Θύμα κακοποίησης ή απόπειρας βιασμού ένα στα 20-30 παιδιά

ιεθνώς παρο­μοιά­ζε­ται ως «παγό­βουνο». Το φαι­νό­μενο της κακοποίησης-παραμέλησης παιδιών εμφα­νί­ζε­ται ακριβώς έτσι. Εξέχει από τη θάλασσα μόνο η κορυφή του. Σύμφωνα με έρευνα της Διεύ­θυν­σης Ψυχικής Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού, ένα στα 20-30 παιδιά έχει υπάρξει θύμα πολ­λα­πλής σωμα­τι­κής κακο­ποί­η­σης ή από­πει­ρας βιασμού. Ωστόσο, οι αρμό­διοι φορείς «μαθαί­νουν» μόνο ένα μικρό ποσοστό αυτών των περι­στα­τι­κών. Για την πρόληψη και αντι­με­τώ­πιση του φαι­νο­μέ­νου η αρμόδια διεύ­θυνση του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού, ανέ­πτυξε με κοι­νο­τική χρη­μα­το­δό­τηση (ΕΣΠΑ και πρό­γραμμα «DAPHNE») και­νο­τόμα έργα όπως το Εθνικό Αρχείο Ανα­φο­ράς κρου­σμά­των κακο­ποί­η­σης παιδιών, το Εθνικό Πρω­τό­κολλο για διά­γνωση και πιστο­ποί­ηση των κρου­σμά­των και το Πανευ­ρω­παϊκό σύστημα επι­δη­μιο­λο­γι­κής επι­τή­ρη­σης, το οποίο μάλιστα έχει χαρα­κτη­ρι­στεί από διε­θνείς φορείς ως «καλή πρα­κτική».

Σήμερα, η συνέ­χιση αυτών των προ­γραμ­μά­των κρέ­με­ται από μία κλωστή. Τυπικά ο χρόνος «ζωής» τους έχει λήξει, ή πρό­κει­ται να λήξει έως το τέλος Απρι­λίου, που σημαί­νει ότι λήγει και η σύμβαση του εξει­δι­κευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού που τα «τρέχει». Στα τέλη του περα­σμέ­νου Δεκεμ­βρίου η διοι­κούσα επι­τροπή του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού, απο­φά­σισε να μην ανα­νε­ώ­σει τις συμ­βά­σεις του προ­σω­πι­κού των έργων, με το σκε­πτικό ότι η περαι­τέρω συνερ­γα­σία θα πρέπει να γίνει με τις δια­δι­κα­σίες που διέπουν τον δημόσιο τομέα. Οπως ανα­φέ­ρει στην «Κ» ο διευ­θυ­ντής της Διεύ­θυν­σης Ψυχικής Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας του Ινστι­τού­του Γιώργος Νικο­λα­ΐ­δης, «η απόφαση αυτή ελήφθη ανε­ξάρ­τητα από το γεγονός ότι ο χαρα­κτή­ρας του Ινστι­τού­του είναι ΝΠΙΔ, που σημαί­νει ότι μπορεί να υπάρξει μεγα­λύ­τερη ευε­λι­ξία σε θέματα προ­σω­πι­κού, και ενώ έχει εξα­σφα­λι­σθεί από εμάς η συνέ­χεια της χρη­μα­το­δό­τη­σης με χορη­γίες ιδιωτών ή υπό­λοιπα δια­θέ­σιμα ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των, δηλαδή δεν επι­βα­ρύ­νε­ται ο κρα­τι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός». Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δια­δι­κα­σίες που διέπουν τον δημόσιο τομέα είναι χρο­νο­βό­ρες, που σημαί­νει ότι θα πρέπει να δια­κο­πούν τα προ­γράμ­ματα. Ο κ. Νικο­λα­ΐ­δης χαρα­κτη­ρί­ζει ως μη απο­δε­κτές τις «εναλ­λα­κτι­κές» λύσεις που προ­τά­θη­καν από τη διοί­κηση του Ινστι­τού­του, να δοθούν δηλαδή οι πόροι από χορη­γίες σε εται­ρείες ή ΜΚΟ για να προ­σλά­βουν αυτές το προ­σω­πικό που θα «τρέξει» τα προ­γράμ­ματα, αφού όπως τονίζει, τίθε­νται σοβαρά θέματα προ­στα­σίας ευαί­σθη­των προ­σω­πι­κών δεδο­μέ­νων.

Ηδη, το Εθνικό Αρχείο Ανα­φο­ράς (Registry) κρου­σμά­των κακο­ποί­η­σης – παρα­μέ­λη­σης παιδιών για κοινή κατα­χώ­ριση περι­στα­τι­κών από φορείς υγείας, πρό­νοιας, εκπαί­δευ­σης, προ­στα­σίας του πολίτη και δικαιο­σύ­νης έχει πρα­κτικά «παγώσει», αφού έχουν απο­λυ­θεί αυτοί που το «έτρεχαν». Το ίδιο ισχύει και για το Εθνικό Πρω­τό­κολλο για τη διά­γνωση και πιστο­ποί­ηση απέ­να­ντι στον νόμο, ανα­φε­ρό­με­νων κρου­σμά­των και την υπο­στή­ριξη των εμπλε­κό­με­νων επαγ­γελ­μα­τιών στην εφαρ­μογή του. Ανάσα ζωής έως τέλη Μαρτίου έλαβε το Πανευ­ρω­παϊκό Σύστημα Επι­δη­μιο­λο­γι­κής Επι­τή­ρη­σης κρου­σμά­των κακο­ποί­η­σης παιδιών, για το οποίο ήδη δέκα χώρες εντός και εκτός Ε.Ε. έχουν εκφρά­σει ενδια­φέ­ρον για την εγκα­τά­στασή του. Εθε­λο­ντικά, εκ των ενόντων, λει­τουρ­γούν και το Εθνικό πρό­γραμμα προ­α­γω­γής του μητρι­κού θηλα­σμού (κατάρ­τιση επαγ­γελ­μα­τιών υγείας, ανά­πτυξη δικτύου σημείων φιλικών για τον θηλασμό κ.ά.) και η εθνική τηλε­φω­νική γραμμή μητρι­κού θηλα­σμού.

Προ δεκαη­μέ­ρου, η σύνθεση της Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού, άλλαξε κατά τα δύο πέμπτα, και έτσι είναι πιθανό το θέμα να επα­νε­ξε­τα­σθεί. Η θέση του υπουρ­γείου Υγείας είναι ότι δεν επι­θυ­μεί τη διακοπή προ­γραμ­μά­των. Οπως ανέ­φε­ραν στην «Κ» πηγές του υπουρ­γείου, έχει δοθεί εντολή στη διοί­κηση του Ινστι­τού­του να βρεθούν σύν­νο­μοι τρόποι και να ακο­λου­θη­θεί η προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία ώστε να συνε­χι­στούν τα προ­γράμ­ματα.’

Καθη­με­ρινή