Απόρριψη αίτησης προστασίας Ροδίτικης εταιρείας με χρέη άνω του 1,4 εκατ. ευρώ

Σε μια υπό­θε­ση που ανα­δει­κνύ­ει τα όρια και τις αυ­στη­ρές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του πλαι­σί­ου εξυ­γί­αν­σης επι­χει­ρή­σε­ων, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση προ­λη­πτι­κών μέ­τρων με­γά­λης και πο­λυ­σχι­δούς εται­ρεί­ας του νη­σιού, η οποία βρι­σκό­ταν αντι­μέ­τω­πη με πιε­στι­κές οι­κο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις.

Η από­φα­ση αφή­νει την επι­χεί­ρη­ση εκτε­θει­μέ­νη σε κα­τα­σχέ­σεις και πλει­στη­ρια­σμούς, ενώ θέτει σε κίν­δυ­νο δε­κά­δες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και τη λει­τουρ­γία ενός κρί­σι­μου κρί­κου της το­πι­κής οι­κο­νο­μι­κής αλυ­σί­δας.

Η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της εται­ρεί­ας

Η επι­χεί­ρη­ση, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται σε εμπο­ρία, με­τα­ποί­η­ση, του­ρι­στι­κές υπη­ρε­σί­ες και αγρο­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα, απα­σχο­λεί πε­ρί­που 42 ερ­γα­ζο­μέ­νους, συμ­βάλ­λο­ντας ση­μα­ντι­κά στην το­πι­κή αγορά ερ­γα­σί­ας. Σύμ­φω­να με τα οι­κο­νο­μι­κά στοι­χεία που κα­τα­τέ­θη­καν, οι συ­νο­λι­κές της οφει­λές ανέρ­χο­νται σε 1.434.311,14 ευρώ, πε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας:

• 600.000 € σε τε­χνι­κή και ει­σα­γω­γι­κή εται­ρεία της Αθή­νας

• 472.288,92 € σε εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων

• 113.322,24 € προς με­γά­λη τρα­πε­ζι­κή εται­ρεία

• Πε­ρί­που 89.000 € σε άλλες επι­χει­ρή­σεις και προ­μη­θευ­τές

Οι οφει­λές αυτές έχουν ήδη οδη­γή­σει στην έκ­δο­ση δια­τα­γών πλη­ρω­μής και στην έναρ­ξη δια­δι­κα­σιών κα­τά­σχε­σης επί κι­νη­τών, ακι­νή­των και τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών, δη­μιουρ­γώ­ντας σο­βα­ρά εμπό­δια στη συ­νέ­χι­ση της λει­τουρ­γί­ας της. Λο­γα­ρια­σμοί που σχε­τί­ζο­νται με τη μι­σθο­δο­σία έχουν δε­σμευ­θεί, ενώ η έλ­λει­ψη ρευ­στό­τη­τας δυ­σχε­ραί­νει την προ­μή­θεια πρώ­των υλών και την εξυ­πη­ρέ­τη­ση πε­λα­τών.

Το αί­τη­μα για προ­λη­πτι­κά μέτρα

Η εται­ρεία κα­τέ­θε­σε αί­τη­ση στις 15 Απρι­λί­ου 2025 ζη­τώ­ντας πλήρη ανα­στο­λή κάθε μέ­τρου συ­ντη­ρη­τι­κής ή ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, καθώς και απο­δέ­σμευ­ση τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών. Το νο­μι­κό της επι­χεί­ρη­μα στη­ρί­χθη­κε στο άρθρο 53 του Ν. 4738/2020, που προ­βλέ­πει δυ­να­τό­τη­τα προ­σω­ρι­νής προ­στα­σί­ας εφό­σον:

-Υπάρ­χει συ­ναί­νε­ση πι­στω­τών που εκ­προ­σω­πούν του­λά­χι­στον το 20% των απαι­τή­σε­ων.

-Υπάρ­χει άμε­σος κίν­δυ­νος ανε­πα­νόρ­θω­της βλά­βης.

-Η εται­ρεία επι­διώ­κει ορ­γα­νω­μέ­νη εξυ­γί­αν­ση.

Η πλευ­ρά της επι­χεί­ρη­σης πα­ρου­σί­α­σε δή­λω­ση συ­ναί­νε­σης από εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων, η οποία, σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της, εκ­προ­σω­πού­σε το 25,72% των απαι­τή­σε­ων.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η συ­ναί­νε­ση που προ­σκο­μί­στη­κε δεν πλη­ροί τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου, καθώς πα­ρα­σχέ­θη­κε εκ μέ­ρους τρα­πε­ζι­κού ιδρύ­μα­τος που δεν πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν στον κα­τά­λο­γο πι­στω­τών της εται­ρεί­ας. Αντι­θέ­τως, η ίδια εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης εμ­φα­νι­ζό­ταν στο ισο­ζύ­γιο ως εκ­πρό­σω­πος άλλου αλ­λο­δα­πού πι­στω­τή, για τον οποίο όμως δεν υπήρ­ξε σχε­τι­κή έγ­γρα­φη συ­ναί­νε­ση.

Η έλ­λει­ψη αυτής της τυ­πι­κής, αλλά κρί­σι­μης, προ­ϋ­πό­θε­σης οδή­γη­σε στην απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης ως νο­μι­κά αβά­σι­μη.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, που δια­τη­ρεί λη­ξι­πρό­θε­σμες απαι­τή­σεις ύψους 37.121.180,95 ευρώ κατά της εται­ρεί­ας, πα­ρε­νέ­βη ζη­τώ­ντας την απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης. Ωστό­σο, μετά την κύρια απόρ­ρι­ψη, η πα­ρέμ­βα­ση κρί­θη­κε άνευ αντι­κει­μέ­νου.