Προσπάθειες της Δημοτικής Αρχής για βελτίωση του Ελαφοκομείου

Πρόθεση της δημο­τι­κής αρχής Ρόδου είναι να βελ­τιώ­σει τις υπάρ­χου­σες υπο­δο­μές στο Ελα­φο­κο­μείο με στόχο την καλύ­τερη δια­βί­ωση του γνωστού ελαφιού “Ντάμα – Ντάμα”.

Αυτό δήλωσε στην “δ” ο εντε­ταλ­μέ­νος περι­βάλ­λο­ντος και πρα­σί­νου κ. Πανα­γιώ­της Στα­μά­της, εξη­γώ­ντας πως επί­κει­ται η κατά­θεση σχε­τι­κής εισή­γη­σης προς το δημο­τικό συμ­βού­λιο.

«Ο Δήμος Ρόδου δια­τη­ρεί το γνωστό σε όλους μας Ελα­φο­κο­μείο προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τέ­ψει ένα συγκε­κρι­μένο αριθμό ελαφιών (το γνωστό ελαφάκι της Ρόδου, “Ντάμα – Ντάμα”) ώστε να παρα­μέ­νει ένα σημείο ανα­φο­ράς για την ανά­πτυξη και επι­βί­ωση του μονα­δι­κού αυτού είδους.

Η δημο­τική αρχή, δια­θέ­τει κον­δύ­λια για την αγορά των τροφών που πρέπει να είναι κατάλ­λη­λες για τα ελάφια, φάρμακα και ό,τι έχουν ανάγκη τα ζώα. Τα σχέδιά μας για τον συγκε­κρι­μένο χώρο είναι να ανα­βαθ­μί­σουμε τις υπάρ­χου­σες εγκα­τα­στά­σεις. Ήδη συζη­τούμε για την δημιουρ­γία ενός μικρού ιατρείου (το οποίο είναι απα­ραί­τητο για την φρο­ντίδα των ζώων) καθώς επίσης να βελ­τιώ­σουμε τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σής τους, όπως στέ­γα­στρα, ταΐ­στρες κ.λπ.

Παρά το γεγονός πως είναι άγρια ζώα, χρειά­ζο­νται αυτές τις εγκα­τα­στά­σεις για την προ­στα­σία τους μέσα στο Ελα­φο­κο­μείο. Εκτιμώ πως με την εμπει­ρία των προη­γού­με­νων ετών θα κάνουμε οτι­δή­ποτε είναι δυνατόν για να προ­στα­τεύ­σουμε τα ελα­φά­κια και θα δια­θέ­σουμε το ανάλογο κονδύλι για να γίνουν όλα αυτά. Ο δήμαρ­χος κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης έχει ευαι­σθη­σία σε τέτοια θέματα οπότε και με την δική του συν­δρομή θα κατα­φέ­ρουμε να βελ­τιώ­σουμε τις συν­θή­κες φιλο­ξε­νίας στο Ελα­φο­κο­μείο».

ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΟΔΙΤΙΚΟ “ΠΛΑΤΩΝΙ”

Ή “ΝΤΑΜΑ – ΝΤΑΜΑ”

Η κτη­νί­α­τρος, ειδική υγειο­νο­λό­γος και υπεύ­θυνη για το Ελα­φο­κο­μείο του Δήμου Ρόδου κ. Αικα­τε­ρίνη Βελώνη, υπο­γράμ­μισε πως το Ελαφάκι της Ρόδου είναι μονα­δικό και πρέπει να προ­στα­τευ­τεί από την Πολι­τεία με κάθε τρόπο, καθώς απο­τε­λεί κάτι ως “κλη­ρο­δό­τημα” του νησιού μας, από την αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα και φυσικά, απο­τε­λεί ένα από τα “σύμβολα” του νησιού μας:

«Το σπάνιο αυτό είδος, είναι το Ελαφάκι της Ρόδου (το επι­στη­μο­νικό του όνομα είναι “Ντάμα – Ντάμα” και στα ελλη­νικά “Πλατώνι”). Τα “Πλα­τώ­νια” υπάρ­χουν σε διάφορα μέρη της Γης (Μέση Ανατολή, Νότια Ιταλία, Βόρεια Ευρώπη, Μεσο­πο­τα­μία κ.ά.) αλλά αυτό το συγκε­κρι­μένο είδος είναι μονα­δικό.

Η μονα­δι­κό­τητά του οφεί­λε­ται στον απο­κλει­σμό του από τα άλλα είδη, αφού μένουν στο νησί μας. Είναι εξαι­ρε­τικά σπάνιο το γεγονός ότι αυτό το είδος δεν έχει υποστεί καμία ανά­μειξη με άλλα είδη, από την αρχαιό­τητα μέχρι σήμερα. Αυτό σημαί­νει ότι το DNA είναι ακριβώς το ίδιο εδώ και αιώνες, είναι δηλαδή αμιγές. Τα ελάφια είναι πανο­μοιό­τυπα, ίδιου σωμα­τι­κού βάρους, ενώ το χρώμα τους ποι­κίλ­λει ανά τις εποχές.

Τα “Πλα­τώ­νια” για παρά­δειγμα από την Βόρεια Ευρώπη είναι πιο ογκώδη, ενώ από τη Νότια Ιταλία είναι μαύρου χρώ­μα­τος. Ωστόσο δεν υπάρχει καμία απο­λύ­τως πρό­σμειξη και τα Ελα­φά­κια της Ρόδου είναι απο­δε­δειγ­μένα, από­γο­νοι των αρχαίων ελαφιών και απο­τε­λούν μέρος του ροδί­τι­κου φυσικού περι­βάλ­λο­ντος εδώ και 8.000 χρόνια. Ανα­σκα­φές έχουν δείξει ότι υπήρξαν από την πρώιμη νεο­λι­θική περίοδο (ιδίου μεγέ­θους) και ζούσαν πάντα κοντά στους ανθρώ­πους και τις αγρο­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που ανα­πτύσ­σο­νταν στο νησί. Υπήρχαν κάποιες θεωρίες ότι τα έφεραν οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννου, αλλά μετά από έρευνες κι αυτό κατέρ­ρευσε. Κι αυτό γιατί πέραν του γεγο­νό­τος ότι υπήρξαν ευρή­ματα για την ύπαρξή τους σε πολύ παλαιό­τε­ρους χρόνους, οι Ιππότες εάν το έφερναν θα ήταν από την Νότια Ιταλία. Αυτό το είδος όμως είναι μαύρου χρώ­μα­τος, ενώ τα δικά μας είναι καφέ (τον χειμώνα σκου­ραί­νουν και το καλο­καίρι ανοίγει το χρώμα τους).

Υπήρξε μια χρονική περί­ο­δος όπου κιν­δύ­νευσε το είδος με αφα­νι­σμό, καθώς επί Τουρ­κο­κρα­τίας ήταν ανε­ξέ­λεγ­κτο το κυνήγι. Αργό­τερα, όμως, επί Ιτα­λο­κρα­τίας, άρχισε η προ­στα­σία του.

Έχει απο­δει­χθεί ότι το Ελαφάκι της Ρόδου απο­τε­λεί έναν μονα­δικό πλη­θυ­σμό. Είναι προ­σαρ­μο­σμένο στις κλι­μα­το­λο­γι­κές συν­θή­κες του νησιού και στην χλωρίδα. Επειδή είναι απο­κλει­σμένα εδώ, δεν αντι­με­τω­πί­ζουν κιν­δύ­νους ή εχθρούς. Η μετα­φορά τους σε άλλα μέρη, στο παρελ­θόν απέ­δειξε ότι δεν μπορούν να ζήσουν σε άλλο κλίμα, πλην δύο περι­πτώ­σεων, της Λήμνου και της Κύπρου που κι εκεί όμως, δεν άντεξαν πολύ. Τα ελα­φά­κια της Ρόδου μπορούν να ζήσουν μόνον στις κλι­μα­το­λο­γι­κές συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στο νησί» λέει η κ. Βελώνη.

Θυμί­ζουμε ότι περίπου 100 ελα­φά­κια φιλο­ξε­νού­νται στο Ελα­φο­κο­μείο του Δήμου Ρόδου σε μια περιοχή 50 στρεμ­μά­των στο Ροδίνι, όπου φυλάσ­σο­νται, σιτί­ζο­νται και έχουν κτη­νια­τρική παρα­κο­λού­θηση.

«Το Ελαφάκι της Ρόδου είναι μονα­δικό σε όλο τον κόσμο. Είναι άγριο, προ­στα­τευό­μενο ζώο. Παρα­μέ­νει το Σύμβολο της Ρόδου από την αρχαιό­τητα. Η Πολι­τεία οφείλει να το προ­στα­τέ­ψει. Πιστεύω ότι υπάρ­χουν άλλες λύσεις για να προ­στα­τευ­θούν οι καλ­λιέρ­γειες των παρα­γω­γών. Μεγα­λύ­τερη ζημιά κάνουν τα ανε­πι­τή­ρητα κατσί­κια, ο πλη­θυ­σμός των οποίων είναι υπερ-πολλαπλάσιος των ελαφιών. Το ελάφι είναι ένα ζώο που τελικώς, δεν προ­στα­τεύ­ε­ται επαρκώς», δήλωσε η κα Βελώνη.

Να σημειω­θεί ότι με τις καλύ­τε­ρες εκτι­μή­σεις, ο πλη­θυ­σμός τους είναι περίπου 2.500. Ωστόσο, επειδή έχει καεί ένα μεγάλο μέρος των βιο­τό­πων τους που είναι οι πρό­πο­δες των ορεινών όγκων, ανα­γκά­ζουν τα ζώα να μετα­κι­νού­νται προς τους οικι­σμούς και τις καλ­λιέρ­γειες.

Τέλος ο πλη­θυ­σμός είναι υπό έλεγχο και δεν αυξά­νε­ται με μεγά­λους ρυθμούς αφού γεννούν μόνον ένα, κάθε φορά.