Συζητείται η πρώτη αγωγή αστικής ευθύνης για καταστροφή οικίας στην πλημμύρα του 2013

Ενώ­πιον του 1ου Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί η συ­ζή­τη­ση την 17η Ιου­νί­ου 2021, μετά από ανα­βο­λές, της πρώ­της αγω­γής αστι­κής ευ­θύ­νης κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, του Δήμου Ρόδου, της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, από μια κά­τοι­κο της Ια­λυ­σού, η κα­τοι­κία της οποί­ας κα­τε­στρά­φη ολο­σχε­ρώς στην φο­νι­κή πλημ­μύ­ρα του Νο­εμ­βρί­ου του 2013.

Με την αγωγή που υπο­βλή­θη­κε από την κά­τοι­κο της Ια­λυ­σού, δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου της κ. Φώτη Ρω­μαί­ου, διεκ­δι­κεί­ται απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 265.480 € (235.480 € για απο­κα­τά­στα­ση θε­τι­κής ζη­μί­ας και 30.000 € για ηθική βλάβη) νο­μι­μό­το­κα από την επο­μέ­νη της επι­δό­σε­ώς της.

Η ενά­γου­σα διέ­με­νε μέχρι τις 23-11-2013 σε μο­νο­κα­τοι­κία 120 τ.μ. πλή­ρους κυ­ριό­τη­τάς της στην Ια­λυ­σό, στην οδό Αγ. Γε­ωρ­γί­ου, μαζί με τα δύο ενή­λι­κα τέκνα της.

Στις 22 και 23 Νο­εμ­βρί­ου 2013 στη Ρόδο ση­μειώ­θη­καν ισχυ­ρό­τα­τες κα­ται­γί­δες και βρο­χο­πτώ­σεις, οι οποί­ες προ­κά­λε­σαν πλημ­μύ­ρες σε ολό­κλη­ρο το νησί και ει­δι­κό­τε­ρα είχαν ως απο­τέ­λε­σμα τέσ­σε­ρις άν­θρω­ποι να χά­σουν άδοξα τη ζωή τους πα­ρα­συ­ρό­με­νοι από χεί­μαρ­ρο.

Μά­λι­στα, μέσα σε μία ημέρα έγι­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρες από 350 κλή­σεις στην πυ­ρο­σβε­στι­κή για άντλη­ση υδά­των και απε­γκλω­βι­σμούς, καθώς και εκτε­τα­μέ­νες δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, που οφεί­λο­νταν σε πτώ­σεις κε­ραυ­νών, ακόμα και σε κα­τοι­κη­μέ­νες πε­ριο­χές.

Συ­νο­λι­κά δε υπέ­στη ση­μα­ντι­κές ζη­μί­ες η πε­ριου­σία πε­ρισ­σο­τέ­ρων από 400 οι­κο­γε­νειών και 300 επι­χει­ρη­μα­τιών.

Δυ­στυ­χώς, όπως ανα­φέ­ρει, ένα από τα θύ­μα­τα ήταν και η ίδια, κα­θό­τι η οικία της και το πε­ριε­χό­με­νο αυτής κα­τα­στρά­φη­καν ολο­σχε­ρώς.

Όπως ανα­φέ­ρει, η Ια­λυ­σός στο βό­ρειο τμήμα της συ­να­ντά τη θά­λασ­σα (Αι­γαίο Πέ­λα­γος), ενώ νότια συ­νο­ρεύ­ει με την ορει­νή πε­ριο­χή της Φι­λε­ρή­μου.

Από την ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή της Φι­λε­ρή­μου εκ­κι­νούν με­γά­λοι χεί­μαρ­ροι, οι οποί­οι στη συ­νέ­χεια δια­σχί­ζουν την Ια­λυ­σό και κα­τα­λή­γουν στη θά­λασ­σα.

Η οικία της βρί­σκε­ται ανά­με­σα σε δύο χει­μάρ­ρους, στον πα­ρά­δρο­μο της οδού Αγίου Γε­ωρ­γί­ου.

Το­νί­ζει ότι οι χεί­μαρ­ροι δεν έχουν νερό καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους, αλλά κα­τε­ξο­χήν το χει­μώ­να, οπότε και γε­μί­ζουν από τα νερά βρο­χο­πτώ­σε­ων από τα βουνά της Φι­λε­ρή­μου.

Οι κύ­ριες αι­τί­ες των κα­τα­στρο­φών, όπως ανα­φέ­ρει, ήταν οι πα­ρα­κά­τω:

Το έργο επι­κά­λυ­ψης του Τρια­ντε­νού χεί­μαρ­ρου, από το πα­λαιό Νε­κρο­τα­φείο έως τη θά­λασ­σα, άρ­χι­σε και ολο­κλη­ρώ­θη­κε τη δε­κα­ε­τία του 1980, μετά την έντα­ξη της κοί­της του στο σχέ­διο πό­λε­ως Ια­λυ­σού. Η ανε­πάρ­κεια της εκ σκυ­ρο­δέ­μα­τος δια­το­μής και η κακή γε­νι­κή χά­ρα­ξη του έργου (π.χ. από­το­μες στε­νώ­σεις της δια­το­μής, κα­μπύ­λη ενε­νή­ντα μοι­ρών, προ­βλή­μα­τα στην έξοδο του αγω­γού) δη­μιουρ­γεί έντο­νες ανα­σχέ­σεις στη ροή και υπερ­πη­δή­σεις της ει­σό­δου. Τα πλε­ο­νά­ζο­ντα νερά του χει­μάρ­ρου κατά την πλημ­μύ­ρα, κα­τα­κλύ­ζουν το με­γα­λύ­τε­ρο τμήμα της πόλης.

Ο φυ­σι­κός χεί­μαρ­ρος Επι­σκό­που σε ολό­κλη­ρή του την έκτα­ση ήταν “μπα­ζω­μέ­νος”, γε­μά­τος κάθε λογής σκου­πί­δια, από­βλη­τα και επι­χω­μα­τώ­σεις σε πολλά ση­μεία του, με απο­τέ­λε­σμα να μη μπο­ρεί να υπάρ­ξει ομαλή ροή των νερών και να πλημ­μυ­ρί­ζει η γύρω πε­ριο­χή.

Τα φυ­σι­κά ρέ­μα­τα Αγίου Γε­ωρ­γί­ου και Άνοι­ξης ήταν στη με­γα­λύ­τε­ρη έκτα­σή τους “μπα­ζω­μέ­να”, και το ση­μείο που η φυ­σι­κή μορ­φο­λο­γία του εδά­φους σχη­μα­τί­ζει ένα ύψι­λον (υ) ώστε να ει­σχω­ρεί σε αυτό το νερό, είχε κα­λυ­φθεί από χώμα και κάθε λογής υλικά και χώ­μα­τα, με απο­τέ­λε­σμα να ρέ­μα­τα να υπερ­χει­λί­σουν και να μη μπο­ρεί το νερό να κυ­λά­ει απρό­σκο­πτα και να κα­τα­λή­γει στη θά­λασ­σα.

Τα φρε­ά­τια της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής και κα­τε­ξο­χήν της κε­ντρι­κής οδού Ηρα­κλει­δών ήταν “βου­λω­μέ­να”, με απο­τέ­λε­σμα να μη μπο­ρούν να απορ­ρο­φή­σουν το πλε­ο­νά­ζον νερό από τις βρο­χο­πτώ­σεις. Δεν είχαν κα­τα­σκευα­στεί αντι­πλημ­μυ­ρι­κά έργα σε κα­νέ­να ση­μείο, παρά την ύπαρ­ξη σχε­τι­κών με­λε­τών από το πα­ρελ­θόν.