έγινε εμπρό­θε­σμη εγγραφή της στο αρμόδιο βιβλίο διεκ­δι­κή­σεων, μέσα στην προ­θε­σμία των 30 ημερών από την κατά­θεση.

Το χρονικό του πλει­στη­ρια­σμού  και το επίμαχο ποσό

Σύμφωνα με το ιστο­ρικό που τέθηκε στο δικα­στή­ριο, επι­σπεύ­στηκε ανα­γκα­στική εκτέ­λεση σε βάρος οφει­λέτη με βάση διαταγή πλη­ρω­μής, ακο­λού­θησε κατά­σχεση και ο αγρός που βρί­σκε­ται σε περιοχή της Ρόδου οδη­γή­θηκε σε δημόσιο ανα­γκα­στικό ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό στις 23 Ιουλίου 2025 μέσω της πλατ­φόρ­μας eauction. Η τιμή πρώτης προ­σφο­ράς είχε οριστεί στα 21.000,00 ευρώ.

Στη δια­δι­κα­σία συμ­με­τείχε ομόρ­ρυθμη τεχνική εταιρία, η οποία κατέ­βαλε εγγύηση 6.300 ευρώ στις 17 Ιουλίου 2025, δηλαδή 30% της τιμής πρώτης προ­σφο­ράς. Όπως περι­γρά­φηκε, η πλειο­δο­σία εξε­λί­χθηκε με μικρές αυξή­σεις, από 100,00 έως 500,00 ευρώ, με 27 προ­σφο­ρές από την πλευρά της εται­ρίας, σε μια δυνα­μική που έμοιαζε τυπική για τέτοιου τύπου πλει­στη­ρια­σμούς.

Στις 12:59:56 η υψη­λό­τερη προ­σφορά είχε φτάσει τις 42.300 ευρώ. Δύο δευ­τε­ρό­λε­πτα αργό­τερα, στις 12:59:58, η εταιρία επι­δί­ωξε να ανε­βά­σει την προ­σφορά κατά 200,00 ευρώ, δηλαδή να πάει στα 42.500 ευρώ, αλλά πλη­κτρο­λο­γή­θηκε λάθος ποσό, με ένα επι­πλέον ψηφίο μέσα στο 42, και το σύστημα κατέ­γραψε προ­σφορά 412.500 ευρώ.

Η εταιρία υπο­στή­ριξε ότι αντι­λή­φθηκε αμέσως το σφάλμα και προ­σπά­θησε να το διορ­θώ­σει, όμως η πλατ­φόρμα δεν επέ­τρεπε αλλαγή ή ανά­κληση της ήδη υπο­βλη­θεί­σας τελικής προ­σφο­ράς.

Επι­κοι­νώ­νησε επίσης άμεσα με την αρμόδια υπάλ­ληλο του πλει­στη­ρια­σμού, η οποία φέρεται να απά­ντησε ότι δεν μπορεί να παρέμ­βει στο σύστημα. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν η κατα­κύ­ρωση του ακι­νή­του στην εταιρία με τίμημα 412.500 ευρώ και η σύνταξη της σχε­τι­κής έκθεσης πλει­στη­ρια­σμού και κατα­κύ­ρω­σης στις 23 Ιουλίου 2025.

Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της ανα­κό­πτου­σας  και ο φόβος του ανα­πλει­στη­ρια­σμού

Η εταιρία κινή­θηκε δικα­στικά με ανακοπή που κατα­τέ­θηκε στις 28 Ιουλίου 2025, προ­βάλ­λο­ντας ειδικό έννομο συμ­φέ­ρον ως αρχική υπερ­θε­μα­τί­στρια. Το κεντρικό επι­χεί­ρημα ήταν ότι η κατα­κύ­ρωση στη­ρί­χθηκε σε προ­φα­νές σφάλμα πλη­κτρο­λό­γη­σης που οδήγησε σε εξω­πραγ­μα­τικά υψηλό τίμημα, δυσα­νά­λογο με την εμπο­ρική αξία του ακι­νή­του και ασύμ­βατο με την πραγ­μα­τική βούληση της εται­ρίας.

Παράλ­ληλα, συν­δέ­θηκε το λάθος με τον κίνδυνο ανα­πλει­στη­ρια­σμού. Η εταιρία υπο­στή­ριξε ότι εφόσον δεν κατα­βλη­θεί το πλει­στη­ρί­α­σμα, το πλαίσιο της πολι­τι­κής δικο­νο­μίας προ­βλέ­πει ανα­πλει­στη­ρια­σμό, και σε περί­πτωση που στο νέο απο­τέ­λε­σμα δεν επι­τευ­χθεί το ίδιο τίμημα, μπορεί να ενερ­γο­ποι­η­θεί ευθύνη του αρχικού υπερ­θε­μα­τι­στή για τη διαφορά, με συνέ­πειες οικο­νο­μικά δυσβά­στα­κτες. Τόνισε επίσης ότι η εγγύηση έχει ήδη κατα­πέ­σει, ενι­σχύ­ο­ντας τον ισχυ­ρι­σμό περί ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης, αν δεν ακυ­ρω­θεί ο αρχικός πλει­στη­ρια­σμός.

Με απλά λόγια, η εταιρία παρου­σί­ασε την υπόθεση ως παγίδα ενός αυτο­μα­το­ποι­η­μέ­νου περι­βάλ­λο­ντος όπου ένα στιγ­μιαίο σφάλμα μπορεί να παράγει απο­τε­λέ­σματα δυσα­νά­λογα με κάθε οικο­νο­μική λογική, και όπου η τεχνική αδυ­να­μία διόρ­θω­σης μετα­φρά­ζε­ται σε πραγ­μα­τική υπο­χρέ­ωση πλη­ρω­μής.

Η δικα­στική οπτική για το αυτο­μα­το­ποι­η­μένο σύστημα και τα δικαιώ­ματα αμφι­σβή­τη­σης

Στο σκε­πτικό ανα­πτύ­χθηκε ανα­λυ­τικά το πλαίσιο των ηλε­κτρο­νι­κών πλει­στη­ρια­σμών και η λει­τουρ­γία των ΗΛ ΣΥ ΠΛΕΙΣ, όπου η υποδοχή, κατα­γραφή και αξιο­λό­γηση των προ­σφο­ρών γίνεται αυτο­μα­το­ποι­η­μένα, και η κατα­κύ­ρωση κατα­λή­γει στον μεγα­λύ­τερο πλειο­δότη με τρόπο που δεσμεύει τον υπάλ­ληλο του πλει­στη­ρια­σμού ως προς τη σύνταξη της έκθεσης.

Ιδιαί­τερη μνεία έγινε στο ό,τι τέτοιες δια­δι­κα­σίες, ακριβώς επειδή βασί­ζο­νται σε απο­κλει­στικά αυτο­μα­το­ποι­η­μένη επε­ξερ­γα­σία που παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα, συν­δέ­ο­νται με το δικαί­ωμα αμφι­σβή­τη­σης και την ανάγκη ανθρώ­πι­νης παρέμ­βα­σης, όπως αυτό νοείται σε επίπεδο προ­στα­σίας δεδο­μέ­νων και εγγυ­ή­σεων έναντι αυτο­μα­το­ποι­η­μέ­νων απο­φά­σεων. Στο ίδιο πλαίσιο περι­γρά­φηκε και το φαι­νό­μενο της εσφαλ­μέ­νης πλη­κτρο­λό­γη­σης ως σύνηθες στην πράξη, ειδικά όταν ένα επι­πλέον ψηφίο ή η χρήση υπο­δια­στο­λής μετα­βάλ­λει πολ­λα­πλα­σια­στικά το ποσό.

Το δικα­στή­ριο ανέ­πτυξε επίσης τη λογική ότι ο αρχικός υπερ­θε­μα­τι­στής, όταν επί­κει­ται ανα­πλει­στη­ρια­σμός λόγω μη κατα­βο­λής, μπορεί να βρί­σκε­ται σε θέση που προ­σο­μοιά­ζει οιονεί οφει­λέτη ως προς την ευθύνη για διαφορά τιμή­μα­τος, άρα μπορεί να έχει έννομο συμ­φέ­ρον να προ­σβά­λει πράξεις της εκτε­λε­στι­κής δια­δι­κα­σίας για να απο­τρέ­ψει τη βλάβη, ιδίως όταν προ­βάλ­λε­ται ότι το σφάλμα σχε­τί­ζε­ται με τον τρόπο υπο­βο­λής και επε­ξερ­γα­σίας προ­σφο­ρών.

Με βάση αυτά, η υπόθεση είχε όλα τα στοι­χεία για να μετα­τρα­πεί σε πεδίο ουσια­στι­κής αξιο­λό­γη­σης του λάθους, της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, της καλής πίστης και ενδε­χο­μέ­νως της κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος, όπως συχνά τίθεται όταν ζητεί­ται η επιμονή σε ένα προ­δή­λως αδύνατο για τον υπερ­θε­μα­τι­στή τίμημα.

Το σημείο καμπής που έκρινε την υπόθεση, το παρα­δε­κτό

Παρά τη διε­ξο­δική αναφορά στις νομικές παρα­μέ­τρους που θα μπο­ρού­σαν να αγγί­ξουν την ουσία, η κρίση δεν προ­χώ­ρησε εκεί. Το δικα­στή­ριο εστίασε σε μια ειδική δια­δι­κα­στική προ­ϋ­πό­θεση που χαρα­κτη­ρί­στηκε ως δημό­σιας τάξης και εξε­τά­ζε­ται αυτε­παγ­γέλ­τως. Πρό­κει­ται για την εγγραφή της ανα­κο­πής στο αρμόδιο βιβλίο διεκ­δι­κή­σεων, μέσα σε προ­θε­σμία 30 ημερών από την κατά­θεσή της, όταν η ανακοπή στρέ­φε­ται κατά πράξης πλει­στη­ρια­σμού ακι­νή­του.

Η ανακοπή κατα­τέ­θηκε στις 28 Ιουλίου 2025. Κατά το δικα­στή­ριο, δεν προ­σκο­μί­στηκε πιστο­ποι­η­τικό που να απο­δει­κνύει ότι έγινε κατα­χώ­ριση περί­λη­ψης στα βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου εντός της νόμιμης προ­θε­σμίας.

Ακόμη πιο κρίσιμο, επι­ση­μάν­θηκε ότι η εταιρία δεν επι­κα­λέ­στηκε στις προ­τά­σεις της ότι έλαβε χώρα τέτοια εγγραφή. Έτσι, το δικα­στή­ριο δεν αντι­με­τώ­πισε το ζήτημα ως απλή έλλειψη απο­δει­κτι­κού εγγρά­φου που μπορεί να συμπλη­ρω­θεί, αλλά ως απουσία επί­κλη­σης του ίδιου του γεγο­νό­τος της εγγρα­φής.

Με αυτό το δεδο­μένο, η ανακοπή απορ­ρί­φθηκε ως απα­ρά­δε­κτη. Δηλαδή δεν εξε­τά­στηκε ως προς το αν το λάθος ποσό ήταν πράγ­ματι προ­φα­νής παρα­δρομή, ούτε ως προς το αν η αδυ­να­μία διόρ­θω­σης της προ­σφο­ράς εντός του συστή­μα­τος δημιουρ­γεί ζήτημα ουσια­στι­κής ακυ­ρό­τη­τας ή κατα­χρη­στι­κό­τη­τας σε επόμενη επί­σπευση ανα­πλει­στη­ρια­σμού.

Η δια­δι­κα­σία στα­μά­τησε στην είσοδο, στην τήρηση του τύπου.