Απόφαση-σταθμός για Δημόσιο, ΟΤΑ, ΝΠΔΔ : Διάλειμμα 15 λεπτών για κάθε δίωρο μπροστά από τον υπολογιστή

To Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας δι­καί­ω­σε ερ­γα­ζό­με­νο σε λο­γι­στή­ριο νο­σο­κο­μεί­ου – Σε πε­ρί­πτω­ση που δεν χο­ρη­γη­θεί ο χρό­νος ξε­κού­ρα­σης που πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στο ωρά­ριο πρέ­πει να δοθεί πρό­σθε­τη αμοι­βή.

Oι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δη­μό­σιο, στους ΟΤΑ, στα ΝΠΔΔ και γε­νι­κό­τε­ρα στους φο­ρείς του ευ­ρύ­τε­ρου δη­μό­σιου τομέα, οι οποί­οι κα­θη­με­ρι­νά χει­ρί­ζο­νται ηλε­κτρο­νι­κούς υπο­λο­γι­στές και είναι μπρο­στά από οθό­νες, ανά δύο ώρες πρέ­πει να δια­κό­πτουν την ερ­γα­σία τους, είτε για διά­λειμ­μα 15 λε­πτών είτε για να ασχο­λη­θούν σε ερ­γα­σία εκτός υπο­λο­γι­στή.

Αυτό απο­φάν­θη­κε το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας και μά­λι­στα προ­σθέ­τει ότι εάν αυτό δεν συμ­βαί­νει, οι ερ­γα­ζό­με­νοι μπο­ρούν να διεκ­δι­κή­σουν απο­ζη­μί­ω­ση για ηθική βλάβη.

Πα­ράλ­λη­λα, το ΣτΕ ση­μειώ­νει ότι οι επι­κε­φα­λής των δη­μό­σιων κ.λπ. φο­ρέ­ων υπο­χρε­ού­νται – και όχι απλώς έχουν την ευ­χέ­ρεια – να σχε­διά­ζουν τη δρα­στη­ριό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε υπο­λο­γι­στές με τέ­τοιον τρόπο ώστε να λαμ­βά­νουν ανά δύο ώρες διά­λειμ­μα.

Δι­καί­ω­μα στην απο­σύν­δε­ση

Το ΣΤ’ Τμήμα του Ανω­τά­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου (πρό­ε­δρος ο αντι­πρό­ε­δρος Ιω­άν­νης Γρά­βα­ρης και ει­ση­γή­τρια η σύμ­βου­λος Επι­κρα­τεί­ας Κων­στα­ντί­να Φι­λο­πού­λου) με την υπ’ αριθμ. 540/2021 από­φα­σή του δι­καί­ω­σε ερ­γα­ζό­με­νο διοι­κη­τι­κό υπάλ­λη­λο σε κρα­τι­κό νο­σο­κο­μείο της Ατ­τι­κής.

Ο υπάλ­λη­λος διο­ρί­στη­κε τον Ια­νουά­ριο του 2008 στο νο­σο­κο­μείο και ερ­γα­ζό­ταν «πλή­ρως και απο­κλει­στι­κά ενώ­πιον οθό­νης ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή» στο λο­γι­στή­ριο του νο­σο­κο­μεί­ου.

Μετά την απο­χώ­ρη­σή του προ­σέ­φυ­γε στα Διοι­κη­τι­κά Δι­κα­στή­ρια υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η διοί­κη­ση του νο­σο­κο­μεί­ου όλα αυτά τα χρό­νια που ερ­γα­ζό­ταν δεν τή­ρη­σε την ευ­ρω­παϊ­κή και ελ­λη­νι­κή νο­μο­θε­σία (Οδη­γία 90/270/ΕΟΚ και Π.Δ. 398/1994) για «την ασφά­λεια στην ερ­γα­σία και την προ­στα­σία της υγεί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων».

Συ­γκε­κρι­μέ­να, υπο­στή­ρι­ξε ότι ου­δέ­πο­τε του χο­ρη­γή­θη­κε προ­βλε­πό­με­νο ανά δίωρο διά­λειμ­μα, αλλά ούτε ανά δύο ώρες εναλ­λα­κτι­κά απα­σχο­λή­θη­κε σε κα­θή­κο­ντα χωρίς χρήση ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή με οθόνη.

Ως εκ τού­του, υπο­στή­ρι­ξε ότι «υπέ­στη βλάβη στην υγεία του λόγω της συ­νε­χούς έκ­θε­σής του ενώ­πιον της οθό­νης του ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή, ενώ εθίγη και το προ­στα­τευό­με­νο δι­καί­ω­μά του στη δια­σφά­λι­ση συν­θη­κών υγιει­νής και ασφά­λειας στον χώρο ερ­γα­σί­ας».

Ση­μειώ­νει μά­λι­στα ότι κάθε ημέρα έχανε 60 λεπτά δια­λείμ­μα­τα, δη­λα­δή έχανε ημε­ρη­σί­ως χρόνο κατά τον οποίο θα έπρε­πε να ανα­παύ­ε­ται. Αυτό έχει ως απο­τέ­λε­σμα να του οφεί­λε­ται απο­ζη­μί­ω­ση, το ποσό που θα ελάμ­βα­νε κά­ποιος άλλος υπάλ­λη­λος ο οποί­ος θα τον αντι­κα­θι­στού­σε τον χρόνο των δια­λειμ­μά­των.

Ζή­τη­σε όμως και χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω της ηθι­κής βλά­βης που υπέ­στη «εξαι­τί­ας της πα­ρά­νο­μης συ­μπε­ρι­φο­ράς του νο­σο­κο­μεί­ου, συ­νε­πεία της πα­ρο­χής της ερ­γα­σί­ας του υπό συν­θή­κες έκ­θε­σης της υγεί­ας του σε κίν­δυ­νο».

Ετσι, για διά­στη­μα δύο ετών αξί­ω­σε το ποσό των 2.900 ευρώ πε­ρί­που ως απο­ζη­μί­ω­ση και ως αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό και 3.000 ευρώ για χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση λόγω της ηθι­κής βλά­βης που υπέ­στη.

Οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας επι­ση­μαί­νουν ότι η διοί­κη­ση του νο­σο­κο­μεί­ου, με την ιδιό­τη­τα του ερ­γο­δό­τη, πα­ρέ­λει­ψε πα­ντε­λώς να συμ­μορ­φω­θεί προς τις δια­τά­ξεις του Π.Δ. 398/1994 για τις προ­δια­γρα­φές ασφά­λειας και υγεί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Το νο­σο­κο­μείο, σύμ­φω­να με τους συμ­βού­λους Επι­κρα­τεί­ας, δεν τή­ρη­σε την υπο­χρέ­ω­ση «να προ­βεί σε ανά­λυ­ση και να αξιο­λο­γή­σει τις θέ­σεις ερ­γα­σί­ας και, μετά από δια­βου­λεύ­σεις με τους ερ­γα­ζο­μέ­νους ή και τους εκ­προ­σώ­πους τους, να προ­βεί στον σχε­δια­σμό της δρα­στη­ριό­τη­τας των ερ­γα­ζο­μέ­νων, της κα­τη­γο­ρί­ας του ενά­γο­ντος, ο οποί­ος χρη­σι­μο­ποιού­σε επί κα­θη­με­ρι­νής βά­σε­ως πλή­ρως και απο­κλει­στι­κά οθόνη ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή, με τρόπο ώστε να εναλ­λάσ­σε­ται ανά δίωρο και για διά­στη­μα μέχρι 15 λε­πτών η ερ­γα­σία αυτού ενώ­πιον της οθό­νης, ανά­λο­γα με τις ει­δι­κό­τε­ρες συν­θή­κες απα­σχό­λη­σής του, είτε με ανά­θε­ση σε αυτόν άλλης δρα­στη­ριό­τη­τας είτε με τη χο­ρή­γη­ση δια­λείμ­μα­τος».

Μά­λι­στα, υπο­γραμ­μί­ζει το ΣτΕ ότι «ο χρό­νος αυτός των ολι­γό­λε­πτων δια­κο­πών απο­τε­λεί χρόνο ερ­γα­σί­ας εντός του νό­μι­μου ωρα­ρί­ου του ερ­γα­ζο­μέ­νου και όχι χρόνο ανά­παυ­σης αυτού, επι­πλέ­ον του ωρα­ρί­ου απα­σχό­λη­σής του, για τον οποίο ο ερ­γα­ζό­με­νος, εφό­σον μη νο­μί­μως δεν του έχει χο­ρη­γη­θεί ολι­γό­λε­πτο διά­λειμ­μα ερ­γα­σί­ας, θα εδι­καιού­το πρό­σθε­της αμοι­βής».

Επι­πτώ­σεις στην υγεία

Η πα­ρά­νο­μη πα­ρά­λει­ψη του νο­σο­κο­μεί­ου να ρυθ­μί­σει το θέμα των δια­λειμ­μά­των και τη λήψη των προ­βλε­πό­με­νων ανα­γκαί­ων προ­στα­τευ­τι­κών και προ­λη­πτι­κών μέ­τρων για τους ερ­γα­ζο­μέ­νους (εξέ­τα­ση μα­τιών και όρα­σης κατά τακτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα, χρήση ει­δι­κών γυα­λιών κ.λπ.), συ­νι­στά έκ­θε­ση της υγεί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε κίν­δυ­νο, για την οποία «αυτός θα εδι­καιού­το εύ­λο­γης χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης».

Πέρα από όλα αυτά, οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας κα­θι­στούν σαφές ότι οι επι­κε­φα­λής του Δη­μο­σί­ου κ.λπ. υπό την ιδιό­τη­τα του ερ­γο­δό­τη υπο­χρε­ού­νται και «όχι έχουν την ευ­χέ­ρεια» να σχε­διά­ζουν τη δρα­στη­ριό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων «με τέ­τοιον τρόπο ώστε η κα­θη­με­ρι­νή ερ­γα­σία σε οθό­νες οπτι­κής απει­κό­νι­σης να δια­κό­πτε­ται είτε με αλ­λα­γή δρα­στη­ριό­τη­τας του ερ­γα­ζο­μέ­νου, είτε, εναλ­λα­κτι­κά, εφό­σον δη­λα­δή δεν είναι εφι­κτή η αλ­λα­γή αυτή, με δια­λείμ­μα­τα, σε κάθε δε πε­ρί­πτω­ση ο χρό­νος απο­μά­κρυν­σης του ερ­γα­ζο­μέ­νου από τη θέση της ερ­γα­σί­ας με οθόνη οπτι­κής απει­κό­νι­σης πρέ­πει να είναι διάρ­κειας έως 15 λε­πτών ανά δίωρο απα­σχό­λη­σης ενώ­πιον της οθό­νης».

Και αυτό ανε­ξάρ­τη­τα από το αν έχει απο­βεί άκαρ­πη η σχε­τι­κή δια­βού­λευ­ση για το θέμα αυτό με τους εκ­προ­σώ­πους των ερ­γα­ζο­μέ­νων ή ακόμη και με τους ίδιους τους ερ­γα­ζο­μέ­νους.

Τε­λι­κά, το ΣτΕ ανέ­πεμ­ψε την υπό­θε­ση στα Διοι­κη­τι­κά Δι­κα­στή­ρια για να προσ­διο­ρί­σουν το ύψος της χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης για την ηθική βλάβη που υπέ­στη ο ερ­γα­ζό­με­νος και απέρ­ρι­ψε όλες τις άλλες αξιώ­σεις του.

Πηγή in.gr