Συμπλέγματα, φιάσκο, γελοιοποίηση: Το πολιτικό αδιέξοδο ΔΕΥΑΡ και Δήμου σε τρεις λέξεις

Πριν από μερι­κούς μήνες είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Όταν τα συμπλέγ­ματα κυβερ­νούν: Η τοξική επί­δραση της ανα­σφά­λειας στην εξουσία». Εκεί επι­χει­ρούσα να περι­γράψω ένα γνώριμο φαι­νό­μενο της πολι­τι­κής ζωής, όταν η ανα­σφά­λεια και τα προ­σω­πικά συμπλέγ­ματα όσων κατέ­χουν θέσεις ευθύνης μετα­τρέ­πο­νται σε τρόπο άσκησης εξου­σίας. Τότε οι απο­φά­σεις παύουν να υπα­κού­ουν στη λογική της διοί­κη­σης , καταρ­γούν ακόμη και την απλή λογική, και αρχί­ζουν να υπη­ρε­τούν την ανάγκη επί­δει­ξης ισχύος, εκδί­κη­σης ή προ­σω­πι­κής επι­βε­βαί­ω­σης.  Οι πολι­τι­κοί που φέρουν έντονο αίσθημα κατω­τε­ρό­τη­τας, εκείνοι που έχουν έντονη την ανάγκη επι­βε­βαί­ω­σης ή ακόμη και εκδί­κη­σης προς έναν “κόσμο” που τους υπο­τί­μησε, συχνά μετα­τρέ­πουν την άσκηση εξου­σίας σε ψυχο­λο­γική εκτό­νωση. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις έχουμε μικρό­ψυχη διοί­κηση και κακοήθη αυταρ­χι­σμό.

Της Ρένας Παυλάκη

Δυστυ­χώς, όσα συνέ­βη­σαν σήμερα δεν είναι παρά η πιο χαρα­κτη­ρι­στική επι­βε­βαί­ωση εκείνων των δια­πι­στώ­σεων. Χρειά­ζε­ται πράγ­ματι μια αξιο­ση­μεί­ωτη δόση θρα­σύ­τη­τας, αλα­ζο­νείας και αυταρ­χι­σμού για να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με εκδι­κη­τι­κές κινή­σεις η θεσμική υπο­χρέ­ωση της Περι­φέ­ρειας να διεκ­δι­κεί τα χρήματα που της οφεί­λο­νται ,  υπο­χρέ­ωση που, αν αγνο­ού­νταν, θα μπο­ρούσε να εκθέσει τις υπη­ρε­σίες της και τους εργα­ζό­με­νους σε αυτές ακόμη και σε κατη­γο­ρία παρά­βα­σης καθή­κο­ντος.

Ψιλά γράμ­ματα για Δήμο και ΔΕΥΑΡ. Εκλαμ­βάνω δε ως δεδο­μένο  ότι η σπα­σμω­δική, απο­νε­νοη­μένη και εκ προ­οι­μίου κατα­δι­κα­σμένη σε φιάσκο κίνηση του Βαγια­νού είχε την σύμφωνη γνώμη του Κολιάδη.

Σήμερα  λοιπόν η ΔΕΥΑΡ απο­φά­σισε να κόψει το νερό στα κτίρια της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου. Από εκδί­κηση, επειδή διεκ­δι­κεί τα εκα­τομ­μύ­ρια που της οφείλει η ΔΕΥΑΡ.  Μια κίνηση που από μόνη της δικαιώ­νει απο­λύ­τως (για μια ακόμη φορά)τον τίτλο της στήλης περί σου­ρε­α­λι­σμού. Διότι η ΔΕΥΑΡ διέκοψε την υδρο­δό­τηση στην Περι­φέ­ρεια για νερό που πλη­ρώ­νει… η ίδια η Περι­φέ­ρεια!!!

Το παρά­λογο “κατοι­κεί” στον Δήμο Ρόδου και τη ΔΕΥΑΡ

Ας θυμί­σουμε εδώ ότι η  Περι­φέ­ρεια είναι εκείνη που από ίδιους πόρους, δικά της χρήματα, πλη­ρώ­νει όλη τη δια­χεί­ριση του φράγ­μα­τος  Γαδουρά και την επε­ξερ­γα­σία του νερού , το οποίο στη συνέ­χεια παίρνει ΔΩΡΕΑΝ η ΔΕΥΑΡ  και το πουλάει  κανο­νικά στους δημότες. Η ΔΕΥΑΡ που πουλάει το νερό και εισπράτ­τει από την πώλησή του, υπο­χρε­ού­ται από τη σύμβαση που έχει υπο­γρά­ψει, να κατα­βά­λει στην Περι­φέ­ρεια τα χρήματα που εκείνη δια­θέ­τει για τη δια­χεί­ριση του  Φράγ­μα­τος και την επε­ξερ­γα­σία του νερού.  ΔΕΝ το κάνει όμως με απο­τέ­λε­σμα, μέχρι στιγμής το χρέος προς την Περι­φέ­ρεια να ξεπερνά  – με πρό­χει­ρους υπο­λο­γι­σμούς – τα 10 εκατ. ευρώ, λόγω της συνε­χι­ζό­με­νης άρνησης της ΔΕΥΑΡ να σταθεί συνεπής στις συμ­βα­τι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις.  Η Περι­φέ­ρεια στο μεταξύ συνε­χί­ζει να πλη­ρώ­νει τον ανάδοχο του έργου – σε βάρος των δικών της οικο­νο­μι­κών δια­θε­σί­μων – προ­κει­μέ­νου να μην δια­τα­ρα­χθεί η ομαλή υδρο­δό­τηση του νσηιού. Και η ΔΕΥΑΡ, αντί να πει “ευχα­ρι­στώ” έρχεται  σήμερα να κόψει το νερό σε εκείνον που της το παρέχει ΔΩΡΕΑΝ!!!  Εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται με τον πιο πολι­τικά χυδαίο και ξεδιά­ντροπο τρόπο, το αίσθημα ευθύνης της Περι­φέ­ρειας απέ­να­ντι στο νησί, τους κατοί­κους, τους επι­σκέ­πτες του.

Στρα­τη­γι­κός, συνει­δη­τός κακο­πλη­ρω­τής

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο απο­κα­λυ­πτική όταν δει κανείς το συνο­λικό οικο­νο­μικό απο­τύ­πωμα της  ΔΕΥΑΡ.  Η ΔΕΥΑΡ δεν οφείλει μόνο στην Περι­φέ­ρεια.  Οφείλει και στη ΔΕΗ περίπου 22 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ δηλαδή απο­δει­κνύ­ε­ται στην πράξη συνει­δη­τός, στρα­τη­γι­κός κακο­πλη­ρω­τής, θια­σώ­της της λογικής “δεν πληρώνω δεν πληρώνω” γιατί έτσι θέλω! Μαγκιά και νταη­λίκι.  Αυτό ξέρουν, έτσι κινού­νται.

Μόνο που η  σημε­ρινή ενέρ­γεια της ΔΕΥΑΡ δεν ήταν επί­δειξη πυγμής και μαγκιάς.  Αντι­θέ­τως! Ήταν μια κίνηση που απο­πνέει μικρο­ψυ­χία και πολι­τική εκδι­κη­τι­κό­τητα.  Μια κίνηση που φωνάζει τα συμπλεγ­μα­τικά της κίνητρα. Και το χει­ρό­τερο είναι ότι, οι εμπνευ­στές της, τυφλω­μέ­νοι από το μένος κατά της Περι­φέ­ρειας,  φαί­νε­ται να αδυ­να­τούν να αντι­λη­φθούν τις συνέ­πειες. Αν είχαν στοι­χειώδη αντί­ληψη θα έβλεπαν ότι όλο αυτό το σόου θα κατέ­ληγε σε φιάσκο, με το κοινό να γιου­χά­ρει το θίασο επί σκηνής.

Διότι η διακοπή υδρο­δό­τη­σης σε δημό­σιες υπη­ρε­σίες δεν πλήττει πολι­τι­κούς αντι­πά­λους. Δεν πλήττει την  Περι­φέ­ρεια όπως , όντες μικρό­νοες , πιστεύ­ουν. Πλήττει εργα­ζό­με­νους και πολίτες που συναλ­λάσ­σο­νται με αυτές. Πλήττει την εύρυθμη λει­τουρ­γία κρί­σι­μων υπη­ρε­σιών και δημιουρ­γεί κιν­δύ­νους ακόμη και για την υγεία ή την ασφά­λεια των ανθρώ­πων που βρί­σκο­νται σε αυτούς τους χώρους.

Η εξέλιξη ήταν ανα­με­νό­μενη για τους δια­θέ­το­ντες κοινό νου.  Λίγες ώρες αργό­τερα,  με εισαγ­γε­λική παραγ­γε­λία, η Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου Αλε­ξάν­δρα Γκα­μη­λιάρη ζήτησε την άμεση επα­να­σύν­δεση της υδρο­δό­τη­σης στη ΔΟΥ Ρόδου, μετά από αναφορά του Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, ο οποίος επι­κα­λέ­στηκε κιν­δύ­νους για την υγεία των εργα­ζο­μέ­νων αλλά και για την ασφά­λεια σε περί­πτωση πυρ­κα­γιάς.

Δεν αντε­λή­φθη­σαν οι “εγκέ­φα­λοι” που προ­χώ­ρη­σαν στη διακοπή του νερού ότι δημό­σιες υπη­ρε­σίες δεν απο­κό­πτο­νται τόσο εύκολα από τα δίκτυα κοινής ωφε­λείας. Αν ίσχυε αυτή η λογική, η ΔΕΥΑΡ θα έπρεπε να έχει βάλει λουκέτο εδώ και χρόνια. Μόνο προς τη ΔΕΗ οφείλει περίπου 22 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Η οφειλή είχε κάποτε ρυθ­μι­στεί. Πλη­ρώ­θη­καν δύο δόσεις, τα τρέ­χο­ντα όμως έμειναν απλή­ρωτα και η ρύθμιση χάθηκε. Από τότε ο λογα­ρια­σμός διο­γκώ­νε­ται μήνα με τον μήνα. Τι θα γίνει αν αύριο η ΔΕΗ υιο­θε­τή­σει τη λογική της ΔΕΥΑΡ και της κόψει το ρεύμα;

Αυτό που συνέβη σήμερα  ήταν κραυ­γα­λέα  επί­δειξη – όχι πυγμής – αλλά  μνη­σι­κα­κίας, κομπλε­ξι­σμού και γελοιό­τη­τας. Κατέ­ληξε σε φιάσκο γιατί μόνο εκεί θα μπο­ρούσε να κατα­λή­ξει, όπως κι αν επι­χει­ρή­σουν να την καμου­φλά­ρουν επι­κοι­νω­νιακά.

Αν το κίνητρο ήταν απλώς να εισπρά­ξει η ΔΕΥΑΡ, το στοι­χειώ­δες και αυτο­νό­ητο που θα έπρεπε να κάνει είναι να ειδο­ποι­ή­σει την προη­γού­μενη μέρα για τη διακοπή της υδρο­δό­τη­σης με μια ανα­κοί­νωση όπως αυτές που βγάζει σωρηδόν. Να το ξέρουν οι εργα­ζό­με­νοι, να πάρουν του­λά­χι­στον δυο μπου­κά­λια νερό μαζί τους. Δεν το έκανε. Δεν την ένοιαζε ο κόσμος. Ούτε καν τον σκέ­φτηκε. Στόχος ήταν η εκδί­κηση της Περι­φέ­ρειας Μόνο αυτό μετράει στη λογική τους.

Χρειά­ζε­ται πράγ­ματι μια ιδιαί­τερη δόση θρα­σύ­τη­τας, αλα­ζο­νείας και αυταρ­χι­σμού για να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με εκδι­κη­τι­κές κινή­σεις η θεσμική υπο­χρέ­ωση της Περι­φέ­ρειας να διεκ­δι­κεί τα χρήματα που της οφεί­λο­νται. Όταν όμως η εξουσία ασκεί­ται μέσα από τα φίλτρα της ανα­σφά­λειας και των συμπλεγ­μά­των, τότε τα απο­τε­λέ­σματα είναι αυτά τα ευτρά­πελα που είδαμε σήμερα.

Και κάποια στοι­χειώδη ερω­τή­ματα:

Αφού η ΔΕΥΑΡ νοιά­ζε­ται για να χρήματα που της οφεί­λο­νται, τι έχει κάνει για να εισπρά­ξει 75 περίπου εκα­τομ­μύ­ρια ανεί­σπρα­κτων οφειλών με πολλές εξ αυτών είτε να έχουν παρα­γρα­φεί είτε να κιν­δυ­νεύ­ουν με παρα­γραφή;

Πως είναι δυνατόν να έχει τέτοια επι­λε­κτική ευαι­σθη­σία διεκ­δι­κώ­ντας από την Περι­φέ­ρεια μερικές δεκάδες χιλιά­δες ευρώ – τόσα είναι – που απο­τε­λούν μια σταγόνα στον ωκεανό των ανεί­σπρα­κτων οφειλών της;

Αλλά και πόσο θράσος πρέπει να έχει να χρωστά 10 εκα­τομ­μύ­ρια στην Περι­φέ­ρεια και  να τιμωρεί εργα­ζο­μέ­νους και πολίτες αφή­νο­ντας τους χωρίς νερό  για μερικές δεκάδες χιλιά­δες ευρώ;

Πότε αλήθεια έστειλε η ΔΕΥΑΡ λογα­ρια­σμό στην Περι­φέ­ρεια για το κτίριο της ΔΟΥ στο Ζέφυρο; Οι πλη­ρο­φο­ρίες μου λένε ότι για χρόνια ολό­κληρα δεν είχε στείλει. Εστειλε πέρυσι έναν με ένα τυχαίο ποσό! Πώς το υπο­λό­γισε;

Και κάτι ακόμα:

Γνω­ρί­ζει η ΔΕΥΑΡ ότι το κτίριο της ΔΟΥ ΔΕΝ ανήκει στην Περι­φέ­ρεια;  Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, δεν ανήκει πουθενά! Δεν υπάρχει στο Κτη­μα­το­λό­γιο, δεν δια­θέ­τει νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα.  Η Περι­φέ­ρεια δεν είχε καμία υπο­χρέ­ωση να πλη­ρώ­νει τους λογα­ρια­σμούς του. Κι όμως το κάνει,  ως μη όφειλε.  Το να της ζητάς λοιπόν και τα ρέστα με αυτόν τον ανοί­κειο και πολι­τικά χυδαίο και εκβια­στικό τρόπο για κάτι που δεν είναι υπο­χρε­ω­μένη να κάνει, ξεπερνά τα όρια.

Κι εκεί σε Δήμο και ΔΕΥΑΡ κινού­νται συστη­μα­τικά και στρα­τη­γικά εκτός ορίων. Ίσως γιατί δεν μπορούν να επι­βιώ­σουν πολι­τικά σε πλαίσιο κανο­νι­κό­τη­τας, διότι εκεί απαι­τεί­ται πολι­τική, όχι νταη­λίκι.

Το συμπέ­ρα­σμα είναι απλό: δεν έφτασαν απλώς στον πάτο. Τώρα τον ξύνουν για να πάνε ακόμα πιο κάτω, ακόμη πιο βαθιά.

 

Πηγή: realvoice995.gr