Γιατί μόνο μπροστά στον πόνο;

Οι εικόνες διά­σω­σης εγκλω­βι­σμέ­νων Τούρκων από τους άνδρες της ΕΜΑΚ συγκλο­νί­ζουν. Κάνουν τον γύρο του κόσμου, περ­νώ­ντας το μήνυμα ότι πολίτες της ισχυρής, επι­θε­τι­κής, προ­κλη­τι­κής, άδικης της Τουρ­κίας βρί­σκο­νται στη ζεστή «αγκαλιά» της μικρής, φιλει­ρη­νι­κής, φιλό­ξε­νης, φιλό­τι­μης Ελλάδας. Το έργο τους κόβει την ανάσα, προ­κα­λώ­ντας ρίγη συγκί­νη­σης στη διεθνή κοι­νό­τητα. Οι Τούρκοι πολίτες με τις αντι­δρά­σεις τους στέλ­νουν -ακούσια- στην κυβέρ­νησή τους το μήνυμα ότι η πολι­τική της δεν απηχεί τα «πιστεύω» του λαού. Ότι οι ηγέτες δεν εκφρά­ζουν τον λαό. Ότι δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νοι πολι­τι­κοί επι­μέ­νουν στο αδια­νό­ητο: να συγκρού­ο­νται με την πραγ­μα­τι­κό­τητα, ρισκά­ρο­ντας τα πάντα. Δια­σώ­στες από την Ελλάδα, την Γαλλία, την Κύπρο, το Κόσσοβο, την Ρωσία, την Γερ­μα­νία και από πολλές άλλες χώρες. Μια “Διεθνής του Ανθρω­πι­σμού” μπροστά σε μια βιβλική κατα­στροφή. Και απορεί κανείς: Γιατί μόνο μπροστά στον ΠΟΝΟ; Γιατί να μην μπορούν τα κράτη να αμβλύ­νουν τις έχθρες;