Ο κυρ Μιχάλης, o ποιητής τη θάλασσας-Ένας από τους τελευταίους καραβομαραγκούς της Ρόδου

Είναι 86 ετών και πέ­ρα­σε μια ολό­κλη­ρη ζωή στα καρ­νά­για και τη θά­λασ­σα. Αυτό το πρό­τζεκτ είναι ένας φόρος τιμής από την εγ­γο­νή του

Ο κύ­ριος Μι­χά­λης Χα­τζη­νι­κο­λά­ου – Ο ποι­η­τής τη θά­λασ­σας

Έχει δου­λέ­ψει στα καρ­νά­για της Σύμης, έχει τα­ξι­δέ­ψει τον κόσμο σε υπε­ρω­κε­ά­νια, έχει ξε­κι­νή­σει τον του­ρι­σμό με­τα­ξύ Σύμης και Ρόδου με το πλοίο ΗΛΙΑΣ και με­τα­ξύ Νο­τί­ου και Βο­ρεί­ου Αι­γαί­ου με το πλοίο ΧΑ­ΡΙ­ΤΩ­ΜΕ­ΝΗ. Άπο το ’80 μέχρι σή­με­ρα δου­λεύ­ει στο καρ­νά­γιο της Ρόδου. Γεν­νη­μέ­νος το 1926 και σε ηλι­κία 89 ετών είναι ένας από τους τε­λευ­ταί­ους κα­ρα­βο­μα­ρα­γκούς της Ρόδου μαζί με τον Ηλία Στα­μα­τά­κη και τον Μικέ Φιλ­τζα­τζί­δη.

Από τον ΘΑ­ΝΑ­ΣΗ ΧΑ­ΡΑ­ΜΗ

“Όλα ξε­κί­νη­σαν στην Σύμη του ’40, όπου ο ορ­φα­νός από τον πό­λε­μο παπ­πούς μου δού­λευε στα καρ­νά­για σε ηλι­κία 16 ετών”, ανα­φέ­ρει η Θε­ο­δώ­ρα Πα­πα­νι­κή­τα για τον κύριο Μι­χά­λη Χα­τζη­νι­κο­λά­ου στον οποίο αφιέ­ρω­σε το συ­γκι­νη­τι­κό πρό­τζεκτ ‘Ο ποι­η­τής της θά­λασ­σας’ που πα­ρου­σιά­ζε­ται για πρώτη φορά μέσα από το LIFO.gr. «Το 42 όταν πέ­θα­νε ο πα­τέ­ρας μου δεν εί­χα­με ούτε ψωμί να φάμε. Δού­λευα στο Μο­να­στή­ρι του Πα­νορ­μί­τη και το Νο­έμ­βρη στο πα­νη­γύ­ρι μου είπε ο παπ­πάς να μάθω ψαλ­τι­κή και τέχνη. Κάθε βράδυ μά­θαι­να Βυ­ζα­ντι­νή μου­σι­κή και κάθε πρωί δού­λευα στο καρ­νά­γιο. Στην αρχή δού­λευα για τον Μάριο Αντώ­νη, πα­ρα­τσού­κλι Χίξας, μετά από έξι μήνες πήγα στου Κυ­ριά­κου του Χάσκα, πα­ρα­τσού­κλι Μα­λα­ξός. Ήταν στριμ­μέ­νος άλλα δού­λευε πολύ. Έμει­να μαζί του 8-9 μήνες να μάθω την δου­λειά, δεν πήρα δε­κά­ρα. Μετά πήγα στου Γιώρ­γου του Ψαρά, πα­ρα­τσού­κλι Ψαρός, που φο­ρού­σε πλε­κτή που­κα­μί­σα, ζω­νά­ρι και κά­πνι­ζε την πίπα.»

Το όνει­ρό του είναι να ολο­κλη­ρώ­σει ένα μου­σείο πα­ρα­δο­σια­κών Ελ­λη­νι­κών σκα­φών στη Ρόδο που θα απο­τε­λεί­ται από 12 πλοία με πανιά εμπνευ­σμέ­να από τον 17ο αιώνα και μετά. Έχει ήδη σχε­διά­σει τα πλοία αλλά δεν υπάρ­χουν λεφτά και χέρια για να υλο­ποι­η­θούν. Υπάρ­χει όλη η καλή διά­θε­ση από αυ­τούς τους αν­θρώ­πους να μά­θουν στις επό­με­νες γε­νιές την τέχνη αυτή αλλά δεν υπάρ­χει ζή­τη­ση και οι κα­ρα­βο­μα­ρα­γκοί γερ­νά­νε και λι­γο­στεύ­ουν.

«Μπο­ρεί να είμαι από­φοι­τος δη­μο­τι­κού αλλά με έχουν κα­λέ­σει στο Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο να δι­δά­ξω τους κα­θη­γη­τές του πα­νε­πι­στη­μί­ου. Να τους δι­δά­ξω πράγ­μα­τα που μα­θαί­νεις μόνο δου­λεύ­ο­ντας με τα χέρια και την καρ­διά σου.»

Πάντα θαύ­μα­ζα την δου­λειά και τα κα­τορ­θώ­μα­τα του παπ­πού μου διότι έχει συ­νει­σφέ­ρει σε με­γά­λο βαθμό στον πο­λι­τι­σμό και την Ελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση. Στο τε­λευ­ταίο έτος του πα­νε­πι­στη­μί­ου μου έπρε­πε να ολο­κλη­ρώ­σου­με το τε­λι­κό μας φω­το­γρα­φι­κό πρό­τζεκτ και απο­φά­σι­σα να επι­κε­ντρω­θώ στην ζωή και την τέχνη του δη­μιουρ­γώ­ντας ένα φω­το­γρα­φι­κό βι­βλίο εξή­ντα σε­λί­δων το οποίο θα ήθελα κά­ποια στιγ­μή να εκ­δώ­σω. Άυτό που με μα­γεύ­ει ιδιαί­τε­ρα πίσω από τα ξύ­λι­να κα­ΐ­κια και τους ταρ­σα­νά­δες είναι η σχέση των κα­ρα­βο­μα­ρα­γκών με την θά­λασ­σα. Γεν­νη­μέ­νη και με­γα­λω­μέ­νη σε Ελ­λη­νι­κό νησί έχω μια ιδιαί­τε­ρη αγάπη για την θά­λασ­σα και είναι πολύ όμορ­φο να ακούς ιστο­ρί­ες από αν­θρώ­πους που έχουν ζήσει πλάι της όλη τους την ζωή.

Πι­στεύω ότι αυτό το πρό­τζεκ είναι ένα δώρο που έχου­με ανταλ­λά­ξει με τον παπ­πού μου. Δώρο για μένα που χάρη στον παπ­πού μου έμαθα τόσα πολλά για την υπέ­ρο­χη τέχνη της ναυ­πη­γι­κής και της Ελ­λη­νι­κής πα­ρά­δο­σης και δώρο για εκεί­νον που μπό­ρε­σα και δη­μιούρ­γη­σα αυτό το πρό­τζεκ ώστε να ακου­στεί η φωνή και η ιστο­ρία του λίγο πα­ρα­πά­νω.

Στην φω­το­γρα­φία ο Ο κύ­ριος Μι­χά­λης ξε­να­γεί κα­θη­γη­τές του Πο­λυ­τε­χνεί­ου στο καρ­νά­γιο και τους συ­στή­νει την τέχνη του

lifo.gr