Προκλητικό άρθρο της Daily Sabah: Η Τουρκία φαντασιώνεται ηγεμονία στη Μεσόγειο, από το Γιβραλτάρ έως τη Συρία

Η μεγα­λο­μα­νία της Τουρ­κίας και της κυβέρ­νη­σης Ερντο­γάν, φαί­νε­ται πως δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στην ανα­το­λική Μεσό­γειο.

«Ο διά­δρο­μος ισχύος Τουρκίας-Ισπανίας μπορεί να ανα­δια­μορ­φώ­σει τη Μεσό­γειο. Η λεκάνη της Μεσο­γείου είχε ανέ­κα­θεν τερά­στια γεω­πο­λι­τική σημασία ως σταυ­ρο­δρόμι Ευρώπης, Αφρικής και Ασίας. Στο εγγύς μέλλον, η εμφά­νιση ενός νέου μπλοκ δυνά­μεων με επί­κε­ντρο τη Μεσό­γειο, τοπο­θε­τη­μέ­νου ενάντια στη νεο­α­ποι­κιακή ατζέντα της Δύσης, έχει τη δυνα­τό­τητα να δια­τα­ρά­ξει ριζικά την υπάρ­χουσα παγκό­σμια ισορ­ρο­πία δυνά­μεων. Αυτή η ανα­δυό­μενη συμ­μα­χία δια­θέ­τει όλα τα απα­ραί­τητα περιου­σιακά στοι­χεία: νερό, τρόφιμα, ενέρ­γεια, άμυνα, εμπο­ρι­κές οδούς και του­ρι­σμό, που απαι­τού­νται για την αυτάρ­κεια, χωρίς να βασί­ζε­ται σε εξω­τε­ρι­κές δυνά­μεις. Πριν εξη­γή­σουμε το πιθανό μπλοκ Τουρκίας-Ισπανίας ως μια συμ­μα­χία με επί­κε­ντρο τη Μεσό­γειο, είναι σημα­ντικό πρώτα να σκια­γρα­φή­σουμε το τρέχον γεω­πο­λι­τικό τοπίο» ανα­φέ­ρει το δημο­σί­ευμα που κάνει μια αναφορά στην ανα­το­λική Μεσό­γειο και τις οριο­θε­τή­σεις των ΑΟΖ, καθώς και τον έντονο αντα­γω­νι­σμό για τις γεω­τρή­σεις.

«Η συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης θαλάσ­σιων περιο­χών που υπο­γρά­φηκε μεταξύ Τουρ­κίας και Λιβύης έχει γίνει ένας από τους κύριους πυλώνες της στρα­τη­γι­κής της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας» της Τουρ­κίας. Αυτή η κίνηση έχει δια­τα­ρά­ξει σημα­ντικά τον χάρτη θαλάσ­σιας κυριαρ­χίας που η Ελλάδα, η ”ελλη­νο­κυ­πριακή διοί­κηση”, το Ισραήλ και η Γαλλία προ­σπα­θού­σαν να δημιουρ­γή­σουν στην περιοχή» σχο­λιά­ζει το δημο­σί­ευμα.

Το δημο­σί­ευμα κάνει λόγο για «μαξι­μα­λι­στι­κές θαλάσ­σιες αξιώ­σεις» της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ που «ενήρ­γη­σαν από κοινού για να περι­κυ­κλώ­σουν την Τουρκία στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο».

«Αυτό το τρι­με­ρές μπλοκ έχει ανα­πτύ­ξει πολι­τι­κές, στρα­τιω­τι­κές και ενερ­γεια­κές συνερ­γα­σίες που στο­χεύ­ουν στην απο­τροπή μιας ισορ­ρο­πίας δυνά­μεων με επί­κε­ντρο την Τουρκία στη Μεσό­γειο» σχο­λιά­ζει ακόμη, προ­σθέ­το­ντας ωστόσο πως η Αγκυρα «έχει προ­σφέ­ρει πιο ελκυ­στι­κές, αμοι­βαία επω­φε­λείς προ­τά­σεις στους εταί­ρους της. Αυτό έχει κατα­στή­σει την Τουρκία έναν πιο στρα­τη­γικό, ελκυ­στικό και αξιό­πι­στο σύμμαχο τόσο στον οικο­νο­μικό όσο και στον αμυ­ντικό τομέα».

Το δημο­σί­ευμα στη συνέ­χεια κάνει ανάλυση για το πώς μπορεί να «εξου­δε­τε­ρω­θεί περαι­τέρω ο άξονας Ελλάδας-Γαλλίας-Ισραήλ, ο οποίος απο­τε­λεί σοβαρή απειλή ασφα­λείας που υπο­στη­ρί­ζε­ται από τη Δύση στην περιοχή» και απαντά πως αυτό θα γίνει με τις χώρες της βόρειας Αφρικής, της Ισπα­νίας και της Πορ­το­γα­λίας… Και «ποντά­ρει» πάνω στο γεγονός ότι η κυβέρ­νηση της Ισπα­νίας έχει απο­στα­σιο­ποι­η­θεί από τις υπό­λοι­πες χώρες της ΕΕ στο θέμα της Γάζας.

«Η Ισπανία, υπό την ηγεσία του πρω­θυ­πουρ­γού Πέδρο Σάντσεθ, έχει περι­θω­ριο­ποι­η­θεί από τη Δύση για την ειρη­νική και δίκαιη στάση της απέ­να­ντι στη γενο­κτο­νία στη Γάζα. Ταυ­τό­χρονα, οι ΗΠΑ έχουν προ­τεί­νει στις χώρες του ΝΑΤΟ να αυξή­σουν τους αμυ­ντι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς τους στο 5% του ακα­θά­ρι­στου εγχώ­ριου προ­ϊ­ό­ντος (ΑΕΠ), μια κίνηση που θεω­ρεί­ται ευρέως ως τακτική για την οικο­νο­μική απο­δυ­νά­μωση των κρατών της ΕΕ και την ανα­γκα­στική εκ μέρους τους αγορά αμε­ρι­κα­νι­κών όπλων. Ο Σάντσεθ απέρ­ριψε αυτό το αίτημα, καθι­στώ­ντας τον μόνο ηγέτη που πέρασε αυτή την κόκκινη γραμμή, γεγονός που οδήγησε σε αντί­δραση από τις ΗΠΑ και στην αυξα­νό­μενη απο­μό­νωσή του εντός της ΕΕ» ανα­φέ­ρει… απο­θε­ώ­νο­ντας τη χώρα.

«Εάν η Ισπανία, η Πορ­το­γα­λία και το Μαρόκο εντα­χθούν στις τρέ­χου­σες συνερ­γα­σίες της Τουρ­κίας, ιδίως με τη Λιβύη, τη Συρία, την ”ΤΔΒΚ”, την Αλγερία, την Τυνησία, την Αλβανία, το Μαυ­ρο­βού­νιο και άλλους παρά­γο­ντες, θα ανα­δυ­θεί ένας ισχυρός θαλάσ­σιος άξονας με τη δυνα­τό­τητα να εδραιώ­σει περι­φε­ρειακή ηγε­μο­νία στη Μεσό­γειο» φαντα­σιώ­νε­ται ακόμη το δημο­σί­ευμα, ισχυ­ρι­ζό­μενο πως θα βοη­θή­σει και η Κίνα αυτό το μπλοκ.

«Αυτός ο συνα­σπι­σμός θα μπο­ρούσε να απο­φέ­ρει πολλά κερ­δο­φόρα έργα. Για παρά­δειγμα, η ενσω­μά­τωση των αλυ­σί­δων εφο­δια­σμού από τη Βόρεια Αφρική προς την Ευρώπη και την Ασία θα μπο­ρούσε να επι­τευ­χθεί συν­δέ­ο­ντας την πρω­το­βου­λία του Μεσαίου Δια­δρό­μου της Τουρ­κίας με το λιμάνι Ταγγέρης-Μεσογείου του Μαρόκου και το λιμάνι Αλχε­θί­ρας της Ισπα­νίας. Το Tanger-Med είναι το μεγα­λύ­τερο λιμάνι εμπο­ρευ­μα­το­κι­βω­τίων της Αφρικής και το Algeciras χρη­σι­μεύει ως πύλη προς την Ευρώπη. Τα λιμάνια της Τουρ­κίας στη Μερσίνα, τη Σμύρνη και το Φιλιό χρη­σι­μεύ­ουν ως πύλες προς την Κεντρική Ασία και την Κίνα. Αυτή η δια­δρομή θα προ­ω­θούσε ασφαλή και ανε­ξάρ­τητη οικο­νο­μική ανά­πτυξη, απαλ­λαγ­μένη από τον δυτικό έλεγχο. Επι­πλέον, οι στρα­τιω­τι­κές δυνα­τό­τη­τες της Ισπα­νίας και της Τουρ­κίας, μαζί με συμ­μά­χους όπως το Πακι­στάν, συμ­βάλ­λουν σε μια σημα­ντική στρα­τη­γική παρου­σία» συνε­χί­ζει.

Και κατα­λή­γει:

«Αυτή η πλούσια μεσο­γειακή λεκάνη, στο σταυ­ρο­δρόμι της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας, ήταν πάντα ζωτικής σημα­σίας. Στο εγγύς μέλλον, η εμφά­νιση ενός νέου μπλοκ δυνά­μεων με επί­κε­ντρο τη Μεσό­γειο, που θα αντι­τί­θε­ται στην ”νεο­α­ποι­κιακή” απο­στολή της Δύσης, θα μπο­ρούσε να μετα­το­πί­σει την τρέ­χουσα παγκό­σμια εξίσωση δυνά­μεων. Μια τέτοια ένωση, που θα σχη­μα­τι­στεί από την Τουρκία και την Ισπανία, συν­δυά­ζο­ντας τις αμυ­ντι­κές, ενερ­γεια­κές και εμπο­ρι­κές τους συνερ­γα­σίες, θα μπο­ρούσε να απο­τε­λέ­σει μια ισχυρή συμ­μα­χία».

Πηγή: iefimerida.gr