“Η πολιτεία ενθαρρύνει με έντονους τρόπους τον τζόγο” – Aρθρο του Δρ. Γ. Τριανταφύλλου

Οπως κάθε χρόνο έτσι κι εφέ­τος στις γιορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων, η ελ­λη­νι­κή αστυ­νο­μία προ­χώ­ρη­σε σε πλή­θος συλ­λή­ψε­ων για αδι­κή­μα­τα σχε­τι­κά με την χαρ­το­παι­ξία και άλλων τυ­χε­ρών παι­χνι­διών. Μά­λι­στα η εφευ­ρε­τι­κό­τη­τα των συλ­λη­φθέ­ντων κάθε φορά εκ­πλήσ­σει καθώς μα­θαί­νου­με συ­νε­χώς για νέους τρό­πους και με­θό­δους ώστε αυτές οι αξιό­ποι­νες πρά­ξεις να πα­ρα­μέ­νουν ατι­μώ­ρη­τες στη σκιά του νόμου.

Με μια πρώτη ματιά ο πο­λί­της θα επαι­νέ­σει την πο­λι­τεία σκε­πτό­με­νος ότι το κρά­τος με αυτό τον τρόπο προ­φυ­λάσ­σει τους αν­θρώ­πους από τα δεινά της χαρ­το­παι­ξί­ας. Αν όμως κοι­τά­ξου­με πιο προ­σε­κτι­κά τι συμ­βαί­νει σε κα­θη­με­ρι­νή βάση θα δια­πι­στώ­σου­με ότι μάλ­λον η πο­λι­τεία αντί να απο­τρέ­πει τον τζόγο, τον εν­θαρ­ρύ­νει και μά­λι­στα με έντο­νους τρό­πους.

Είναι παν­θο­μο­λο­γού­με­νο πως δεν υπάρ­χει δια­φη­μι­στι­κό διά­λειμ­μα στην τη­λε­ό­ρα­ση όπου να μην προ­βάλ­λο­νται δια­φη­μί­σεις ηλε­κτρο­νι­κού τζό­γου. Επι­προ­σθέ­τως στα δια­λείμ­μα­τα αθλη­τι­κών αγώ­νων οι δια­φη­μί­σεις που προ­τρέ­πουν τον πο­λί­τη να ρι­σκά­ρει τα χρή­μα­τά του είναι κα­θο­λι­κές και επί­μο­νες.

Προ­σφά­τως βέ­βαια, δί­νε­ται και η δυ­να­τό­τη­τα να στοι­χη­μα­τί­ζου­με στα πα­ρα­δο­σια­κά παι­χνί­δια από το κι­νη­τό μας, αφού οι εται­ρί­ες γνω­ρί­ζουν πολύ καλά πως όταν αφαι­ρού­με χρή­μα­τα από τον λο­γα­ρια­σμό μας μέσω κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου είναι μια ενέρ­γεια λι­γό­τε­ρο αι­σθη­τή από την αφαί­ρε­ση χαρ­το­νο­μι­σμά­των από το πορ­το­φό­λι μας. Με τον βομ­βαρ­δι­σμό των δια­φη­μί­σε­ων μέσω τη­λε­ό­ρα­σης, ιντερ­νέτ και άλλων μέσων και με την ακα­τά­παυ­στη επα­νά­λη­ψη αυτών, ο μέσος πο­λί­της βυ­θί­ζε­ται σε μια ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όπου μια ζωή με αμύ­θη­τα πλού­τη και κί­βδη­λες απο­λαύ­σεις είναι ένας ανα­με­νό­με­νος και ζη­λευ­τός στό­χος.

Έτσι εξα­νε­μί­ζο­νται πε­ριου­σί­ες, μι­σθοί και πολ­λές οι­κο­γέ­νειες στε­ρού­νται τα στοι­χειώ­δη της δια­βί­ω­σης καθώς κά­ποιο μέλος επεν­δύ­ει τον οι­κο­γε­νεια­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στον τζόγο. Ανα­ρίθ­μη­τες έρευ­νες συν­δέ­ουν βε­βαί­ως τον τζόγο με τον αλ­κο­ο­λι­σμό, την εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία, το δια­ζύ­γιο, την κα­τά­θλι­ψη ακόμα και με την αυ­το­κτο­νία. Αναμ­φί­βο­λα αξί­ζει τα ανα­φέ­ρου­με ότι τα ανή­λι­κα τέκνα που απο­τε­λούν αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες των ενερ­γειών των γο­νιών τους, λαμ­βά­νουν το μή­νυ­μα ότι η ευ­τυ­χία και η επι­τυ­χία ενός αν­θρώ­που βα­σί­ζε­ται κυ­ρί­ως στη θέα τύχη και στη δια­δι­κα­σία μιας κλή­ρω­σης. Θυ­μη­θεί­τε πόσες φορές κα­λού­νται μικρά παι­διά να δια­λέ­ξουν ένα λα­χείο καθώς αυτό θε­ω­ρεί­ται γού­ρι­κο και τυ­χε­ρό.

Την ίδια στιγ­μή το κρά­τος επι­δο­τεί δομές υπο­στή­ρι­ξης ατό­μων εθι­σμέ­νων στον τζόγο, ενώ το ίδιο απο­τε­λεί και την αιτία εξά­πλω­σής του. Όσο βέ­βαια για αυ­τούς που χαρ­το­παί­ζουν κρυφά, σε σπί­τια, απο­θή­κες και αυ­το­κί­νη­τα δεν έχουν παρά να βρουν έναν τρόπο ώστε το κρά­τος να λαμ­βά­νει μια προ­μή­θεια από τη δράση τους και τότε αυ­το­μά­τως θα αρθεί το αξιό­ποι­νο της πρά­ξης τους.

Δρ. Γιώρ­γος Τρια­ντα­φύλ­λου,

MSc, PhD Κοι­νω­νιο­λό­γος