“Και μετά…τι;”-Αρθρο της Μαρίας Ε. Ζαγοριανού

Μετά την υπερ­ψή­φι­ση επί της αρχής του νο­μο­σχε­δί­ου για τη νο­μι­κή ανα­γνώ­ρι­ση ταυ­τό­τη­τας φύλου, η ελ­λη­νι­κή κοινή γνώμη δι­χά­ζε­ται και αντι­πα­ρα­τί­θε­ται…. Μια mini  ανα­βί­ω­ση της πε­ριό­δου της Ει­κο­νο­μα­χί­ας αρ­χί­ζει να λαμ­βά­νει χώρα σε μια χώρα, η οποία κα­λεί­ται να ακο­λου­θή­σει «βίαια» τις επι­τα­γές της ευ­ρω­παϊ­κής συ­νύ­παρ­ξης, ωστό­σο κιν­δυ­νεύ­ει να απω­λέ­σει βα­σι­κά δο­μι­κά της στοι­χεία ταυ­το­ποί­η­σης και ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τάς της.

Λαμ­βά­νο­ντας σο­βα­ρά υπό­ψιν με­λέ­τες κα­θη­γη­τών Παι­δο­ψυ­χια­τρι­κής, επι­στη­μό­νων Εξε­λι­κτι­κής Ψυ­χο­λο­γί­ας και Ανά­πτυ­ξης του ατό­μου, αλλά έχο­ντας εμπει­ρία στο χώρο της εκ­παί­δευ­σης, όπου δρα­στη­ριο­ποιού­μαι, κα­λού­μαι εκ των συν­θη­κών να το­πο­θε­τη­θώ κρι­τι­κά και , ίσως, επι­κρι­τι­κά σε αυτό το «εγ­χεί­ρη­μα» μιας κατ’ επί­φα­σιν ευ­ρω­παϊ­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, σε­βό­με­νη πάντα την ετε­ρό­τη­τα και το ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μα σε­ξουα­λι­κής προ­τί­μη­σης του κάθε αν­θρώ­που.

Απορώ και εξί­στα­μαι, λοι­πόν, ως ακο­λού­θως:

Α) Πώς μπο­ρούν οι έφη­βοι της ηλι­κί­ας των 15 ετών, που διά­γουν την πιο αστα­θή ορ­μο­νι­κά, σω­μα­τι­κά και ψυ­χο­λο­γι­κά πε­ρί­ο­δο της ανα­πτυ­ξής τους να επι­λέ­γουν το φύλο που θα έχουν, αρ­νού­με­νοι σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις την ίδια τη φύση τους, με υπο­βό­σκο­ντα κίν­δυ­νο την πα­ρα­συρ­ροή λόγω του άκρι­του μι­μη­τι­σμού, που χα­ρα­κτη­ρί­ζει αυτές τις ηλι­κί­ες;

Β) Για να απο­φα­σί­σει κα­νείς σχε­τι­κά με το «κοι­νω­νι­κό φύλο» του-και όχι το «βιο­λο­γι­κό φύλο»- θα πρέ­πει να βρί­θει εμπει­ριών, που θα τον προ­σα­να­το­λί­σουν στην επι­λο­γή των «θέλω» του. Άρα, παύει να υφί­στα­ται εκ των πραγ­μά­των η έν­νοια της παι­δι­κό­τη­τας, μιας και ένας 15χρο­νος έφη­βος θα είναι ενερ­γός σε­ξουα­λι­κά από πολύ μι­κρό­τε­ρη ηλι­κία.

Γ) Ως απόρ­ροια της δεύ­τε­ρης το­πο­θέ­τη­σής μου προ­κύ­πτει το εξής ερώ­τη­μα: Μήπως υπο­βό­σκουν και άλλες επι­διώ­ξει­ςτης πο­λι­τι­κής αυτής; Όταν ένας έφη­βος κα­λεί­ται στα 15 του να επι­λέ­ξει φυ­λε­τι­κό ρόλο, ενώ για  το δι­καί­ω­μα του εκλέ­γειν είναι ώρι­μός από 18 και άνω, μπο­ρεί ελεύ­θε­ρα και νο­μι­κώς κα­το­χυ­ρω­μέ­να να συ­νευ­ρε­θεί με οποιον­δή­πο­τε. Άρα μήπως οδεύ­ου­με προς μια επι­κεί­με­νη απο­ποι­νι­κο­ποί­η­ση της παι­δε­ρα­στί­ας;;;

Μετά από την θέ­σπι­ση αυτής της νο­μο­θε­σί­ας, θεωρώ πως βα­δί­ζου­με σε δύ­σβα­τες ατρα­πούς με άμεσο αντί­κτυ­πο την ομαλή εξέ­λι­ξη του πιο νευ­ραλ­γι­κού και φε­ρέλ­πι­δος κομ­μα­τιού της κοι­νω­νί­ας: των νέων μας.. Κα­λεί­ται η οι­κο­γέ­νεια και το σχο­λείο να νου­θε­τή­σουν, να ενη­με­ρώ­σουν και να προ­σα­να­το­λί­σουν, χωρίς να εξά­ρουν τυχόν κρού­σμα­τα ρα­τσι­σμού και σε­ξι­σμού.

Ας εί­μα­στε ρε­α­λι­στές κυ­ρί­ες και κύ­ριοι! Η επι­λο­γή του κοι­νω­νι­κού φύλου και του σε­ξουα­λι­κού ρόλου είναι μια Δα­μό­κλειος σπάθη για τον ψυ­χι­σμό, τη σε­ξουα­λι­κό­τη­τα και συ­νε­πώς την ανά­πτυ­ξη ενός εφή­βου. Αναμ­φί­βο­λα θα ήταν μια πρό­ο­δος της κοι­νω­νι­κής απο­δο­χής, αν γι­νό­ταν σε με­γα­λύ­τε­ρη ηλι­κία.

Ζούμε στη χώρα που με ακρο­γω­νιαίο λίθο την ελευ­θε­ρία και την ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση, μόρ­φω­σε όλο το με­τέ­πει­τα Δυ­τι­κό Πο­λι­τι­σμό. Ας σε­βα­στού­με αυτή την ελευ­θε­ρία των διεμ­φυ­λι­κών ατό­μων από επι­λο­γή, αλλά ας μην πη­γαί­νου­με στην αντί­πε­ρα όχθη της ελευ­θε­ριό­τη­τας, όπου το φύλο του ατό­μου θα τί­θε­ται υπό αμ­φι­σβή­τη­ση…Ας σε­βα­στού­με τη φύση και ας γα­λου­χή­σου­με τα παι­διά μας με τέ­τοιες αρχές, ώστε μια εν­δε­χό­με­νη αλ­λα­γή της φυ­λε­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τας θα είναι ανα­γκαία κα­τό­πον ώρι­μης σκέ­ψης και όχι επει­δή έγινε «της μόδας».

Μαρία Ε. Ζα­γο­ρια­νού