Πέθανε ο Τζίμης Πανούσης

Ο μου­σι­κός βρι­σκό­ταν στο σπίτι του, όταν υπέ­στη ανα­κο­πή και με­τα­φέρ­θη­κε εσπευ­σμέ­να με ασθε­νο­φό­ρο στον Ερυ­θρό Σταυ­ρό, όπου παρά τις προ­σπά­θειες ανά­νη­ψης, δεν κα­τέ­στη δυ­να­τό να επα­νέλ­θει.

Στις αρχές Δε­κεμ­βρί­ου ο 64χρο­νος καλ­λι­τέ­χνης είχε κα­ταρ­ρεύ­σει στη σκηνή κατά τη διάρ­κεια τηξς εμ­φά­νι­σής του σε μα­γα­ζί της Αθή­νας.

Τότε είχε με­τα­φερ­θεί με ασθε­νο­φό­ρο στο νο­σο­κο­μείο, όπου νο­ση­λεύ­τη­κε για λίγες μέρες λόγω καρ­δια­κής ανα­κο­πής που είχε υπο­στεί.

Ο Τζί­μης Πα­νού­σης είχε έναν γιο και μία κόρη.

Γεν­νή­θη­κε στις 12 Φε­βρουα­ρί­ου του 1954 από μι­κρα­σιά­τες πρό­σφυ­γες γο­νείς -τον Θε­ό­δω­ρο και τη Φω­τει­νή- στην Αθήνα και με­γά­λω­σε στο Χο­λαρ­γό. Το 1973 βρήκε από αγ­γε­λία δου­λειά σε πε­ριο­δεύ­ο­ντα θίασο. Στη συ­νέ­χεια εγκα­τέ­λει­ψε το θίασο για να δου­λέ­ψει ως υπάλ­λη­λος στην Εθνι­κή Τρά­πε­ζα από την οποία πα­ραι­τή­θη­κε σε σύ­ντο­μο χρο­νι­κό διά­στη­μα.

Μου­σι­κά δη­λώ­νει αυ­το­δί­δα­κτος και παί­ζει λίγο απ’ όλα. Πρώ­τες προ­σπά­θειες στο χώρο της μου­σι­κής έγι­ναν με το σχήμα “Χα­ρού­με­νη Κου­δου­νί­στρα” όταν ακόμα ήταν στο Γυ­μνά­σιο. Στα μέσα με τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1970 σχη­μα­τί­στη­καν οι Μου­σι­κές Τα­ξιαρ­χί­ες από τον Τζίμη Πα­νού­ση (φωνή, στί­χοι, μου­σι­κή) και τους Σπύρο Πάζιο (κι­θά­ρα, synthesizer, έγ­χορ­δα), Γιάν­νη Δρό­λα­πα (ηλε­κτρι­κή κι­θά­ρα), Βαγ­γέ­λη Βέκιο (τύ­μπα­να) και Δη­μή­τρη Δα­σκα­λο­θα­νά­ση (μπάσο). Στη συ­νέ­χεια προ­στέ­θη­κε και ο Van Svarnas (σα­ξό­φω­νο).

Η πρώτη τους εμ­φά­νι­ση σε κοινό έγινε το 1980 στο “Skylab” στην Πλάκα, ενώ η πρώτη τους δι­σκο­γρα­φι­κή δου­λειά είναι ο δί­σκος Μου­σι­κές Τα­ξιαρ­χί­ες που κυ­κλο­φό­ρη­σε από την MINOS-EMI το 1982. Νω­ρί­τε­ρα (το 1980) είχε κυ­κλο­φο­ρή­σει μία ανε­ξάρ­τη­τη πα­ρα­γω­γή σε κα­σέ­τα, το “Disco Tsoutsouni”.

Ακο­λού­θη­σαν οι δί­σκοι Αν η Για­γιά μου είχε Ρου­λε­μαν (1984) και Hard Core (ζω­ντα­νή ηχο­γρά­φη­ση, 1985). Το 1983 οι Μου­σι­κές Τα­ξιαρ­χί­ες κα­μου­φλά­ρο­νται κάτω από το όνομα Alamana’s Bridge (= Γέ­φυ­ρα της Αλα­μά­νας) και συμ­με­τέ­χουν στο δίσκο-συλ­λο­γή ελ­λη­νι­κού ροκ Made in Greece Vol.1, παρά τις αντιρ­ρή­σεις της τότε δι­σκο­γρα­φι­κής τους εται­ρεί­ας. Από τον επό­με­νο δίσκο “Κά­γκε­λα Πα­ντού” (1986) ο Πα­νού­σης απο­φα­σί­ζει να συ­νε­χί­σει μόνος του.

Σόλο κα­ριέ­ρα

Το 1987 κυ­κλο­φο­ρεί ο τε­λευ­ταί­ος δί­σκος από την MINOS-EMI “Χη­μεία και Τέ­ρα­τα”. Οι επό­με­νοι δύο δί­σκοι “Δου­λειές του Κε­φα­λιού” / The Greatest Kitsch Live! (1990) και “Ο Ρο­μπέν των Χαζών” (ζω­ντα­νή ηχο­γρά­φη­ση, 1992) κυ­κλο­φο­ρούν από την Music Box International, ενώ το “Vivere Pericolosamente” από την Warner το 1993. Η επό­με­νη δι­σκο­γρα­φι­κή του δου­λειά κυ­κλο­φό­ρη­σε εφτά χρό­νια μετά, το 2000, με τίτλο “Με Λένε Πόπη” (ζω­ντα­νή ηχο­γρά­φη­ση). Κυ­κλο­φό­ρη­σε επί­σης μαζί με το πε­ριο­δι­κό Μετρό το 2002 το ολι­γό­λε­πτο CD “Δείγ­μα Δω­ρε­άν” με ακυ­κλο­φό­ρη­τα τρα­γού­δια από τις τε­λευ­ταί­ες πα­ρα­στά­σεις του.

Στις 20 Γε­νά­ρη του 2009 κυ­κλο­φό­ρη­σε ένα διπλό DVD με ζω­ντα­νή κι­νη­μα­το­γρά­φη­ση της πα­ρά­στα­σης “Της Πα­τρί­δας μου η Ση­μαία”, που δό­θη­κε το 2008 στο Γυά­λι­νο Μου­σι­κό Θέ­α­τρο.

Την άνοι­ξη του 2015 οι Μου­σι­κές Τα­ξιαρ­χί­ες επα­νε­νώ­θη­καν για μια σειρά εμ­φα­νί­σε­ων στο Κύτ­τα­ρο μετά από 30 χρό­νια απου­σί­ας.

Πέρα από τη μου­σι­κή o Τζί­μης Πα­νού­σης έχει ασχο­λη­θεί κατά και­ρούς με το ρα­διό­φω­νο, την τη­λε­ό­ρα­ση και λι­γό­τε­ρο με τον κι­νη­μα­το­γρά­φο. Έχει μια δε­κα­πε­ντά­χρο­νη ιστο­ρία σαν ρα­διο­φω­νι­κός πα­ρα­γω­γός στους ρα­διο­σταθ­μούς Top FM, Κα­νά­λι 15, Ωχ FM, Flash 9.65, 88 μισό Θεσ­σα­λο­νί­κης, ΣΚΑΪ 100.3FM, City FM 99.5. Η τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή του Κο­ρί­τσια ο Τζί­μης που επρό­κει­το να με­τα­δο­θεί από την τότε ΕΤ2 το 1995 τε­λι­κά «κό­πη­κε», ωστό­σο στιγ­μιό­τυ­πά της έχουν κατά και­ρούς πα­ρου­σιά­σει κατά τη διάρ­κεια τη­λε­ο­πτι­κών συ­νε­ντεύ­ξε­ών του. Έχει εμ­φα­νι­στεί έκτα­κτα σε τη­λε­ο­πτι­κές σει­ρές όπως οι Δέκα Μι­κροί Μή­τσοι του Λάκη Λα­ζό­που­λου. Στον κι­νη­μα­το­γρά­φο, έχει πρω­τα­γω­νι­στή­σει στην ται­νία Ο δρά­κου­λας των Εξαρ­χεί­ων (1981) του Νίκου Ζερ­βού μαζί με τις υπό­λοι­πες Μου­σι­κές Τα­ξιαρ­χί­ες και έχει εμ­φα­νι­στεί ως γκεστ σταρ στις ται­νί­ες Ηνί­ο­χος (1995) του Αλέξη Δα­μια­νού, Προ­στά­της Οι­κο­γέ­νειας (1997) του Νίκου Πε­ρά­κη και Safe Sex (1999) των Μ. Ρέππα – Θ. Πα­πα­θα­να­σί­ου.

Έχουν εκ­δο­θεί έξι βι­βλία του Πα­νού­ση, κυ­ρί­ως βα­σι­σμέ­να στις ρα­διο­φω­νι­κές του εκ­πο­μπές. Πρώτο ήταν το Η Ζάλη των Τά­ξε­ων (Γνώ­σεις, 1989) που πε­ριέ­χει 40 ιστο­ρί­ες ρα­διο­φω­νι­κής φα­ντα­σί­ας που ακού­στη­καν από την εκ­πο­μπή “Δού­ρειος Ήχος” στον Top FM την πε­ρί­ο­δο 1988-89, ακο­λού­θη­σαν τα Πικρέ, Μικρέ Μου Αράπη (Opera, 1990) που είναι μια σα­που­νό­πε­ρα 22 επει­σο­δί­ων που ακού­στη­κε από τον “Δού­ρειο Ήχο” το κα­λο­καί­ρι του 1989 και Το Κυ­νή­γι της Γκό­με­νας (Opera, 1992) που απο­τε­λεί­ται από 30 σύ­ντο­μες γυ­ναι­κεί­ες βιο­γρα­φί­ες.

Το 1996 κυ­κλο­φό­ρη­σε το Υγιει­νή Δια­στρο­φή (Opera), για τα 20 χρό­νια της πα­ρου­σί­ας του, που συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει την έκ­δο­ση σε CD του Disco Tsoutsouni και πε­ριέ­χει το σύ­νο­λο των στί­χων των τρα­γου­διών του μέχρι τότε καθώς και συ­νε­ντεύ­ξεις, γκά­λοπ κ.α. Τον Ια­νουά­ριο του 2002 πα­ρου­σί­α­σε στο πε­ριο­δι­κό ΜΕΤΡΟ τον “εναλ­λα­κτι­κό Κα­ζα­μία 2002” με τον τίτλο “Μωρόν λαβέ” ντυ­μέ­νος με μα­ντή­λα τύπου Πα­λαιάς Δια­θή­κης κρα­τώ­ντας κού­κλα βρέ­φους, τυ­λιγ­μέ­νο με την αστε­ρό­εσ­σα. Στο ίδιο το αφιέ­ρω­μα φέ­ρε­ται και με στολή του Άη Βα­σί­λη με εξάρ­τυ­ση Αφ­γα­νού τρο­μο­κρά­τη ν΄ ανα­φω­νεί το σύν­θη­μα για την Κα­μπούλ: “Μπό­μπα – τσό­ντα και κα­μπά­να” απο­κα­λώ­ντας την ισλα­μι­κή μα­ντή­λα μπούρ­γκα “πα­ρα­δο­σια­κό τα­λι­μπα­νι­στή­ρι”.

To 2005 κυ­κλο­φό­ρη­σαν ταυ­τό­χρο­να ακόμα δύο βι­βλία του από τις εκ­δό­σεις Opera με τί­τλους Μι­κρο­α­στι­κή Κα­τα­στρο­φή και Πού­στευε και Μη Ερεύ­να, ενώ το 2010 κυ­κλο­φό­ρη­σε το πο­λύ­το­μο έργο “Ο Στά­λιν σκέ­φτε­ται για σένα στο Κρεμ­λί­νο”. Το 2011 πα­ρου­σί­α­ζε κα­θη­με­ρι­νή ημί­ω­ρη ρα­διο­φω­νι­κή εκ­πο­μπή σα­τι­ρί­ζο­ντας πο­λι­τι­κά γε­γο­νό­τα με τον τίτλο “Δού­ρειος ήχος”, με εναρ­κτή­ρια ατάκα “Αμε­ρι­κα­νο­τσο­λιά­δες, ελ­βε­τό­ψυ­χοι, αλή­τες, ρου­φιά­νοι, δη­μο­σιο­γρά­φοι, ελεύ­θε­ροι πο­λιορ­κη­μέ­νοι επαγ­γελ­μα­τί­ες ήλθεν η ώραν σας” – “Αβά­ντι πό­μο­λο !” (με μου­σι­κή υπό­κρου­ση το “Αβά­ντι Πό­πο­λο”).

Πλη­ρο­φο­ρί­ες από: wikipedia