Απορρίφθηκε η αναίρεση της μητέρας, του παππού και της θείας 7χρονης που καταδικάστηκαν για τον βιασμό της!

Με την υπ’ αρίθμ. 676/2019 από­φα­ση του Στ’ Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου απορ­ρί­φθη­κε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη η αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ως της από­φα­σης του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία κρί­θη­καν ένο­χοι για βια­σμό από κοι­νού μιας 7χρο­νης, η μη­τέ­ρα, ο παπ­πούς και η θεία της.

Ο παπ­πούς ηλι­κί­ας 80 ετών, η μη­τέ­ρα ηλι­κί­ας 42 ετών και η θεία ηλι­κί­ας 53 ετών, κρί­θη­καν συ­γκε­κρι­μέ­να ένο­χοι για τις πρά­ξεις του βια­σμού από κοι­νού, της απο­πλά­νη­σης κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και της άμε­σης συ­νέρ­γειας κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση στην πράξη της απο­πλά­νη­σης ανη­λί­κου σε βάρος της ανή­λι­κης εγ­γο­νής του πρώ­του και επι­βλή­θη­κε σ’ αυ­τούς η συ­νο­λι­κή ποινή κά­θειρ­ξης 25 ετών στον πρώτο, 35 ετών στη δεύ­τε­ρη και 25 ετών στην τρίτη.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Ο μη­νυ­τής πα­τέ­ρας και η κα­τη­γο­ρού­με­νη μη­τέ­ρα της παι­δί­σκης είχαν τε­λέ­σει γάμο στις 11 Νο­εμ­βρί­ου 1995. Από τις 22 Σε­πτεμ­βρί­ου 2000 ο μη­νυ­τής και η μη­τέ­ρα της παι­δί­σκης τε­λούν σε διά­στα­ση και με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, αφαι­ρέ­θη­κε η προ­σω­ρι­νή επι­μέ­λεια της ανή­λι­κης από την κα­τη­γο­ρού­με­νη και ανα­τέ­θη­κε προ­σω­ρι­νά στο μη­νυ­τή με τον οποίο δια­μέ­νει στην κα­τοι­κία του.

Με άλλη από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ρυθ­μί­στη­κε το δι­καί­ω­μα της προ­σω­πι­κής επι­κοι­νω­νί­ας της κα­τη­γο­ρού­με­νης μη­τέ­ρας με την θυ­γα­τέ­ρα της.

Στο πλαί­σιο της επι­κοι­νω­νί­ας αυτής η μη­τέ­ρα φέ­ρε­ται να πήρε την ανή­λι­κη θυ­γα­τέ­ρα της από την οικία του μη­νυ­τή και να την πήγε στο σπίτι της, όπου βρι­σκό­ταν και η δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, αδελ­φή της. Αυτό έγινε πριν την εορτή του Πάσχα 2003, σε μη ακρι­βώς προσ­διο­ρι­σμέ­νη ημε­ρο­μη­νία.

Εκεί, όπως κα­ταγ­γέλ­θη­κε, η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, και ενώ η δεύ­τε­ρη κρα­τού­σε σφι­χτά τα χέρια της ανή­λι­κης, την ακι­νη­το­ποί­η­σε, έπεσε πάνω στην ανή­λι­κη και έβαλε το δά­κτυ­λό της μέσα στο αι­δοίο της, προ­κα­λώ­ντας της πόνο και αι­μορ­ρα­γία.

Μετά το πε­ρι­στα­τι­κό αυτό η ανή­λι­κη δεν ήθελε να πάει στη μη­τέ­ρα της.

Ούτε όμως και η πρώτη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη εν­δια­φε­ρό­ταν να πάρει την κόρη της για επι­κοι­νω­νία.

Το Νο­έμ­βριο του 2003 η κα­τη­γο­ρου­μέ­νη μη­τέ­ρα πήγε να πάρει την κόρη της για επι­κοι­νω­νία, αλλά η μικρή αρ­νή­θη­κε πει­σμα­τι­κά να πάει μαζί της. Όταν ο μη­νυ­τής ρώ­τη­σε την κόρη του γιατί αρ­νεί­ται να πάει με τη μη­τέ­ρα της, αυτή του απά­ντη­σε ότι στην τε­λευ­ταία συ­νά­ντη­σή τους, πριν το Πάσχα 2003, η μη­τέ­ρα της έβγα­λε το εσώ­ρου­χο και, ενώ η θεία της, δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρού­με­νη, την κρα­τού­σε σφι­χτά από τα χέρια, η μη­τέ­ρα της τής άνοι­ξε τα πόδια και της πεί­ρα­ξε το γεν­νη­τι­κό της όρ­γα­νο. Την ερώ­τη­σε γιατί δεν του το είπε αμέ­σως, και η μικρή απά­ντη­σε ότι η μη­τέ­ρα της την απεί­λη­σε ότι θα σκο­τώ­σει τον πα­τέ­ρα της και την ίδια με όπλο.

Την έντα­ση αυτή στη σχέση της κόρης με τη μη­τέ­ρα της, δια­πί­στω­σε και ψυ­χο­λό­γος, η οποία πε­ριέ­γρα­ψε τις ζω­γρα­φιές της μι­κρής και το πε­ριε­χό­με­νό τους, καθώς και την επί­θε­ση της μι­κρής στη για­γιά, όταν δια­πί­στω­σε ότι είχε δεί­ξει τις ζω­γρα­φιές στη μάρ­τυ­ρα.

Ανα­φέρ­θη­κε επί­σης στην αφή­γη­ση της για­γιάς, σχε­τι­κά με τις αντι­δρά­σεις της κόρης, όταν η συ­ζή­τη­ση ανα­φέ­ρε­ται στη μη­τέ­ρα της. Το ίδιο δια­πί­στω­σε και η ίδια η μάρ­τυς, όταν προ­σπα­θού­σε να φέρει τη συ­ζή­τη­ση στη μη­τέ­ρα της, αλλά και στο επει­σό­διο με την επί­θε­ση της εγ­γο­νής στη για­γιά της, όταν αυτή τη ρώ­τη­σε γιατί δεν πη­γαί­νει στη μη­τέ­ρα της.

Παι­δο­χει­ρουρ­γός, εξέ­τα­σε στο Νο­σο­κο­μείο την φε­ρό­με­νη ως πα­θού­σα, όταν αυτή πα­ρα­πο­νεί­το για πε­ρι­πρω­κτι­κό άλγος.

Την ερώ­τη­σε, ενώ ήταν μόνοι τους, γιατί πο­νά­ει ο ποπός της και η μικρή του απά­ντη­σε ότι την ώρα που κοι­μό­ταν κα­τά­λα­βε πως ο παπ­πούς της ασέλ­γη­σε σε βάρος της. Κα­τά­θε­σε ότι όπως του είπε η ανή­λι­κη, αυτό το γε­γο­νός είχε συμ­βεί δύο φορές. Στην εξέ­τα­ση που έκανε πα­ρα­τή­ρη­σε ευ­χέ­ρεια στην εξέ­τα­ση της γε­νε­τή­σιας πε­ριο­χής, το παιδί δεν αντι­δρού­σε στην εξέ­τα­ση των γεν­νη­τι­κών ορ­γά­νων του, είχε δε ευ­κο­λία στο να κα­τε­βά­ζει το εσώ­ρου­χό του. Κα­τέ­λη­ξε ότι δεν μπο­ρεί να κα­τα­θέ­σει με βε­βαιό­τη­τα ότι το παιδί έχει υπο­στεί ασελ­γείς πρά­ξεις ή όλα είναι στη φα­ντα­σία του. Σε έγ­γρα­φο που συ­νέ­τα­ξε η προϊ­στα­μέ­νη της κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σί­ας του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου και αφορά πε­ρι­στα­τι­κά, που έγι­ναν όταν η ανή­λι­κη βρι­σκό­ταν στο νο­σο­κο­μείο, από το οποίο η μη­τέ­ρα της την πήρε δια της βίας και παρά την αντί­θε­τη άποψη του προ­σω­πι­κού, ανα­φέ­ρει για την ανή­λι­κη ότι αυτή αι­σθά­νε­ται χα­ρού­με­νη και ασφα­λής κοντά στον πα­τέ­ρα της που δεν δεί­χνει να φο­βά­ται. Ζω­γρα­φί­ζει τον εαυτό της και τους γο­νείς της με μια μπα­νιέ­ρα από πάνω της, όταν δε την ρώ­τη­σε γι αυτό της απά­ντη­σε πως είναι βρώ­μι­κη και θέλει να πλέ­νε­ται. Συ­μπε­ραί­νει από το συ­γκε­κρι­μέ­νο στοι­χείο ότι αυτό πάντα κινεί την υπο­ψία για σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση από κά­ποιον.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι αρ­νή­θη­καν τις κα­τη­γο­ρί­ες και ισχυ­ρί­στη­καν ότι οι κα­τα­θέ­σεις της ανή­λι­κης ήταν απο­τέ­λε­σμα επη­ρε­α­σμού από τον πα­τέ­ρα και τους γο­νείς του με τους οποί­ους υπάρ­χει με­γά­λη έντα­ση λόγω του χω­ρι­σμού. Και ότι με αυτό τον τρόπο πέ­τυ­χαν την αφαί­ρε­ση της επι­μέ­λειας από την μη­τέ­ρα της.