Β. Τσικάρας: «Γιατί επέλεξα να γυρίσω μια ταινία για την Ελληνική Επανάσταση»

 Κύριε Τσικάρα, πόσα χρόνια έχει να γυρι­στεί μία ταινία με θέμα την Ελλη­νική Επα­νά­σταση του 1821 στην μεγάλη οθόνη;

Ταινία που να σχε­τί­ζε­ται με την Ελλη­νική Επα­νά­σταση γυρί­στηκε και πρό­σφατα (Ο Θεός αγα­πούσε το χαβιάρι) η οποία όμως αφο­ρούσε την βιο­γρα­φία του Βαρβάκη. Θέμα που να αφορά ένα ιστο­ρικό γεγονός για την περίοδο αυτή είχε να γυρι­στεί περίπου…. 46 χρόνια. Δηλαδή η τελευ­ταία ταινία που γυρί­στηκε ήταν ο «Παπα­φλέσ­σας» με τον Δημήτρη Παπα­μι­χαήλ. Από το 1971 και μετά, δεν έχει γυρι­στεί ταινία με ‘φουστανέλα’!

 Πώς απο­φα­σί­σατε να επι­λέ­ξετε την ιστορία των ‘Παιδιών της Σαμαρίνας’ (με βάση το δημο­τικό τρα­γούδι);

Όλα ξεκι­νούν από κάπου. Εκείνη την περίοδο έκανα κάποιες εξω­τε­ρι­κές παρα­γω­γές και προ­σπα­θούσα να βρω ιστο­ρικά γεγο­νότα λιγό­τερα γνωστά στο ευρύ κοινό. Έκανα μια μεγάλη λίστα και μεταξύ αυτών ήθελα να παρου­σιάσω την άγνωστη ιστορία που κρύβει το δημο­τικό μας τρα­γούδι ‘Τα Παιδιά της Σαμαρίνας’. Στην αρχή, με συνε­πήρε η ιστορία και όσο περ­νούσε ο καιρός συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν ήθελα να γίνει ντο­κι­μα­ντέρ. Έχω την αίσθηση ότι τα τελευ­ταία χρόνια κάτι τέτοιο έπρεπε να παρου­σια­στεί στην μεγάλη οθόνη.

 Είναι γεγονός πως εδώ και πολλά χρόνια δεν βλέ­πουμε ταινίες με τέτοια θέματα. Ας μην πάμε πίσω 46 χρόνια στον… ‘Παπαφλέσσα’, μιλάμε για πρό­σφα­τες δεκα­ε­τίες. Για ποιους λόγους;

Είναι πολλοί οι λόγοι. Ο πρώτος είναι ο οικο­νο­μι­κός. Δηλαδή, για να γυρί­σεις μια ταινία, θέλεις πολλά χρήματα. Ο δεύ­τε­ρος είναι ο χρόνος της προ­ε­τοι­μα­σίας μίας τέτοιας ταινίας –πόσοι άνθρω­ποι πρέπει να εργα­στούν ταυ­τό­χρονα και για μεγάλο διά­στημα. Άρα σκέ­φτο­νται όλοι ότι δεν συμ­φέ­ρει. Ο τρίτος λόγος, είναι πως υπάρχει ο φόβος πως είναι ένα θέμα ξεπε­ρα­σμένο και ότι η φου­στα­νέλα είναι… κιτς. Όχι, η φου­στα­νέλα δεν είναι κιτς! Είναι η παρά­δοσή μας κι αν κάποιοι το έχουν ξεχάσει, ας πάνε μια βόλτα στον Παρ­θε­νώνα να δουν τους του­ρί­στες που αγο­ρά­ζουν τα τσο­λια­δά­κια!

 Σε κάποιες στιγμές, οι πρω­τα­γω­νι­στές ομιλούν σε άλλη γλώσσα. Τι ακριβώς συμ­βαί­νει;

Είναι λογικό να σας φαί­νε­ται περί­εργο, διότι είναι ‘βλάχικα’. Πολύς κόσμο νομίζει ότι τα ‘βλάχικα’ είναι να αλλοιώ­νεις τις λέξεις ή έχει μια βαριά προ­σφορά. Όμως δεν είναι έτσι. ‘Βλάχος’ είναι αυτός που μιλάει την βλαχική διά­λε­κτο. Αυτή ομιλούν σε μερικές στιγμές.

 Δεν επι­λέ­ξατε όμως να δείξετε συμπλο­κές και μάχες με τους Τούρ­κους. Παρα­κο­λου­θού­σαμε την πορεία των Ελλήνων, να προ­σέ­χουν τα βήματά τους μην γίνουν αντι­λη­πτοί από τους Τούρ­κους, υπήρχε πρό­βλημα στην επι­κοι­νω­νία με το Μεσο­λόγγι και την υπό­λοιπη χώρα, δεν ήταν εύκολη η μετά­βαση από την μία περιοχή στην άλλη, ενώ δεν γνώ­ρι­ζαν την απόφασή τους ούτε οι οικο­γέ­νειές τους. Για ποιον λόγο;

Ό,τι βλέπετε έχει την αιτιο­λο­γία του. Ήθελα μέσα από έναν λιτό, απέ­ριττο τρόπο να δείξω ότι αυτοί ήταν απλοί άνθρω­ποι, δεν ήταν υπερ-ήρωες, δεν ήταν ο Σού­περ­μαν ή ο Σπάι­ντερ­μαν! Είχαν τις οικο­γέ­νειές τους, τις φοβίες τους, μπορεί να είχαν νεο­γέν­νητα ή έγκυες γυναί­κες και απο­φά­σι­σαν ο καθένας με τον δικό του προ­βλη­μα­τι­σμό και παλι­κα­ριά, με το δικό του πάθος για ελευ­θε­ρία, να συν­δρά­μουν τους άλλους Έλληνες που ήταν κλει­σμέ­νοι μέσα στο Μεσο­λόγγι και αργο­πέ­θαι­ναν. Θα χρη­σι­μο­ποι­ήσω μια φράση την οποία είπε πολύ εύστοχα σε συνέ­ντευξή του ο ηθο­ποιός μας Λεω­νί­δας Κακού­ρης: «Ήρωας τελικά, είναι αυτός που φοβάται και ξαφνικά το ζύγι της καρδιάς του, απο­φα­σί­ζει να υπερ­νι­κή­σει αυτό το φόβο και να βοη­θή­σει τους άλλους που τον χρειά­ζο­νται». Αυτό για μένα είναι το νόημα της ταινίας.

 Υπήρξε αντα­πό­κριση από το κοινό; Πήγαν στον κινη­μα­το­γράφο να δουν την ταινία;

Μία ανε­ξάρ­τητη παρα­γωγή με μια ανε­ξάρ­τητη διανομή, αυτό που κάνει η «Έξοδος» σήμερα, είναι ανέλ­πι­στο. Δηλαδή, στους περισ­σό­τε­ρους κινη­μα­το­γρά­φους της χώρας, έχει μεγάλη προ­σέ­λευση και μάλιστα οι ιδιο­κτή­τες μας λένε ότι στην πιο δύσκολη κινη­μα­το­γρα­φική περίοδο που δια­νύ­ουμε, η ταινία κόβει περισ­σό­τερα εισι­τή­ρια από άλλες που είναι χολι­γου­ντια­νές κ.λπ. Αυτό δείχνει ότι ο Έλληνας, θέλει να γυρίσει στις ρίζες του, θέλει να δει ταινίες για την ιστορία του.

Θα την προ­βά­λετε στο εξω­τε­ρικό;

Δεχό­μα­στε προ­τά­σεις για να συμ­με­τέ­χουμε σε διεθνή φεστι­βάλ. Ξεκι­νάμε με τον υπο­τι­τλι­σμό της ταινίας και πιστεύω ότι μετά το Πάσχα, θα ξεκι­νή­σουμε να συμ­με­τέ­χουμε σε διεθνή φεστι­βάλ. Θέλουμε να δούμε πώς μας βλέπουν και οι ξένοι, πώς βλέπουν την φου­στα­νέλα και τι εντυ­πώ­σεις θα προ­κα­λέ­σει.

 Λίγα λόγια για το έργο

Ο καπε­τά­νιος Μίχος Φλώρος επι­στρέ­φει στη Σαμα­ρίνα για να πάρει κι άλλους άντρες και να τους οδη­γή­σει στο Μεσο­λόγγι συμπλη­ρώ­νο­ντας το ήδη υπάρχον σώμα, στη ντάπια του στρα­τη­γού Μακρή.  Έτσι, με τη βοήθεια του προ­σω­πι­κού του φίλου Ηλία Μανάκα κι άλλους 25 άντρες ξεκι­νούν ένα μακρύ ταξίδι προ­κει­μέ­νου να συνα­ντή­σουν στο Μεσο­λόγγι, τον Ζήση Χατζη­μάτη και τους υπό­λοι­πους συμπα­τριώ­τες τους. Στις 31 Μαρτίου του 1826 ξεκινά η δύσκολη πορεία τους, μέσα από τα βουνά. Την ίδια ώρα, οι γυναί­κες στο χωριό προ­σπα­θούν να μάθουν από την Ελένη Φλώρου, την πραγ­μα­τική αιτία της ξαφ­νι­κής φυγής των αντρών τους. Ο Ιμπραήμ πασάς και ο Τούρκος Φρού­ραρ­χος της Άρτας Ν. Σερβάν ετοι­μά­ζουν την τελική επίθεση στο Μεσο­λόγγι.