Υπ. Παιδείας: Πληρώνουν κανονικά φόρους οι πολίτες εβραϊκού θρησκεύματος

«Οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος πλη­ρώ­νουν κα­νο­νι­κά τους φό­ρους τους, όπως όλοι οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες, και δεν έχουν καμία φο­ρο­α­παλ­λα­γή ή φο­ρο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση εξαι­τί­ας της θρη­σκευ­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τας». Αυτό ξε­κα­θά­ρι­σε τη Δευ­τέ­ρα ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας του υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας, Γε­ώρ­γιος Κα­λαν­τζής, ύστε­ρα από δη­μο­σιεύ­μα­τα και ανα­φο­ρές στο δια­δί­κτυο περί ευ­νοϊ­κής με­τα­χεί­ρι­σης των Ελ­λή­νων πο­λι­τών εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος, του Κε­ντρι­κού Ισ­ραη­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ελ­λά­δος (ΚΙΣΕ) και των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των.

Ει­δι­κό­τε­ρα, σε ανα­κοί­νω­σή του ο κ. Κα­λαν­τζής ανα­φέ­ρει ότι «στο δη­μό­σιο λόγο αλλά κυ­ρί­ως στη σκο­τει­νή πλευ­ρά του δια­δι­κτύ­ου ανα­πα­ρά­γο­νται με­τα­ξύ άλλων θε­ω­ριών συ­νω­μο­σιών, ψευ­δών και συ­κο­φα­ντιών, διά­φο­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες περί του τρό­που φο­ρο­λό­γη­σης των Ελ­λή­νων πο­λι­τών εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος, του Κε­ντρι­κού Ισ­ραη­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ελ­λά­δος και των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των. Κάθε εχέ­φρων πο­λί­της που πλη­ρώ­νει φό­ρους και συ­μπλη­ρώ­νει ο ίδιος τη φο­ρο­λο­γι­κή του δή­λω­ση, μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί πολύ εύ­κο­λα γιατί αυτές οι πλη­ρο­φο­ρί­ες δεν μπο­ρεί παρά να είναι κα­θα­ρή συ­κο­φα­ντία καθώς η δή­λω­ση θρη­σκεύ­μα­τος δεν ζη­τεί­ται σε κα­νέ­να στά­διο συ­μπλή­ρω­σης και υπο­βο­λής της δή­λω­σης φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος.

Επί­σης, η Πο­λι­τεία δεν τηρεί μη­τρώο θρη­σκευ­τι­κών πε­ποι­θή­σε­ων των πο­λι­τών, ούτε ζη­τεί­ται η εν λόγω πλη­ρο­φο­ρία κατά τις απο­γρα­φές της στα­τι­στι­κής υπη­ρε­σί­ας. Επει­δή, όμως, βρι­σκό­μα­στε σε εποχή οξύ­τα­της οι­κο­νο­μι­κής, κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­σμι­κής κρί­σης είναι χρή­σι­μη η έγκυ­ρη και υπεύ­θυ­νη ενη­μέ­ρω­ση για τα θέ­μα­τα αυτά».

Ολό­κλη­ρη η ανα­κοί­νω­ση: «Η νο­μι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα των Ισ­ραη­λι­τι­κών Κοι­νο­τή­των και του Κε­ντρι­κού Ισ­ραη­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ελ­λά­δος (Κ.Ι.Σ.Ε), τα ισ­ραη­λι­τι­κά σχο­λεία και η φο­ρο­λο­γία τους.

Στο δη­μό­σιο λόγο αλλά κυ­ρί­ως στη σκο­τει­νή πλευ­ρά του δια­δι­κτύ­ου ανα­πα­ρά­γο­νται με­τα­ξύ άλλων θε­ω­ριών συ­νω­μο­σιών, ψευ­δών και συ­κο­φα­ντιών, διά­φο­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες περί του τρό­που φο­ρο­λό­γη­σης των Ελ­λή­νων πο­λι­τών εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος, του Κε­ντρι­κού Ισ­ραη­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ελ­λά­δος (ΚΙΣΕ) και των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των. Κάθε εχέ­φρων πο­λί­της που πλη­ρώ­νει φό­ρους και συ­μπλη­ρώ­νει ο ίδιος τη φο­ρο­λο­γι­κή του δή­λω­ση, μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί πολύ εύ­κο­λα γιατί αυτές οι πλη­ρο­φο­ρί­ες δεν μπο­ρεί παρά να είναι κα­θα­ρή συ­κο­φα­ντία καθώς η δή­λω­ση θρη­σκεύ­μα­τος δεν ζη­τεί­ται σε κα­νέ­να στά­διο συ­μπλή­ρω­σης και υπο­βο­λής της δή­λω­σης φο­ρο­λο­γί­ας ει­σο­δή­μα­τος. Επί­σης, η Πο­λι­τεία δεν τηρεί μη­τρώο θρη­σκευ­τι­κών πε­ποι­θή­σε­ων των πο­λι­τών, ούτε ζη­τεί­ται η εν λόγω πλη­ρο­φο­ρία κατά τις απο­γρα­φές της στα­τι­στι­κής υπη­ρε­σί­ας. Επει­δή, όμως, βρι­σκό­μα­στε σε εποχή οξύ­τα­της οι­κο­νο­μι­κής, κοι­νω­νι­κής και πο­λι­τι­σμι­κής κρί­σης είναι χρή­σι­μη η έγκυ­ρη και υπεύ­θυ­νη ενη­μέ­ρω­ση για τα θέ­μα­τα αυτά.

Οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος πλη­ρώ­νουν κα­νο­νι­κά τους φό­ρους τους, όπως όλοι οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες, και δεν έχουν καμία φο­ρο­α­παλ­λα­γή ή φο­ρο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση εξαι­τί­ας της θρη­σκευ­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τας. Το ΚΙΣΕ και οι ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες φο­ρο­λο­γού­νται όπως ακρι­βώς και η Εκ­κλη­σία της Ελ­λά­δος γιατί αμ­φό­τε­ρες έχουν κα­θε­στώς νο­μι­κού προ­σώ­που δη­μο­σί­ου δι­καί­ου. Τα ακί­νη­τα των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των –εκτός των Συ­να­γω­γών που είναι χώροι προ­σευ­χής και δεν φο­ρο­λο­γού­νται όπως και οι Ιεροί Ναοί- φο­ρο­λο­γού­νται όπως φο­ρο­λο­γού­νται και τα ακί­νη­τα της Εκ­κλη­σί­ας. Η ει­σφο­ρά που πλη­ρώ­νουν οι Έλ­λη­νες Εβραί­οι στις κοι­νό­τη­τές τους (στην εβραϊ­κή γλώσ­σα ορί­ζε­ται ως «πέ­τσια») για να είναι δυ­να­τή η λει­τουρ­γία τους –διότι το Κρά­τος δεν τις χρη­μα­το­δο­τεί όπως δεν χρη­μα­το­δο­τεί και την Εκ­κλη­σία- χρη­σι­μο­ποιεί­ται εσκεμ­μέ­να από ορι­σμέ­νους με τρόπο εντε­λώς ψευδή, πα­ρα­πλα­νη­τι­κό και στρε­ψό­δι­κο ώστε να δη­μιουρ­γή­σουν την εντύ­πω­ση ότι δεν πρό­κει­ται για ει­σφο­ρές πι­στών προς την θρη­σκευ­τι­κή τους κοι­νό­τη­τα αλλά για τους φό­ρους, οι οποί­οι αντί να ει­σπρα­χθούν από το κρά­τος, όπως ισχύ­ει για όλους, έχουν δήθεν εκ­χω­ρη­θεί από την Ελ­λη­νι­κή πο­λι­τεία στις ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες, ώστε να τους ει­σπράτ­τουν οι ίδιες από τους πι­στούς τους και να τους πα­ρα­κρα­τούν προς όφε­λός τους.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι όλες οι θρη­σκευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες ει­σπράτ­τουν ει­σφο­ρές από τους πι­στούς τους χρη­σι­μο­ποιώ­ντας διά­φο­ρες ονο­μα­σί­ες ή τρό­πους εί­σπρα­ξης (πχ στην Ορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση οι ει­σφο­ρές των πι­στών δί­νο­νται είτε φα­νε­ρά δια πε­ρι­φο­ράς δί­σκου είτε με δια­κρι­τι­κό­τη­τα στο πα­γκά­ρι) γι’ αυτό και αντί­στοι­χη πρό­βλε­ψη συ­μπε­ρι­λή­φθη­κε και στο νόμο 4301/2014 που αφορά την ορ­γά­νω­ση της νο­μι­κής μορ­φής των θρη­σκευ­τι­κών κοι­νο­τή­των στην Ελ­λά­δα. Οι ει­σφο­ρές αυτές των πι­στών, για όλες τις θρη­σκευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες, σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν απο­τε­λούν φό­ρους υπέρ της κοι­νό­τη­τάς τους ούτε υπο­κα­θι­στούν την υπο­χρέ­ω­ση των πι­στών και των θρη­σκευ­τι­κών τους κοι­νο­τή­των ως φο­ρο­λο­γου­μέ­νων να κα­τα­βάλ­λουν φό­ρους στο Κρά­τος. Διευ­κρι­νί­ζε­ται ότι το Κ.Ι.Σ.Ε. δεν ει­σπράτ­τει ου­δε­μία ει­σφο­ρά από τους Έλ­λη­νες Εβραί­ους ως φυ­σι­κά πρό­σω­πα, αλλά επι­χο­ρη­γεί­ται από τις ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες.

Οι Έλ­λη­νες Εβραί­οι, όπως όλοι οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες, κα­τα­βάλ­λουν κα­νο­νι­κά τους φό­ρους τους και από το υπό­λοι­πο ει­σό­δη­μά τους δί­νουν τη θρη­σκευ­τι­κή ει­σφο­ρά τους για την κά­λυ­ψη των ανα­γκών λει­τουρ­γί­ας της θρη­σκευ­τι­κής τους κοι­νό­τη­τας.

Ανα­λυ­τι­κό­τε­ρα το νο­μι­κό πλαί­σιο για τα ζη­τή­μα­τα αυτά έχει δια­μορ­φω­θεί ως εξής:

Α. Φο­ρο­λό­γη­ση Ελ­λή­νων πο­λι­τών και Θρή­σκευ­μα

Οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες δεν φο­ρο­λο­γή­θη­καν ποτέ, δεν φο­ρο­λο­γού­νται και δεν θα φο­ρο­λο­γη­θούν ποτέ με βάση τις θρη­σκευ­τι­κές τους πε­ποι­θή­σεις. Το ελ­λη­νι­κό έθνος γνω­ρί­ζει πολύ καλά ότι επί Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας το θρή­σκευ­μα απο­τε­λού­σε λόγο φο­ρο­λο­γι­κής επι­βά­ρυν­σης (πρό­κει­ται περί του «κε­φα­λι­κού φόρου» που πλή­ρω­ναν οι μη μου­σουλ­μά­νοι υπή­κο­οι της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας) γι’ αυτό και ου­δέ­πο­τε θε­σμο­θέ­τη­σε τέ­τοιου εί­δους φό­ρους.

Β. Ισ­ραη­λι­τι­κά σχο­λεία

Το ελ­λη­νι­κό κρά­τος ήδη από το 1882 ακο­λου­θεί μια συ­γκε­κρι­μέ­νη πο­λι­τι­κή για τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες εβραϊ­κού θρη­σκεύ­μα­τος η οποία σε­βά­στη­κε και υπο­στή­ρι­ξε απο­λύ­τως την δια­τή­ρη­ση της θρη­σκευ­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τας, εγ­γυώ­με­νη ταυ­το­χρό­νως την ισό­τι­μη συμ­με­το­χή τους στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Με το νόμο ΑΙΓ’/1882 (ΦΕΚ Α’ 53) η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία απο­φά­σι­σε ότι στις πε­ριο­χές που μόλις είχαν απε­λευ­θε­ρω­θεί από τον οθω­μα­νι­κό ζυγό, θα ιδρύ­ο­νταν ισ­ραη­λι­τι­κά σχο­λεία των οποί­ων η λει­τουρ­γία και συ­ντή­ρη­ση θα γι­νό­ταν με δα­πά­νες του Κρά­τους.

Με το νόμο 568/1915 (ΦΕΚ Α’ 15) η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία κα­θό­ρι­σε ότι στα ήδη λει­τουρ­γού­ντα ισ­ραη­λι­τι­κά σχο­λεία των «Νέων Χωρών» κα­θί­στα­το υπο­χρε­ω­τι­κή η δι­δα­σκα­λία της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας. Αντί­στοι­χα, σε κάθε δη­μο­τι­κό σχο­λείο της χώρας στο οποίο φοι­τού­σαν του­λά­χι­στον 20 Εβραί­οι μα­θη­τές δι­νό­ταν το δι­καί­ω­μα δι­δα­σκα­λί­ας της εβραϊ­κής γλώσ­σας και θρη­σκεί­ας από δα­σκά­λους που διο­ρί­ζο­νταν από τον Νο­μάρ­χη και μι­σθο­δο­τού­νταν από το Κρά­τος.

Με το νόμο 2456/1920 (ΦΕΚ Α’ 173) ορί­στη­κε ότι οι ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες έχουν το δι­καί­ω­μα ίδρυ­σης ισ­ραη­λι­τι­κών σχο­λεί­ων. Εκτός της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, η δι­δα­σκα­λία της ιστο­ρί­ας, της γε­ω­γρα­φί­ας, της φυ­σι­κής και των μα­θη­μα­τι­κών δι­δα­σκό­ταν στα ελ­λη­νι­κά. Το εκ­παι­δευ­τι­κό προ­σω­πι­κό που δί­δα­σκε αυτά τα μα­θή­μα­τα, διο­ρι­ζό­ταν σύμ­φω­να με τα ισχύ­ο­ντα για τη δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση και μι­σθο­δο­τού­νταν από το Κρά­τος. Τα υπό­λοι­πα μα­θή­μα­τα δι­δά­σκο­νταν σε όποια γλώσ­σα επι­θυ­μού­σε η κοι­νό­τη­τα.

Με το νο­μο­θε­τι­κό διά­ταγ­μα 3379/1955 (ΦΕΚ Α’ 260) κα­θο­ρί­στη­κε ότι με Κοινή Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση των υπουρ­γών Εθνι­κής Παι­δεί­ας και Θρη­σκευ­μά­των και Οι­κο­νο­μι­κών θα συ­στα­θούν στα δη­μό­σια δη­μο­τι­κά σχο­λεία στα οποία φοι­τούν «αλ­λό­θρη­σκοι ή ετε­ρό­δο­ξοι» μα­θη­τές, θέ­σεις δα­σκά­λων της οι­κεί­ας θρη­σκεί­ας ή δόγ­μα­τος. Πράγ­μα­τι, με την Κοινή Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση 25153/1957 (ΦΕΚ Β’ 86) συ­στά­θη­καν 14 θέ­σεις δα­σκά­λων κα­θο­λι­κού δόγ­μα­τος (13 στις Κυ­κλά­δες και 1 στην Αθήνα) και 2 θέ­σεις δα­σκά­λων εβραϊ­κής θρη­σκεί­ας (μία στο 81ο Δη­μο­τι­κό σχο­λείο Αθη­νών και μία στο 8ο δη­μο­τι­κό σχο­λείο Λα­ρί­σης). Με το νόμο 3536/2007 και το νόμο 4115/2013 θε­σμο­θε­τή­θη­καν 240 θέ­σεις Ιε­ρο­δι­δα­σκά­λων Ισλα­μι­κής θρη­σκεί­ας για τη μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα της Θρά­κης, των οποί­ων οι μι­σθοί κα­τα­βάλ­λο­νται από το Ελ­λη­νι­κό Κρά­τος.

Σή­με­ρα, μόνο το εβραϊ­κό δη­μο­τι­κό σχο­λείο της Λά­ρι­σας λει­τουρ­γεί ως δη­μό­σιο σχο­λείο ενώ λει­τουρ­γούν δύο Ισ­ραη­λι­τι­κά σχο­λεία πρω­το­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης (Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νί­κη) με δα­πά­νες των αντί­στοι­χων ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των στα οποία δι­δά­σκο­νται τα μα­θή­μα­τα που δι­δά­σκο­νται στα δη­μό­σια σχο­λεία και, επι­πλέ­ον, η εβραϊ­κή γλώσ­σα, ιστο­ρία και θρη­σκεία. Το ελ­λη­νι­κό κρά­τος με δια­δο­χι­κούς νό­μους (νόμος 3194/2003, νόμος 3577/2007, νόμος 4071/2012) υπο­στή­ρι­ξε απο­φα­σι­στι­κά την λει­τουρ­γία των εν λόγω σχο­λεί­ων επι­τρέ­πο­ντας την από­σπα­ση δη­μο­σί­ων εκ­παι­δευ­τι­κών σε αυτά, γε­γο­νός που ση­μαί­νει ότι η μι­σθο­δο­σία των συ­γκε­κρι­μέ­νων εκ­παι­δευ­τι­κών βα­ρύ­νει το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο και όχι τις ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες. Την ίδια πο­λι­τι­κή υπο­στή­ρι­ξης μέσω απο­σπά­σε­ων δη­μο­σί­ων εκ­παι­δευ­τι­κών ακο­λου­θεί η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία και για τα αρ­με­νι­κά σχο­λεία (νόμος 1674/1986, νόμος 2413/1996, νόμος 4071/2012).

Γ. Φο­ρο­λό­γη­ση και Πε­ριου­σία των Νο­μι­κών Προ­σώ­πων των Ισ­ραη­λι­τι­κών Κοι­νο­τή­των

Με το νόμο 2456/1920 (ΦΕΚ Α’ 173) επί πρω­θυ­πουρ­γί­ας Ελευ­θε­ρί­ου Βε­νι­ζέ­λου ορί­στη­κε ότι οι ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες είναι «νο­μι­κά πρό­σω­πα δη­μο­σί­ου δι­καί­ου». Στο άρθρο 4 ορί­στη­κε ότι, με­τα­ξύ άλλων, οι ισ­ραη­λι­τι­κές κοι­νό­τη­τες δι­καιού­νται να δέ­χο­νται ει­σφο­ρές από τα μέλη τους. Η ει­σφο­ρά αυτή (όπως ήδη ανα­φέρ­θη­κε, στην εβραϊ­κή γλώσ­σα ονο­μά­ζε­ται «πέ­τσια») κα­θο­ρί­ζε­ται από την ίδια την Ισ­ραη­λι­τι­κή κοι­νό­τη­τα και έχει την ίδια ση­μα­σία και απο­στο­λή με τις ει­σφο­ρές των Ορ­θο­δό­ξων πι­στών για την λει­τουρ­γία της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας (συ­ντή­ρη­ση ναών κλπ). Ο ν.4301/2014 «Ορ­γά­νω­ση της νο­μι­κής μορ­φής των θρη­σκευ­τι­κών κοι­νο­τή­των και των ενώ­σε­ών τους στην Ελ­λά­δα» δίνει αυτό το δι­καί­ω­μα, δη­λα­δή να ει­σπράτ­τουν ει­σφο­ρές από τα μέλη τους, σε όλα τα θρη­σκευ­τι­κά νο­μι­κά πρό­σω­πα ιδιω­τι­κού δι­καί­ου.

Επί δι­κτα­το­ρί­ας Με­τα­ξά ψη­φί­στη­κε ο ανα­γκα­στι­κός νόμος 2544/1940 (ΦΕΚ Α’ 287) ο οποί­ος δια­τή­ρη­σε τις Ισ­ραη­λι­τι­κές Κοι­νό­τη­τες ως νο­μι­κά πρό­σω­πα δη­μο­σί­ου δι­καί­ου με ορι­σμέ­νες αλ­λα­γές ως προς τον διο­ρι­σμό των διοι­κή­σε­ών τους.

Με το νόμο 2/1944 (ΦΕΚ Α’ 6 και ανα­δη­μο­σιεύ­θη­κε στο ΦΕΚ Α’ 14) η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία –πρώτη σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη- απο­φά­σι­σε να επι­στρέ­ψει στους νο­μί­μους κα­τό­χους της την πε­ριου­σία των Εβραί­ων που είχαν δη­μεύ­σει οι Ναζί. Η με­γα­λειώ­δης αυτή πράξη δι­καιο­σύ­νης ανα­δει­κνύ­ει τόσο την βαθιά δη­μο­κρα­τι­κή ταυ­τό­τη­τα της κυ­βέρ­νη­σης Εθνι­κής Ενό­τη­τας όσο και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα της Ελ­λά­δας να εγ­γυ­η­θεί την ύπαρ­ξη και την επι­βί­ω­ση των Ελ­λή­νων Εβραί­ων που επέ­ζη­σαν από το Ολο­καύ­τω­μα.

Με τον ανα­γκα­στι­κό νόμο 367/1945 (ΦΕΚ Α’ 143) η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία ανα­συ­γκρό­τη­σε τις Ισ­ραη­λι­τι­κές Κοι­νό­τη­τες για να δια­σφα­λί­σει την ύπαρ­ξή τους καθώς οι απώ­λειές τους από τους Ναζί κα­θι­στού­σαν προ­βλη­μα­τι­κή τη λει­τουρ­γία του νόμου 2456/1920.

Με τον ανα­γκα­στι­κό νόμο 846/1946 (ΦΕΚ Α’ 17) η Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεία –επί­σης, πρώτη σε όλη την Ευ­ρώ­πη- πα­ραι­τή­θη­κε από το κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα του Κρά­τους επί πε­ριου­σιών των Ελ­λή­νων Εβραί­ων για τις οποί­ες δεν υπήρ­χαν κλη­ρο­νό­μοι (στα στρα­τό­πε­δα εξό­ντω­σης των Ναζί δο­λο­φο­νή­θη­καν ολό­κλη­ρες οι­κο­γέ­νειες) και πα­ρα­χώ­ρη­σε όλες αυτές τις πε­ριου­σί­ες σε νο­μι­κό πρό­σω­πο το οποίο «θα έχη ως σκο­πόν την πε­ρί­θαλ­ψιν και απο­κα­τά­στα­σιν των Ισ­ραη­λι­τών της Ελ­λά­δος».

Χωρίς το νόμο 2/1944, τον ανα­γκα­στι­κό νόμο 367/1945 και τον ανα­γκα­στι­κό νόμο 846/1946 είναι εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο αν οι επι­ζή­σα­ντες Έλ­λη­νες Εβραί­οι θα είχαν επι­τύ­χει την δια­σφά­λι­ση της ύπαρ­ξης των κοι­νο­τή­των τους και, συ­νε­πώς, την δια­σφά­λι­ση της ύπαρ­ξης του Ελ­λη­νι­κού Εβραϊ­σμού. Αξί­ζει ιδιαί­τε­ρης μνεί­ας, γιατί αυτό ανα­δει­κνύ­ει το με­γα­λείο της Ελ­λά­δας, ότι οι Ελ­λη­νι­κές Κυ­βερ­νή­σεις αν και είχαν να αντι­με­τω­πί­σουν τε­ρά­στια ζη­τή­μα­τα ως προς την εγ­γύ­η­ση της τρο­φο­δο­σί­ας και της επι­βί­ω­σης του πλη­θυ­σμού αλλά και ως προς την πο­λι­τι­κή ομα­λό­τη­τα της χώρας μέσα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον πρω­το­φα­νούς φτώ­χειας, κα­τα­στρο­φής και εμ­φύ­λιας δια­μά­χης, δεν εκ­με­ταλ­λεύ­θη­καν την εξό­ντω­ση των Ελ­λή­νων Εβραί­ων (όπως έκα­ναν άλλοι) αλλά έσπευ­σαν να πρά­ξουν τα πάντα για την εξα­σφά­λι­ση της επι­βί­ω­σης των επι­ζη­σά­ντων Ελ­λή­νων Εβραί­ων.

Με το διά­ταγ­μα «Περί ιδρύ­σε­ως Ορ­γα­νι­σμού Πε­ρι­θάλ­ψε­ως και Απο­κα­τα­στά­σε­ως Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος (Ο.Π.Α.Ι.Ε.)» της 29/3/1949 (ΦΕΚ Α’ 79) ιδρύ­θη­κε το νο­μι­κό πρό­σω­πο που προ­έ­βλε­πε ο ανα­γκα­στι­κός νόμος 846/1946.

Με το νόμο 1657/1951 (ΦΕΚ Α’ 20) το Κε­ντρι­κό Ισ­ραη­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο που είχε συ­στα­θεί προ­σω­ρι­νά με τον ανα­γκα­στι­κό νόμο 367/1945 «κα­θί­στα­ται μό­νι­μον» και για την κά­λυ­ψη των δα­πα­νών της λει­τουρ­γί­ας του απο­κτά το δι­καί­ω­μα με από­φα­ση που λαμ­βά­νουν τα 2/3 των μελών του να ει­σπράτ­τει ει­σφο­ρά από τα ει­σο­δή­μα­τα των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη ει­σφο­ρά επί των ει­σο­δη­μά­των των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των απο­τε­λεί επι­πλέ­ον επι­βά­ρυν­σή τους, όπως απο­τε­λεί πχ και η επι­βά­ρυν­ση των Ιερών Μη­τρο­πό­λε­ων της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος για την λει­τουρ­γία της Ιεράς Συ­νό­δου της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος.

Με το νο­μο­θε­τι­κό διά­ταγ­μα 301/1969 (ΦΕΚ Α’ 195), δη­λα­δή επί δι­κτα­το­ρί­ας Γ.Πα­πα­δό­που­λου, το Κε­ντρι­κό Ισ­ραη­λι­τι­κό Συμ­βού­λιο που είχε συ­στα­θεί με τον α.ν.367/1945 και λει­τουρ­γού­σε έκτο­τε ανελ­λι­πώς, θε­ω­ρεί­ται «νο­μι­κό πρό­σω­πο δη­μο­σί­ου δι­καί­ου» από την ίδρυ­σή του, δη­λα­δή από το 1945.

Με το προ­ε­δρι­κό διά­ταγ­μα 182/1978 (ΦΕΚ Α’ 40) «Περί Κα­νο­νι­σμού της Ισ­ραη­λι­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Αθη­νών» που εκ­δό­θη­κε σε εκτέ­λε­ση του νόμου 2456/1920 για να κυ­ρώ­σει τον εσω­τε­ρι­κό Κα­νο­νι­σμό της «Ισ­ραη­λι­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Αθη­νών», κα­θο­ρί­ζο­νται, με­τα­ξύ άλλων, οι πόροι της κοι­νό­τη­τας αυτής. Σ’ αυ­τούς συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται οι γνω­στές ει­σφο­ρές («πέ­τσια») που κα­το­νο­μά­ζο­νται στο ν.2456/1920 και σε με­τα­γε­νέ­στε­ρους νό­μους και σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν υπο­κα­θι­στούν ή απαλ­λάσ­σουν τα μέλη των ισ­ραη­λι­τι­κών κοι­νο­τή­των από την υπο­χρε­ω­τι­κή κα­τα­βο­λή φόρων στο Ελ­λη­νι­κό Κρά­τος όπως ακρι­βώς προ­βλέ­πε­ται για όλους τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες.

Με το νόμο 4223/2013 εξαι­ρέ­θη­καν από την κα­τα­βο­λή φόρου ακι­νή­των όλοι οι χώροι προ­σευ­χής και λα­τρεί­ας όλων των γνω­στών θρη­σκειών.

Με το νόμο 4178/2013 προ­βλέ­φθη­καν ει­δι­κές δια­δι­κα­σί­ες για τη τα­κτο­ποί­η­ση πο­λε­ο­δο­μι­κών πα­ρα­βά­σε­ων των Ιερών Ναών της Εκ­κλη­σί­ας, των Συ­να­γω­γών και των Τε­με­νών της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας της Θρά­κης.

Με το νόμο 4301/2014 εξαι­ρέ­θη­καν από την κα­τα­βο­λή αντα­πο­δο­τι­κών τελών στους Ο.Τ.Α. όλα τα αυ­το­τε­λή κτή­ρια Ιερών Ναών και χώρων προ­σευ­χής όλων των γνω­στών θρη­σκειών και δογ­μά­των».

ΑΜΠΕ/Κα­θη­με­ρι­νή