Μαρία Κρητικού: «Η λειτουργία του Ακτινοθεραπευτικού Κέντρου στη Ρόδο θα χαρίσει ζωή στους ογκολογικούς ασθενείς»

Μαρία, οκτώ περίπου χρόνια μετά από την ίδρυση του Συλ­λό­γου Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δωδε­κα­νή­σου, ανα­κοι­νώ­θηκε και επι­σή­μως από τον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο η προ­έ­γκριση της οικο­δο­μι­κής άδειας για το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο της Ρόδου.

Ναι, κι αυτή ήταν πολύ μεγάλη ημέρα για όλους εμάς. Θυμάμαι ότι ήταν μόλις είχα ξυπνή­σει και πήγα να κάνω τον καφέ μου που είδα την ανάρ­τηση του περι­φε­ρειάρχη. Δάκρυσα… Σκέ­φτηκα ότι πλέον φτάσαμε στο δια ταύτα, σκέ­φτηκα πόσοι ογκο­λο­γι­κοί ασθε­νείς θα ανα­κου­φι­στούν από τη λει­τουρ­γία του Κέντρου και βέβαια σκέ­φτηκα και όλη τη δια­δρομή που χρειά­στηκε να δια­νύ­σουμε για να φτά­σουμε μέχρι εδώ. Για μένα αυτό ήταν ένα μακρινό όνειρο από το 2017 που ξεκι­νή­σαμε τον Σύλλογο Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών. Ομως τελικά να που ήρθε η ώρα. Και περι­μένω με μεγάλη υπομονή να γίνει όλη αυτή η δουλειά, να ξεκι­νή­σουν οι εργα­σίες και να απο­κτή­σει το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο. Ακόμα και τώρα, δεν πιστεύω ότι συζη­τάμε για την κατα­σκευή του.

Τι σημαί­νει για έναν καρ­κι­νο­παθή της περιο­χής μας η λει­τουρ­γία του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού;

Σημαί­νει τη ζωή του. Τόσο απλά και τόσο ξεκά­θαρα. Η ζωή του καρ­κι­νο­παθή κρέ­με­ται από τη θερα­πεία του. Η θερα­πεία του είναι οι ακτι­νο­βο­λίες, είναι οι χημειο­θε­ρα­πείες, είναι τα χει­ρουρ­γεία. Οταν λοιπόν είναι μέρος των θερα­πειών μου οι ακτι­νο­βο­λίες και εγώ δεν τις έχω στον τόπο μου, πρέπει να φύγω, να ξεσπι­τωθώ δύο και τρεις μήνες και να πάω -αν μπορώ να πάω, αν τα οικο­νο­μικά μου το επιτρέπουν- στην Αθήνα ή στην Κρήτη.

Υπάρ­χουν δηλαδή άνθρω­ποι που δεν πηγαί­νουν γιατί δεν έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα;

Ναι, υπάρ­χουν πολλοί που δεν έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα, απαι­τού­νται πολλά χρήματα κυρίως για τα εισι­τή­ρια και τη διαμονή. Ομως αν αυτοί οι άνθρω­ποι απευ­θυν­θούν στον Σύλλογο εννο­εί­ται ότι θα τους βοη­θή­σουμε καλύ­πτο­ντας έξοδα μετα­φο­ράς και δια­μο­νής. Δεν υπάρχει περί­πτωση να περάσει άνθρω­πος από εμάς και να μην πάει για να κάνει τις ακτι­νο­θε­ρα­πείες του. Υπάρ­χουν όμως κι εκείνοι που δεν απευ­θύ­νο­νται στον Σύλλογο, οπότε σε αυτές τις περι­πτώ­σεις δεν μπο­ρούμε να βοη­θή­σουμε επειδή δεν γνω­ρί­ζουμε.

Πάντως όλο αυτό το χρονικό διά­στημα, από τη σύσταση του Συλ­λό­γου μέχρι σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, έχουν γίνει τερά­στια βήματα, καλύ­πτο­ντας ένα πάρα πολύ μεγάλο κενό στην εξυ­πη­ρέ­τηση των καρ­κι­νο­πα­θών, σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό ήταν και το όραμά μας. Δεν θέλαμε να έχουμε μόνο συμ­βου­λευ­τικό χαρα­κτήρα και να ενη­με­ρώ­νουμε τους ασθε­νείς μόνο για τα δικαιώ­ματά τους ή να κάνουμε ημε­ρί­δες και να τελειώ­νει εκεί. Στόχος μας ήταν κανείς να μην μένει μόνος, να έχουν όλοι το δικαί­ωμα στις θερα­πείες και όσοι πρέπει να φύγουν εκτός Ρόδου να βρεθεί τρόπος. Δεν είχαμε σκεφτεί κάτι άλλο από την αρχή. Κι αυτό ο Σύλ­λο­γος το υπο­στη­ρί­ζει. Δεν θυμάμαι να έχουμε πει όχι σε ασθε­νείς ή να μην έχουμε βρει την άκρη. Μας βοηθούν σημα­ντικά και οι γιατροί των Αθηνών αλλά και ξενώνες στην Αθήνα που φιλο­ξε­νούν ογκο­λο­γι­κούς ασθε­νείς οι οποίοι δεν έχουν να πλη­ρώ­σουν τη διαμονή τους κι ο Σύλ­λο­γος ενδε­χο­μέ­νως τη δεδο­μένη στιγμή να μην μπορεί να καλύψει πλήρως τα έξοδα. Για το 2024 ενι­σχύ­σαμε οικο­νο­μικά 30 ανθρώ­πους και καλύ­ψαμε έξοδα 10.300 ευρώ, που αφο­ρού­σαν έξοδα μετα­κί­νη­σης, οικο­νο­μική ενί­σχυση, ανα­λώ­σιμα, νοση­λείες, εξε­τά­σεις, έξοδα δια­μο­νής όπως επίσης και συνε­δρίες σε ψυχο­λόγο. Το 2024 από τον Ξενώνα του Συλ­λό­γου μας στη Ρόδο καλύ­φθη­καν 54 δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις ασθενών από τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. 143 συνο­λικά ασθε­νείς ενη­με­ρώ­θη­καν από τον Σύλλογό μας για τα δικαιώ­ματά τους, εξυ­πη­ρε­τή­θη­καν για να κλεί­σουν ραντε­βού για ακτι­νο­βο­λίες αλλά και για εξε­τά­σεις, για παρά­δοση ανα­λω­σί­μων, αιτή­σεις για ΚΕΠΑ και φιλο­ξε­νία σε ξενώνες δια­μο­νής σε Αθήνα και Κρήτη. Μέλημά μας είναι ο ασθενής να κάνει τις θερα­πείες του. Υπάρ­χουν ασθε­νείς, άποροι, που τους ανέ­λα­βαν αφι­λο­κερ­δώς ιδιώτες γιατροί στην Αθήνα που μας στη­ρί­ζουν πάρα πολύ και σε συνερ­γα­σία με τους για­τρούς δημο­σίων νοσο­κο­μείων, κυρίως όταν θα πρέπει να βρεθούν ραντε­βού σε συγκε­κρι­μέ­νες ημε­ρο­μη­νίες και ο ασθενής δεν μπορεί να περι­μέ­νει τη σειρά του στα δημόσια νοσο­κο­μεία.

Τα έσοδα του Συλ­λό­γου για τη στήριξη όλων αυτών των ανθρώ­πων από πού προ­έρ­χο­νται;

Τα έσοδα του Συλ­λό­γου προ­έρ­χο­νται από τις εγγρα­φές μελών, είτε πρό­κει­ται για ασθε­νείς είτε όχι, από τις δωρεές αντί στε­φά­νων, από τα παζάρια που κάνουμε δύο φορές τον χρόνο για τα οποία δου­λεύ­ουν οι εθε­λο­ντές μας ακα­τά­παυ­στα και από τους ανθρώ­πους που στη­ρί­ζουν τον Σύλλογο και δεν θέλουν να εμφα­νι­στούν ή να ακου­στεί το όνομά τους προς τα έξω.

Εχουμε κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη των ανθρώ­πων και είναι οι ίδιοι οι ασθε­νείς που μιλούν για τη στήριξη που έχουν λάβει από εμάς.

Όμως να ξέρετε ότι το έργο μας το στη­ρί­ζουν και πολλοί γιατροί που έρχο­νται σε επαφή με ογκο­λο­γι­κούς ασθε­νείς. Ο κόσμος μας εμπι­στεύ­ε­ται και γι΄αυτό μπο­ρούμε κι εμείς να βοηθάμε ασθε­νείς. Ο Σύλ­λο­γος θα συνε­χί­σει να προ­σφέ­ρει. Ακόμα και μετά τη λει­τουρ­γία του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου, το οποίο οπωσ­δή­ποτε θα καλύψει την πλειο­νό­τητα των αναγκών των ογκο­λο­γι­κών ασθενών.

Όμως σίγουρα θα υπάρ­χουν και οι περι­πτώ­σεις εκείνες που θα πρέπει να μετα­βούν στην Αθήνα για εξει­δι­κευ­μέ­νες θερα­πείες που δεν θα καλύ­πτο­νται εδώ. Η ανάγκη για τη στήριξη καρ­κι­νο­πα­θών πάντα θα υπάρχει.

Και είμαστε μία περιοχή που έχει αυξη­μένα ποσοστά καρ­κι­νο­πα­θών.

Ναι, πράγ­ματι είναι μεγάλος ο αριθμός των καρ­κι­νο­πα­θών στη Ρόδο και στα Δωδε­κά­νησα γενι­κό­τερα, όμως αυτό δεν συμ­βαί­νει μόνο εδώ αφορά όλη την Ελλάδα. Εδώ το πρό­βλημα φανε­ρώ­θηκε, από τη στιγμή που λει­τούρ­γησε στη Ρόδο το Ογκο­λο­γικό Τμήμα στο Νοσο­κο­μείο.

Οταν ξεκί­νησε η ιδέα για την ίδρυση του Συλ­λό­γου και εντέλει πήρε σάρκα και οστά, αυτή τη δια­δρομή που έχετε δια­νύ­σει, την είχες σκεφτεί; Γιατί μιλάμε για κοι­νω­νι­κές αλλαγές, κοι­νω­νι­κές τομές που επέφερε η σύσταση του Συλ­λό­γου. Η λει­τουρ­γία του Ογκο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος είναι η πρώτη κατά­κτηση και πλέον μιλάμε και για την κατα­σκευή του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου.

Πρέπει να σου πω ότι η λει­τουρ­γία του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου ήταν η πρώτη μας προ­τε­ραιό­τητα. Ημασταν τόσο ανυ­πο­ψί­α­στοι τότε, που ενώ δεν υπήρχε καν Ογκο­λο­γικό Τμήμα σκε­φτό­μα­σταν το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο. Μέσα στην απειρία μας όμως ήταν ένα θέμα που ανα­σύ­ραμε από το συρτάρι, το παρα­δώ­σαμε στον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο και ξεκί­νησε ένας αγώνας δρόμου. Μετά αρχί­σαμε να συνει­δη­το­ποιούμε κάποια πράγ­ματα που λόγω απει­ρίας δεν βλέπαμε. Θεωρώ ότι και οι επι­στο­λές μας στις ηγεσίες του Υπουρ­γείου Υγείας έπαιξαν ρόλο, και η συνά­ντησή μας με τον πρω­θυ­πουργό Κυριάκο Μητσο­τάκη, όλα έπαιξαν ρόλο για να μας πιστέ­ψουν κάποιοι άνθρω­ποι. Ετσι ξανα­βγήκε η υπόθεση από το συρτάρι και μπορεί από την απειρία μας να βγήκε. Αλλά βγήκε.

Γιατί το λες αυτό;

Γιατί τότε πολλοί, μας είπαν ότι δεν πρό­κει­ται να τα κατα­φέ­ρουμε και προ­σπά­θη­σαν να μας απο­θαρ­ρύ­νουν. Είχε προη­γη­θεί η μεγάλη προ­σπά­θεια του καθη­γητή Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού.

Θυμάμαι ότι ο Παύλος Πολάκης ως υπουρ­γός Υγείας, είχε πει ότι δεν δικαιο­λο­γούν οι αριθμοί των ογκο­λο­γι­κών ασθενών στην περιοχή μας τη λει­τουρ­γία του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού Κέντρου στη Ρόδο.

Οχι οι αριθμοί, τα νούμερα! Σωστά θυμάσαι. Τότε, πρέπει να σου εξο­μο­λο­γηθώ ότι, επί έναν μήνα ήμουν στην παθο­λο­γική κλινική και μετρούσα κάθε μέρα τους ασθε­νείς που έκαναν τις χημειο­θε­ρα­πείες τους εκεί. Μέτρησα 120 άτομα. Οταν όμως το 2018 λει­τούρ­γησε το Ογκο­λο­γικό Τμήμα στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, φανε­ρώ­θηκε ο πραγ­μα­τι­κός αριθμός των καρ­κι­νο­πα­θών και οι μεγάλες ανάγκες. Από την απειρία μας όταν ξεκι­νή­σαμε, είχαμε βάλει κι εμείς με την επιμονή μας ένα λιθα­ράκι για τη λει­τουρ­γία του Ογκο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος, παρότι όλοι μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει περί­πτωση να τα κατα­φέ­ρουμε. Εμένα όμως και όλους τους ασθε­νείς, μας έκαιγε η λει­τουρ­γία του Ογκο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος διότι θέλαμε να υπο­βάλ­λο­νται οι ασθε­νείς στις θερα­πείες τους με αξιο­πρέ­πεια και οι γιατροί να μπορούν να προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σίες τους σε κατάλ­ληλα δια­μορ­φω­μένο χώρο. Μας βάλανε όμως κι εκεί πολλές τρι­κλο­πο­διές, αλλά τελικά τα κατα­φέ­ραμε. Εγώ ως ασθενής πρώτα και μετά ως πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου έβλεπα ότι ήταν απα­ραί­τητη η λει­τουρ­γία του.

Και όπως απο­δει­κνύ­ε­ται από τους ασθε­νείς που εξυ­πη­ρε­τού­νται, ήταν κάτι παρα­πάνω από απα­ραί­τητη.

Ακριβώς. Γίνεται καλή δουλειά στο Ογκο­λο­γικό Τμήμα. Με την ευκαι­ρία να πω βέβαια ότι για εμάς το ιδανικό θα ήταν να είναι κλινική και όχι τμήμα, ώστε να δια­μορ­φω­θεί κατάλ­λη­λος χώρος για νοση­λεία, να μην νοση­λεύ­ο­νται οι καρ­κι­νο­πα­θείς στην παθο­λο­γική. Ειδικά οι καρ­κι­νο­πα­θείς τελικού σταδίου πρέπει να έχουν τον χώρο τους. Βέβαια οι παθο­λό­γοι δίνουν μεγάλο αγώνα για τους ασθε­νείς αυτούς. Πολλές φορές δεν υπάρχει δια­θέ­σι­μος χώρος για να είναι μόνοι τους, είναι σε θάλαμο με άλλους ασθε­νείς, με απο­τέ­λε­σμα είτε ο καρ­κι­νο­πα­θής να μην αντέχει ή να μην αντέ­χουν οι άλλοι νοση­λευό­με­νοι στον ίδιο θάλαμο. Ομως, θέλω να πω ότι οι παθο­λό­γοι του Νοσο­κο­μείου μας προ­σφέ­ρουν τερά­στιο έργο στους καρ­κι­νο­πα­θείς ασθε­νείς, ειδικά του τελικού σταδίου. Και οι γιατροί και οι νοση­λευ­τές τους συμπε­ρι­φέ­ρο­νται με τερά­στιο σεβασμό. Το βίωσα πολύ πρό­σφατα με την ξαδέλφη μου αλλά και με όλους τους καρ­κι­νο­πα­θείς που νοση­λεύ­ο­νται στην παθο­λο­γική κλινική.

Αρα απ’ ό,τι αντι­λαμ­βά­νο­μαι ο επό­με­νος στόχος είναι να ανα­βαθ­μι­στεί σε Κλινική το Ογκο­λο­γικό Τμήμα;

Είναι κάτι που το θέλουμε πάρα πολύ, το συζη­τάμε ήδη στον Σύλλογο. Θα το προ­χω­ρή­σουμε κάποια στιγμή και με δικά μας έξοδα, όπως κάναμε με το Ογκο­λο­γικό Τμήμα. Αλλά το να δια­μορ­φώ­σεις ένα κτήριο είναι εύκολο, το θέμα να κατα­λά­βει η κάθε κυβέρ­νηση ότι πρέπει να ενι­σχυ­θεί το Ογκο­λο­γικό Τμήμα με το απα­ραί­τητο προ­σω­πικό για να γίνο­νται οι χημειο­θε­ρα­πείες σε δύο βάρδιες και όχι να στρι­μώ­χνο­νται όλοι οι ασθε­νείς σε μία βάρδια. Με τον τρόπο αυτό θα ρυθ­μι­στούν οι χημειο­θε­ρα­πείες και το πρό­γραμμα σωστά. Κυρίως για­τρούς χρεια­ζό­μα­στε, για να λει­τουρ­γή­σει και το από­γευμα το Ογκο­λο­γικό Τμήμα. Χρειά­ζε­ται όμως κι ένας ειδικά δια­μορ­φω­μέ­νος χώρος για να νοση­λεύ­ο­νται οι καρ­κι­νο­πα­θείς τελικού σταδίου, να φύγουν από την παθο­λο­γική. Δεν είναι εύκολα αυτά τα περι­στα­τικά, χρειά­ζο­νται ειδική φρο­ντίδα.

Μαρία, ποιοι σε πίστε­ψαν σε αυτήν την πορεία;

Ο πρώτος που με πίστεψε ήταν ο Χατζη­μάρ­κος και θέλω να τον ευχα­ρι­στήσω δημο­σίως, όπως και όλους τους συνερ­γά­τες του που εργά­στη­καν για το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο. Ηταν επίσης το τότε Δ.Σ. και δια­χρο­νικά όλα τα μέλη του Δ.Σ. που με πίστε­ψαν και με στη­ρί­ζουν. Ομως δια­χρο­νικά αυτός που με πίστεψε 100% ήταν ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος. Δεν πήγαινα με το αίτημα κάθε φορά αλλά το έθετα σε κάθε ευκαι­ρία. Συνήθως Ιούλιο μήνα δεν είχαμε φάρμακα για τους καρ­κι­νο­πα­θείς στο Νοσο­κο­μείο και κάθε φορά ο Χατζη­μάρ­κος έβγαζε το φίδι από την τρύπα. Κάθε φορά λοιπόν πήγαινα στην Περι­φέ­ρεια, χτυ­πούσα την πόρτα και ζητούσα βοήθεια. Σε κάθε ευκαι­ρία που τον συνα­ντούσα έθετα τα ζητή­ματα του Ογκο­λο­γι­κού και του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού. Η αλήθεια είναι ότι πάντα σε κάθε μας πρό­βλημα, ο Χατζη­μάρ­κος ήταν δίπλα μας.

Τώρα θα μάθει και για την επέ­κταση του Ογκο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος.

Ναι! Όπως είπα η επέ­κταση του κτηρίου είναι το εύκολο κομμάτι. Με το ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό πρέπει να ασχο­λη­θεί το Υπουρ­γείο. Όπως αντι­λαμ­βά­νε­στε, θα έχουμε Ογκο­λο­γικό Τμήμα, θα έχουμε Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό Κέντρο, το λογικό είναι να υπάρχει και κλινική για τη νοση­λεία των καρ­κι­νο­πα­θών. Ας γίνει το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τικό και μετά θα δρο­μο­λο­γη­θούν όλα. Με την ολο­κλή­ρωση βέβαια του Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού θα πρέπει να γίνει ένας ξενώνας χωρίς σκάλες για να δια­μέ­νουν οι άνθρω­ποι από τα νησιά ή από τα χωριά με τους συνο­δούς τους, να μην έχουν επαφή με ασθε­νείς που έχουν άλλες ασθέ­νειες πιθανόν μετα­δο­τι­κές. Είναι αυστηρά τα πρω­τό­κολλα σε αυτούς τους ξενώνες. Στον υπάρ­χο­ντα ξενώνα του Νοσο­κο­μείου δια­μέ­νουν ασθε­νείς που έχουν κι άλλες ασθέ­νειες, όμως οι καρ­κι­νο­πα­θείς δεν πρέπει να αρρω­στή­σουν, να κολ­λή­σουν άλλη ασθέ­νεια. Οπότε μπορεί να ενο­χλήσω τον περι­φε­ρειάρχη και γι΄αυτό! Θα χαρεί να με ξαναδεί!

Η Περι­φέ­ρεια έχει παρα­χω­ρή­σει στον Σύλλογο και δύο οική­ματα για τη φιλο­ξε­νία ασθενών στην Αθήνα.

Ναι, τώρα είναι στο στάδιο της ανα­καί­νι­σης τα σπίτια αυτά ώστε να δια­μορ­φω­θούν κατάλ­ληλα για τη φιλο­ξε­νία των ασθενών.

Πώς μπορεί κάποιος που επι­θυ­μεί, να βοη­θή­σει το έργο του Συλ­λό­γου;

Δεν είναι μόνο οικο­νο­μική η βοήθεια που χρεια­ζό­μα­στε. Αρκεί να σου πω πως υπάρ­χουν εθε­λό­ντριες που δου­λεύ­ουν από τώρα για το παζάρι του Πάσχα. Υπάρ­χουν εθε­λο­ντές που βοηθούν στο γραφείο, στον ξενώνα φιλο­ξε­νίας, ή σε πράγ­ματα που πρέπει να φτιά­ξουμε για τους ασθε­νείς. Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε είναι εθε­λο­ντές. Υπάρ­χουν πολλοί που έρχο­νται ως εθε­λο­ντές για πολύ σύντομο χρονικό διά­στημα ή που δηλώ­νουν εθε­λο­ντές και δεν έρχο­νται. Οσοι λοιπόν δηλώ­νουν εθε­λο­ντές θα πρέπει να μπορούν και να το υπο­στη­ρί­ξουν. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς έχουμε να κάνουμε με ανθρώ­πους που έχουν καρκίνο. Δεν χρεια­ζό­μα­στε εθε­λο­ντές που έρχο­νται για να φανούν κάπου και μετά να εξα­φα­νι­στούν ή εθε­λο­ντές που να χρειά­ζο­νται τη βεβαί­ωση για να τη χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν κάπου. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι πιθανόν κάποιοι δεν μπορούν να δια­χει­ρι­στούν το κομμάτι της ασθέ­νειας, αλλά οι εθε­λο­ντές δεν έρχο­νται σε επαφή με ασθε­νείς. Εθε­λο­ντές που θέλουν να προ­σφέ­ρουν ουσια­στικά είναι λίγοι, είμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι. Αυτό χρεια­ζό­μα­στε, εθε­λο­ντές.

Μαρία υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις που θυμάσαι πιο έντονα από τους ασθε­νείς που έχει στη­ρί­ξει ο Σύλ­λο­γος όλα αυτά τα χρόνια;

Ναι. Υπάρ­χουν περι­πτώ­σεις που δεν θα τις ξεχάσω όσο ζω. Μιλώ για τους μονα­χι­κούς ανθρώ­πους, αυτούς θυμάμαι πιο πολύ. Την κάθε μία περί­πτωση ξεχω­ρι­στά. Είναι άνθρω­ποι που κάποιοι είχαν περιου­σίες τις οποίες έχασαν, οικο­γέ­νειες που τους εγκα­τέ­λει­ψαν, και κάποιοι ήταν πολύ γνωστοί μέσα στη Ρόδο… Οταν αρρώ­στη­σαν όμως δεν είχαν τίποτα, ούτε χρήματα, ούτε οικο­γέ­νεια, ούτε παιδιά, ούτε συγ­γε­νείς, ήταν ξεχα­σμέ­νοι… Υπάρ­χουν και κάποιοι που οι δικοί τους τους παρά­τη­σαν όταν αρρώ­στη­σαν ή όταν τελεί­ω­σαν τα χρήματά τους.

Είναι συγκλο­νι­στικό να υπάρ­χουν άνθρω­ποι που δίνουν τον αγώνα για τη ζωή τους ολο­μό­να­χοι.

Ναι, είναι. Σε αυτές τις περι­πτώ­σεις ο Σύλ­λο­γος στέ­κε­ται δίπλα τους σε όλα. Το μόνο που δεν μπο­ρούμε να κάνουμε είναι να τους συνο­δεύ­σουμε στην Αθήνα. Ομως το πώς θα πάει να χει­ρουρ­γη­θεί, πού θα πάει, πώς θα ταξι­δέ­ψει, το ανα­λαμ­βά­νουμε εμείς. Και θα σου πω και κάτι που δεν γνω­ρί­ζεις. Το κράτος επι­στρέ­φει τα χρήματα των εισι­τη­ρίων στους ασθε­νείς, εκτός από τους άπορους.

Γιατί;

Γιατί έτσι είναι. Μόνο αυτοί που είναι ασφα­λι­σμέ­νοι παίρ­νουν τα χρήματα των εισι­τη­ρίων πίσω μετά από κάποιο χρονικό διά­στημα. Οπότε σε αυτές τις περι­πτώ­σεις ο Σύλ­λο­γος καλύ­πτει τα χρήματα των εισι­τη­ρίων, τις ανα­λαμ­βά­νουμε εξο­λο­κλή­ρου. Κι εκεί βέβαια αντι­λαμ­βά­νε­σαι πόσο σπου­δαίο πράγμα είναι να υπάρχει οικο­γέ­νεια και δικοί σου άνθρω­ποι που σε στη­ρί­ζουν ειδικά σε αυτό τον αγώνα. Και πόσο ευγνώ­μο­νες πρέπει να είμαστε απέ­να­ντι στους ανθρώ­πους μας και απέ­να­ντι στη ζωή και σου μιλώ πρώτα ως ασθενής και μετά ως πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου. Δεν χρειά­ζε­ται πολλά πράγ­ματα ο άνθρω­πος…