ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Στις 8 απόψε ο Αντρέα Μποτσέλι θα τραγουδήσει μόνος στό έρημο Ντουόμο, τον καθεδρικό του Μιλάνου

news room 8 λεπτά ανάγνωση
899

Οταν ανε­βαί­νεις στη σκηνή για να τρα­γου­δή­σεις, είσαι γυμνός. Το μόνο που σου δίνει μια αίσθηση οικειό­τη­τας είναι η φωνή σου. Γι’ αυτό φοβάμαι τόσο κάθε φορά πριν ανοίξω το στόμα μου. Δεν έχει σημασία αν τρα­γου­δάω για έναν βασιλιά ή για τον Πάπα. Αρκεί που κάποιος στέ­κε­ται εκεί, μπροστά μου. Υποφέρω από την έκθεση, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό».

Απόψε το βράδυ ο Αντρέα Μπο­τσέλι δεν θα έχει κοινό. Όμως ο φόβος δεν θα είναι μικρό­τε­ρος. Δίπλα του θα υπάρχει μόνο ο Emanuele Vianelli που θα «οδηγεί» τον ήχο του εκκλη­σια­στι­κού οργάνου, αλλά απέ­να­ντί του θα στέ­κε­ται μια ολό­κληρη χώρα, η πατρίδα του. Από το κέντρο του καθε­δρι­κού του Μιλάνου στην καρδιά μιας περιο­χής που έχει σκο­τει­νιά­σει από τον θάνατο θα «προ­σευ­χη­θεί» με άριες και ανα­στά­σι­μους ύμνους, θα χαϊ­δέ­ψει λίγο τη θλίψη, επι­στρα­τεύ­ο­ντας Μπαχ, Μότσαρτ, Μασκάνι.

Στις 8 μ.μ. (ώρα Ελλάδας) θα σταθεί στο κέντρο του Ντουόμο, αυτού του πελώ­ριου, εμβλη­μα­τι­κού γοτ­θι­κού ναού, του μεγα­λύ­τε­ρου της Ιταλίας. Στο συγκλο­νι­στικό, αιχμηρό κτίσμα που χρειά­στηκε σχεδόν έξι αιώνες για να ολο­κλη­ρω­θεί η βελού­δινη φωνή του θα δια­σχί­σει τους μεγά­λους πλευ­ρι­κούς δια­δρό­μους, θα στρο­βι­λι­στεί γύρω από τους χαρα­κτη­ρι­στι­κούς κίονες και τα θαυ­μά­σια αγάλ­ματα και θα ξεχυθεί στον κόσμο, στέλ­νο­ντας μηνύ­ματα αγάπης και ελπίδας (η συναυ­λία θα μετα­δο­θεί ζωντανά από το επίσημο κανάλι του τρα­γου­δι­στή στο YouTube). Είναι εκείνος που ανήμερα του Πάσχα των καθο­λι­κών θα προ­σπα­θή­σει να πείσει τους Ιταλούς για κάτι που ο ίδιος έχει μετα­τρέ­ψει από την εφηβεία σε στάση ζωής: μπορεί κανείς να βγει νικητής, ακόμα κι αν ανα­με­τρη­θεί με την πιο σκληρή μοίρα.   Απόψε το βράδυ ο Αντρέα Μπο­τσέλι δεν θα έχει κοινό. Δίπλα του θα υπάρχει μόνο ο Emanuele Vianelli που θα «οδηγεί» τον ήχο του εκκλη­σια­στι­κού οργάνου, αλλά απέ­να­ντί του θα στέ­κε­ται μια ολό­κληρη χώρα, η πατρίδα του. Από το κέντρο του καθε­δρι­κού του Μιλάνου στην καρδιά μιας περιο­χής που έχει σκο­τει­νιά­σει από τον θάνατο θα «προ­σευ­χη­θεί» με άριες και ανα­στά­σι­μους ύμνους, θα χαϊ­δέ­ψει λίγο τη θλίψη, επι­στρα­τεύ­ο­ντας Μπαχ, Μότσαρτ, Μασκάνι.

Η ηττο­πά­θεια, η απαι­σιο­δο­ξία αλλά και η ματαιό­τητα δεν του είναι γνώ­ρι­μες. «Δια­βά­στε, ακούστε μουσική, προ­σπα­θή­στε να κρα­τή­σετε το σώμα και το μυαλό πολύ ενεργά και, τέλος, μη φοβάστε έναν ιό που θα περάσει, με τον ίδιο τρόπο που δεν φοβάστε να οδη­γή­σετε, γνω­ρί­ζο­ντας ότι κάθε χρόνο υπάρ­χουν τόσα θύματα στον δρόμο» δια­κή­ρυττε με το ξέσπα­σμα της παν­δη­μίας, για να φτάσει πριν από λίγες ώρες να παρα­δε­χτεί: «Ας προ­σευ­χη­θούμε όλοι μαζί, για το Μιλάνο, για τον πλανήτη που βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με μια απο­λύ­τως οδυνηρή κατά­σταση».

ΟΑντρέα Μπο­τσέλι των αμέ­τρη­των επι­τυ­χιών, βρα­βεύ­σεων, πωλή­σεων, εμφα­νί­σεων και των γεν­ναιό­δω­ρων φιλαν­θρω­πιών γεν­νή­θηκε στις 22 Σεπτεμ­βρίου του 1958 και μεγά­λωσε σε μια οικο­γέ­νεια που ζούσε που­λώ­ντας αγρο­τικά μηχα­νή­ματα και καλ­λιερ­γώ­ντας κάποια λίγα αμπέλια στην περιοχή της Τοσκά­νης. Οι γιατροί είχαν συμ­βου­λεύ­σει τους γονείς του, τον Αλε­σά­ντρο και την Έντι Μπο­τσέλι, να προ­χω­ρή­σουν σε έκτρωση, καθώς είχαν προ­βλέ­ψει ότι το παιδί θα γεν­νιό­ταν με ανα­πη­ρία. Εκείνοι αρνή­θη­καν και ήδη από τη γέννα ήταν προ­φα­νές ότι ο Αντρέα παρου­σί­αζε σοβαρά προ­βλή­ματα οράσεως. Τελικά, δια­γνώ­στηκε με συγ­γε­νές γλαύ­κωμα, με το οποίο έζησε επί 12 χρόνια. Σε εκείνη την ηλικία, κατά τη διάρ­κεια ενός ποδο­σφαι­ρι­κού αγώνα στον οποίο ο Αντρέα έπαιζε τερ­μα­το­φύ­λα­κας, ένα δυνατό σουτ τον χτύπησε στο πρόσωπο, κάνο­ντας σμπα­ρά­λια τα ήδη ευαί­σθητα μάτια του. Οι γιατροί έδωσαν αγώνα με μια αιμορ­ρα­γία που του αφαι­ρούσε ώρα με την ώρα την όραση, αλλά οι προ­σπά­θειές τους ήταν ανε­πι­τυ­χείς, έτσι ο μικρός τυφλώ­θηκε.

Από εκείνη την ημέρα και μετά οι εικόνες μετα­τρά­πη­καν για εκείνον σε έναν αδυ­σώ­πητο αγώνα με τη μνήμη. Ακόμα και σήμερα παρα­δέ­χε­ται πως στο μυαλό του υπάρ­χουν μόνο όσα έργα τέχνης, τοπία, ανθρώ­πινα χαρα­κτη­ρι­στικά και γεγο­νότα κατά­φερε να «απα­θα­να­τί­σει» η μνήμη ενός πιτσι­ρικά που στην εφηβεία βυθί­στηκε στο σκοτάδι.

«Για να είμαι ειλι­κρι­νής, δεν μου αρέσει καθόλου να μιλώ και γενικά να εξηγώ. Το τρα­γούδι είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίον μπορώ να εκφρα­στώ πλήρως» λέει. «Αισθά­νο­μαι ότι η τέχνη είναι μια αινιγ­μα­τική, κωδι­κο­ποι­η­μένη γλώσσα, αλλά μόλις απο­κρυ­πτο­γρα­φη­θεί, είναι μια γλώσσα πολύ πιο βαθιά και ουσια­στική από την καθο­μι­λου­μένη. Όποιος έχει σταθεί απέ­να­ντι από την Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, νιώθει ένα συναί­σθημα που προ­έρ­χε­ται από μια πολύ ισχυρή επι­κοι­νω­νία που καμία σχέση δεν έχει με τη γλώσσα».

Προτού ο κόσμος σκο­τει­νιά­σει για τον χαρι­σμα­τικό πιτσι­ρικά, η μουσική χρω­μά­τιζε τη ζωή του. Ξεκί­νησε μαθή­ματα πιάνου στα έξι και σύντομα πρό­σθεσε στο παιδικό του δωμάτιο φλάουτο, σαξό­φωνο, τρο­μπέτα, τρο­μπόνι, κιθάρα, ακόμα και ντραμς. Η νταντά του, Οριάνα, ήταν εκείνη που, χαρί­ζο­ντάς του έναν δίσκο του διε­θνούς αστέρα του μελο­δρά­μα­τος, Φράνκο Κορέλι,τον ιντρί­γκαρε να ακο­λου­θή­σει καριέρα τενόρου και τον έπεισε πως μπορεί με τη φωνή να περι­γρά­φει ό,τι του στε­ρούσε στα­διακά η όραση. Έναν χρόνο και χιλιά­δες ακρο­ά­σεις δίσκων μετά ο μικρός μπο­ρούσε να ανα­γνω­ρί­ζει με το αυτί τις διά­ση­μες οπε­ρα­τι­κές φωνές της εποχής καλύ­τερα από τις λεπτο­μέ­ρειες στις εικόνες.    «Μερικοί από μας γεν­νιού­νται με μια αδυ­να­μία στη μουσική. Ως μωρό, η μουσική με γιά­τρευε απ’ ό,τι νόμιζα ότι είχα. Αν ήμουν ανή­συ­χος, με ηρε­μούσε. Αν φώναζα, στα­μα­τούσα αυτο­μά­τως να κλαίω. Ήταν η θερα­πεία μου. Γι’ αυτό και πάντα ήξερα ότι η μοίρα μου ήταν να τρα­γουδώ. Απλώς δεν ήξερα αν θα πετύ­χαινα. Όμως τρα­γου­δούσα παντού: στο σχολείο, στα πάρτι, στην εκκλη­σία, στους καλε­σμέ­νους των γονιών μου. Συνήθως δυσα­να­σχε­τούσα που όλοι πάντα μου ζητού­σαν να τους τρα­γου­δήσω, ενώ εγώ ποθούσα να παίξω ποδό­σφαιρο με τους φίλους μου».

Την πρώτη του συναυ­λία την έδωσε σε ένα μικρό, διπλανό χωριό, ενώ μια γερή δόση αυτο­πε­ποί­θη­σης πήρε στα 14, όταν κέρδισε το πρώτο βραβείο σε δια­γω­νι­σμό τρα­γου­διού, όπου πήγε έχοντας προ­ε­τοι­μά­σει το «O sole mio». Το 1980, τελειώ­νο­ντας το σχολείο, σπού­δασε Νομική στο Πανε­πι­στή­μιο της Πίζας και συγ­χρό­νως έπαιζε σε πιάνο μπαρ. «Είμαι απί­στευτα αντα­γω­νι­στι­κός από τη φύση μου. Γι’ αυτό δεν απο­τε­λεί έκπληξη το γεγονός ότι, πριν γίνω τρα­γου­δι­στής, ήμουν δικη­γό­ρος» έχει πει, δικαιο­λο­γώ­ντας το πτυχίο Νομικής που βρί­σκε­ται κάπου στο σπίτι του, πλάι στα φωτο­γρα­φικά στιγ­μιό­τυπα μιας μεγα­λειώ­δους καριέ­ρας.   Duomo. Ο καθε­δρι­κός του Μιλάνου

Για να φτάσει σήμερα, στα 61 του χρόνια, να θεω­ρεί­ται ένας ροκ σταρ του crossover, ο Μπο­τσέλι χρειά­στηκε να δώσει πολλές εξε­τά­σεις: πήρε μαθή­ματα φωνη­τι­κής από το ίνδαλμά του Φράνκο Κορέλι, το 1992 έγραψε και έστειλε demo στον Zucchero και τελικά κατά­φερε να τον συνο­δεύ­σει στην πανευ­ρω­παϊκή περιο­δεία του, επι­δί­ωξε συνά­ντηση με τον Παβα­ρότι και τελικά πήρε μέρος στο ετήσιο φιλαν­θρω­πικό του γκαλά στη Μόντενα (1994), δια­γω­νί­στηκε στο Φεστι­βάλ του Σαν Ρέμο, ανα­ζή­τησε ιδα­νι­κές παρ­τε­νέρ για να μοι­ρά­σει συναί­σθημα απ’ άκρη σε άκρη στον πλανήτη.

Κακά τα ψέματα, όσο κι αν έχει πασχί­σει να πάρει τη σκυτάλη από το μεγα­θή­ριο του ιτα­λι­κού λυρικού τρα­γου­διού, Λου­τσιάνο Παβα­ρότι, ο Αντρέα Μπο­τσέλι δεν έχει το εκτό­πι­σμα ούτε και το ταλέντο του ‒ αν και ο πλη­θω­ρι­κός Λου­τσιάνο δεν έχει τσι­γκου­νευ­τεί τις φιλο­φρο­νή­σεις. Είναι ξεκά­θαρο πως με το οπε­ρα­τικό ρεπερ­τό­ριο δεν ανα­με­τρή­θηκε ποτέ σοβαρά, γι’ αυτό και ο κόσμος της σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κής κλα­σι­κής δεν τον συμπε­ριέ­λαβε ποτέ στην αυλή του. Είναι, όμως, εκείνος που απο­δεί­χτηκε ο καλύ­τε­ρος μαθητής στο crossover, εκείνος που κατα­φέρ­νει ακόμα να μετα­δί­δει την ψευ­δαί­σθηση ότι η κλασική μουσική μπορεί να ανήκει στα στάδια, εκείνος που σε πείθει ότι αρκεί το ειλι­κρι­νές συναί­σθημα για να εκφρά­σεις με την ίδια δύναμη το δράμα της «Τόσκα», του «Αντρέα Σενιέ», της «Κάρμεν», των «Παλιά­τσων» αλλά και τον ποπ ερω­τι­σμό ενός ντου­έ­του με τη Σελίν Ντιόν ή τη Σάρα Μπράι­τμαν.   Γνήσιο τέκνο της ιτα­λι­κής σχολής που θέλει τη ζυγαριά να γέρνει προς το συναί­σθημα, τον έρωτα, τον πόθο για τις γυναί­κες (δύο γάμοι και τρία παιδιά ως τώρα), το ποδό­σφαιρο (υπο­στη­ρί­ζει φανα­τικά την Ίντερ), το καλό κρασί (πώς να απαρ­νη­θεί την οικο­γε­νειακή κλη­ρο­νο­μιά;), την αγάπη για την πατρίδα και τις ρίζες και με μια σαφή αδυ­να­μία στον Που­τσίνι. «Γεν­νή­θηκα και μεγά­λωσα στην Ιταλία, πνιγ­μέ­νος από την ιταλική νοο­τρο­πία και τον πολι­τι­σμό» λέει και ξανα­λέει.

Πώς ερμη­νεύει ο τενόρος την πίστη στην πατρίδα; Με τον γνωστό, παλιό τρόπο, ανα­κυ­κλώ­νο­ντας και απο­τι­νάσ­σο­ντας στε­ρε­ό­τυπα: απο­λαμ­βά­νει την απο­θέ­ωση εντός των τειχών περισ­σό­τερο από οπου­δή­ποτε αλλού, εξα­ντλεί τη γεν­ναιο­δω­ρία του όταν πρό­κει­ται να προ­σφέ­ρει οτι­δή­ποτε στους συμπα­τριώ­τες του (όπως το υπαί­θριο θέατρο Teatro del Silenzio, στο οποίο εμφα­νί­ζε­ται ανελ­λι­πώς κάθε Ιούλιο), κλεί­νε­ται στο ιερό κατα­φύ­γιό του στην Τοσκάνη ακόμα κι αν έχει σπίτια σε όλο τον κόσμο («Δεν μου αρέσει να ταξι­δεύω. Ζω στο ομορ­φό­τερο μέρος στον κόσμο. Μου αρέσει να μένω σπίτι, κάνο­ντας τα ίδια πράγ­ματα. Αλλά το πεπρω­μένο μου απο­φά­σισε δια­φο­ρε­τικά»), ενα­ντιώ­νε­ται σε όσους προ­βάλ­λουν τους Ιταλούς ως «macho» («“Macho” ουσια­στικά σημαί­νει ηλίθιος και ένας πραγ­μα­τι­κός Ιταλός είναι έξυπνος και κομψός. Καθόλου macho» λέει), έχει στον τοίχο κάθε σπιτιού του μία του­λά­χι­στον φωτο­γρα­φία με τον Πάπα.

Τις ώρες της δικής του περί­σκε­ψης μαγεύ­ε­ται από την απε­ρα­ντο­σύνη της σκέψης του Ιμά­νουελ Καντ, ταυ­τί­ζε­ται με τον Σοπε­νά­ουερ όταν λέει πως οι άντρες μπορούν να καούν από έρωτα, ανε­ξάρ­τητα από το πόσο έξυπνοι ή καλ­λιερ­γη­μέ­νοι είναι, γράφει βιβλία, μερικά από τα οποία είναι δια­θέ­σιμα σε γραφή Μπράιγ, κάθεται στο αγα­πη­μένο του πιάνο, όπου είναι χαραγ­μένα τα ονόματα των τριών παιδιών του, του Amos, του Matteo και της Virginia, και τρα­γουδά το λατρε­μένο του «Nessun dorma» από την «Του­ρα­ντότ», διη­γεί­ται ιστο­ρίες για τα αγα­πη­μένα του αντι­κεί­μενα, όπως ένα ζευγάρι γάντια του μποξ με την υπο­γραφή του φίλου και ινδάλ­μα­τός του, Μοχά­μεντ Άλι, που δεσπό­ζουν στο σαλόνι του, μέσα σε μια γυάλινη προθήκη.   «Από μικρός τον θαύμαζα. Σηκω­νό­μουν μέσα στη νύχτα για να παρα­κο­λου­θήσω τους αγώνες του. Ήταν για μένα σύμβολο και υπό­δειγμα ανθρώ­που, αθλητή, αγω­νι­στή των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Τη νύχτα που μου χάρισε τα γάντια τρα­γου­δούσα στο Φοίνιξ. Όταν ανέβηκα στη σκηνή, ανα­κοί­νωσα ότι κάπου μέσα στο ακρο­α­τή­ριο καθόταν ένα πολύ σπου­δαίο πρόσωπο. Εκείνος, στην πρώτη θέση, απο­λάμ­βανε το κοινό που, όρθιο, τον απο­θέ­ωνε. Εννο­εί­ται πως είχα τα γάντια στα καμα­ρί­νια. Για να τον τιμήσω, στο τελευ­ταίο τρα­γούδι τα φόρεσα».

Τίποτε από όλα αυτά, όμως, δεν θα χρεια­στεί απόψε. Τελικά και απόψε, στο Ντουόμο, ο Μπο­τσέλι θα νιώθει γυμνός. Ολο­μό­να­χος στον τερά­στιο ναό, ανήμερα του Πάσχα των καθο­λι­κών, θα επι­στρα­τεύ­σει τη φωνή του για να πείσει πως η ζωή θα νικήσει τον θάνατο, το φως θα επι­κρα­τή­σει στη μάχη με το σκοτάδι. Άλλωστε, πόσες και πόσες φορές στο παρελ­θόν δεν έχει επι­μεί­νει: «Να είστε αισιό­δο­ξοι, να μη χάνετε την ελπίδα γιατί αυτή μόνο φωτίζει τις ζωές μας». Κι αν μη τι άλλο εκείνος ξέρει όσο λίγοι τι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα μπορεί να φωτίσει μια ζωή.

Πηγή: www.lifo.gr

ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.