Θα στραφεί τώρα κατά του Νεπάλ ο δημοσιογράφος του National Geographic

Eναν νέο δι­κα­στι­κό αγώνα για την απο­κα­τά­στα­ση της φήμης του, την ανά­δει­ξη φαι­νο­μέ­νων δια­φθο­ράς στην αστυ­νο­μία του Νεπάλ αλλά και για την δια­γρα­φή της ερυ­θράς αναγ­γε­λί­ας της intepol για την έκ­δο­σή του, ξε­κι­νά ο γνω­στός συγ­γρα­φέ­ας – πα­νε­πι­στη­μια­κός κα­θη­γη­τής και δη­μο­σιο­γρά­φος του Νational Georgaphic κ. Ιan Archabald Baker, μετά την έκ­δο­ση της από­φα­σης του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, που απέρ­ρι­ψε το αί­τη­μα για την έκ­δο­σή του.

Ο 60χρο­νος κα­θη­γη­τής πα­ρέ­μει­νε «εγκλω­βι­σμέ­νος» στην Ρόδο από την 17η Ιου­νί­ου 2017 και θα ανα­χω­ρή­σει τις προ­σε­χείς ημέ­ρες.

Το σκε­πτι­κό της κρί­σε­ως του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου έχει ως εξής:

«Με την Νο. ΕοΝParis/Greece/296/10.7.2017 Ρη­μα­τι­κή Δια­κοί­νω­ση της Πρε­σβεί­ας του Νεπάλ στο Πα­ρί­σι, στην οποία επι­συ­νά­πτε­ται το με αριθμ. EA/Greece/9328/09.07.2017 αί­τη­μα του Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών του Νεπάλ, ζη­τεί­ται η έκ­δο­ση στο Νεπάλ του υπη­κό­ου Η.ΠΑ Ian Archabald BAKER του John και της Virginia, ο οποί­ος φέ­ρε­ται ότι διώ­κε­ται με την υπ’ αριθμ. 46/46/11.6.2008 από­φα­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Γρα­φεί­ου Δα­σο­νο­μί­ας του Κα­τμα­ντού προ­κει­μέ­νου να εκτί­σει ποινή φυ­λά­κι­σης δε­κα­πέ­ντε (15) ετών και 100.000 ρου­πιών Νεπάλ. Όπως προ­κύ­πτει, όμως, από την επι­σκό­πη­ση της ως άνω από­φα­σης, όπως αυτή διορ­θώ­θη­κε και συ­μπλη­ρώ­θη­κε με την από 13.1.2010 από­φα­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Δα­σι­κού Γρα­φεί­ου Κα­τμα­ντού Νεπάλ, που προ­σκο­μί­ζε­ται σε επί­ση­μη με­τά­φρα­ση στην ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα, δεν έχει επι­βλη­θεί οποια­δή­πο­τε ποινή στον εκ­ζη­τού­με­νο με την ως άνω από­φα­ση, αλλά αυτός ανα­ζη­τή­θη­κε ως φυ­γό­δι­κος και εκ­δό­θη­κε κατ’ αυτού το από 8.6.2008 ένταλ­μα σύλ­λη­ψης από τις αρχές του Δα­σαρ­χεί­ου Κα­τμα­ντού, ώστε, σε πε­ρί­πτω­ση σύλ­λη­ψής του, να διω­χθεί και να προ­σα­χθεί στα αρ­μό­δια δι­κα­στή­ρια για να δι­κα­σθεί.

Η πράξη για την οποία ο εκ­ζη­τού­με­νος διώ­κε­ται ως φυ­γό­δι­κος και κα­τα­ζη­τεί­ται, προ­κει­μέ­νου να του ασκη­θεί ποι­νι­κή δίωξη, είναι το αδί­κη­μα της κα­το­χής χωρίς άδεια ορ­γά­νων προ­στα­τευο­μέ­νων άγριων ζώων (πα­ρά­βα­ση του άρ­θρου 26 § 1 του Ν. 2029 του Νεπάλ, περί εθνι­κών πάρ­κων και προ­στα­σί­ας άγριας ζωής).

Ει­δι­κό­τε­ρα, όπως προ­κύ­πτει από το προ­σκο­μι­ζό­με­νο κα­τη­γο­ρη­τή­ριο έγ­γρα­φο, ο εκ­ζη­τού­με­νος φέ­ρε­ται ότι κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 17 έως και 22 Μαίου 2008, από κοι­νού με τον Ramech Maharjan, κα­τεί­χε στην οικία του τε­λευ­ταί­ου, που βρί­σκε­ται στο Κα­τμα­ντού Νεπάλ, αντι­κεί­με­να ειδών προ­στα­τευό­με­νης χρή­σης και συ­γκε­κρι­μέ­να δέρ­μα­τα άγριων ζώων, όπως τί­γρε­ως, λε­ο­πάρ­δα­λης του χιο­νιού και νε­φε­λώ­δους λε­ο­πάρ­δα­λης χωρίς να έχει εφο­δια­σθεί με νό­μι­μη άδεια.

Η ανω­τέ­ρω πράξη προ­βλέ­πε­ται και τι­μω­ρεί­ται από τα άρθρα 16, 19 και 26 § 1 του Ν. 2029 του Νεπάλ, περί εθνι­κών πάρ­κων και προ­στα­σί­ας άγριας ζωής, με πρό­στι­μο από πε­νή­ντα έως εκατό χι­λιά­δες ρου­πί­ες ή με κά­θειρ­ξη από πέντε έως δε­κα­πέ­ντε έτη ή και τις δύο ποι­νές.

Για την άσκη­ση ποι­νι­κής δί­ω­ξης για την πράξη αυτή, σύμ­φω­να με τους νό­μους του Νεπάλ, δεν υπάρ­χει-χρο­νι­κό όριο. Η ανω­τέ­ρω πράξη που απο­δί­δε­ται στον εκ­ζη­τού­με­νο, είναι αξιό­ποι­νη και κατά το ελ­λη­νι­κό ποι­νι­κό δί­καιο, ταυ­τι­ζό­με­νη προς εκεί­νη της πα­ρά­νο­μης κα­το­χής θήρας χωρίς νό­μι­μη άδεια, που προ­βλέ­πε­ται και τι­μω­ρεί­ται από τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 258 παρ. 6 και 287 παρ. 22 του ΝΔ. 86/1969) με στε­ρη­τι­κή της ελευ­θε­ρί­ας ποινή φυ­λα­κί­σε­ως από δύο (2) μήνες έως ένα (1) έτος και σε πε­ρί­πτω­ση υπο­τρο­πής με φυ­λά­κι­ση δύο (2) ετών. Η πράξη αυτή κατά το ελ­λη­νι­κό δί­καιο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως πλημ­μέ­λη­μα και εφό­σον από το φε­ρό­με­νο χρόνο τέ­λε­σης αυτής (Μάιος 2008), μέχρι σή­με­ρα (Αύ­γου­στος 2017) έχει πα­ρέλ­θει, δη­λα­δή το ανώ­τα­το προ­βλε­πό­με­νο για πλημ­με­λή­μα­τα χρο­νι­κό όριο, έχει υπο­πέ­σει σε πα­ρα­γρα­φή κατά τον Ελ­λη­νι­κό Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα (αρθρ. 111,112,113 του ΠΚ). Επο­μέ­νως σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 438 ΚΠΔ, απα­γο­ρεύ­ε­ται η έκ­δο­ση του εκ­ζη­τού­με­νου, αφού η πράξη, για την οποία ζη­τεί­ται η έκ­δο­ση του, έχει πα­ρα­γρα­φεί κατά το Ελ­λη­νι­κό Ποι­νι­κό Δί­καιο. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, και αν ακόμη ήθελε εκτι­μη­θεί ότι η έκ­δο­ση του εκ­ζη­τού­με­νου ζη­τεί­ται προ­κει­μέ­νου αυτός να εκτί­σει με την προ­α­να­φερ­θεί­σα από­φα­ση οποια­δή­πο­τε ποινή, από τα προ­σκο­μι­ζό­με­να έγ­γρα­φα δεν προ­κύ­πτει το αμε­τά­κλη­το της ως άνω από­φα­σης όπως είναι ανα­γκαίο κατά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 443 εδ. β”και γ’ΚΠΔ, παρά το ό,τι το Δι­κα­στή­ριο ανέ­βα­λε την πα­ρού­σα υπό­θε­ση, προ­κει­μέ­νου να προ­σκο­μι­στούν επι­μέ­λεια της Ει­σαγ­γε­λί­ας Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου έγ­γρα­φα, που να απο­δει­κνύ­ουν το αμε­τά­κλη­το της από­φα­σης αυτής.

Κατ’ ακο­λου­θία των ανω­τέ­ρω, το Συμ­βού­λιο τούτο γνω­μο­δο­τεί υπέρ της μη εκ­δό­σε­ως του εκ­ζη­τού­με­νου. Τέλος, πρέ­πει να αρ­θούν οι πε­ριο­ρι­στι­κοί όροι, υπό την αυ­το­νό­η­τη προ­ϋ­πό­θε­ση του αμε­τά­κλη­του της πα­ρού­σας, ήτοι θα παύ­σουν να ισχύ­ουν οι όροι αυτοί μετά την πα­ρέ­λευ­ση άπρα­κτης της προ­θε­σμί­ας άσκη­σης έφε­σης, ενώ σε πε­ρί­πτ­τω­ση άσκη­σης εφέ­σε­ως, μετά την έκ­δο­ση σχε­τι­κής επ’ αυτής απο­φά­σε­ως του Αρεί­ου Πάγου».