Νομικά κενά στην εκτέλεση των αποφάσεων σφράγισης beach bar στο νησί της Ρόδου!

Ασκή­θη­καν ήδη 3 προ­σφυ­γές • Ο Ν.5092/2024 δημιούρ­γησε μια νέα κατά­σταση πραγ­μά­των που δύναται να οδη­γή­σει στην ακύρωση όλων των απο­φά­σεων που έχουν εκδοθεί από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σου και τον Δήμο Ρόδου!

Ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς εκδι­κά­στηκε χθες η πρώτη αίτηση ακυ­ρώ­σεως από­φα­σης για την σφρά­γιση γνωστού beach bar της Ρόδου η ιδιο­κτή­τρια εται­ρεία του οποίου εστράφη κατά του Υπουρ­γείου Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών, όπως αυτό εκπρο­σω­πεί­ται από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου.

Βάλλει ειδι­κό­τερα κατά απο­φά­σεως σφρά­γι­σής του με τις δια­δι­κα­σίες express που προ­βλέ­πει η νομο­θε­σία του 2024 ενώ η απόφαση που θα εκδοθεί θα απο­τε­λέ­σει νομο­λο­γία και πρό­κριμα για ακόμη δύο που ασκή­θη­καν ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που βάλλουν κατά απο­φά­σεων σφρά­γι­σης του δημάρ­χου Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη, σε εκτέ­λεση απο­φά­σεων της δημο­τι­κής επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου.

Η άσκηση των προ­σφυ­γών από τους επι­χει­ρη­μα­τίες των τριών κέντρων έχει εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον και για τον πρό­σθετο λόγο ότι προ­σβάλ­λο­νται ως άκυρες οι απο­φά­σεις σφρα­γί­σεων καθώς αντι­βαί­νουν τις προ­βλέ­ψεις του Ν.5092/2024 και της υπ’ αρ. 49853 ΕΞ 2024/05-04-2024 Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης «Παρε­μπό­διση της ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης του κοινού στη θάλασσα, τον αιγιαλό και την παραλία, καθο­ρι­σμός όρων, προ­ϋ­πο­θέ­σεων, τεχνι­κών θεμάτων, ανα­γκαίων λεπτο­με­ρειών και δια­δι­κα­σία επι­βο­λής προ­στί­μου», με τον οποίο άλλαξε ουσιω­δώς, το νομικό καθε­στώς του αιγια­λού και της παρα­λίας στα Δωδε­κά­νησα.

Πιο συγκε­κρι­μένα, όπως ορθώς αναλύει στην πρώτη προ­σφυγή που ασκή­θηκε κατά του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών (Κ.Υ.Δ.) η δικη­γό­ρος κ. Νατάσσα Παπα­νι­κο­λάου, στο άρθρο 26 του προϊ­σχύ­ο­ντος Ν.2971/2001 ορί­ζε­ται ότι: «Καθε­στώς Δωδε­κα­νή­σου: Ο παρών νόμος έχει εφαρ­μογή και στα νησιά του νομού Δωδε­κα­νή­σου, εφαρ­μο­ζο­μέ­νων παραλ­λή­λως και των δια­τά­ξεων του Κ.Δ. 132/1929 περί Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου που δια­τη­ρή­θη­καν σε ισχύ με το άρθρο 8 του Ν. 510/1947 (ΦΕΚ 298 Α`), οι οποίες κατι­σχύ­ουν. Οσον αφορά στα νησιά του Νομού Δωδε­κα­νή­σου που υπάρχει κτη­μα­το­λό­γιο, στο διά­γραμμα του άρθρου 4 που υπο­βάλ­λε­ται για τον καθο­ρι­σμό απο­τυ­πώ­νο­νται οι κτη­μα­το­λο­γι­κές μερίδες και βεβαιώ­νε­ται από το αρμόδιο Κτη­μα­το­λο­γικό γραφείο η ορθό­τητα των απο­τυ­πω­μέ­νων κτη­μα­το­λο­γι­κών μερίδων».

Ετσι μέχρι και την έναρξη ισχύος του Ν.5092/2024, ο αιγια­λός απο­τε­λεί και στη Δωδε­κά­νησο πράγμα κοινής χρήσης και, στις περιο­χές που βρί­σκο­νται εκτός αστικών κέντρων, επε­κτεί­νε­ται, επί ζώνης 12 μέτρων πέραν της οριο­γραμ­μής του μεγί­στου συνή­θους χει­με­ρίου κύματος.

Η δε παραλία εκτεί­νε­ται από τα, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη, όρια του αιγια­λού μέχρι τα όρια κάθε άλλης δημό­σιας ή ιδιω­τι­κής ιδιο­κτη­σίας, όπως αυτή εμφα­νί­ζε­ται στους εκά­στοτε κτη­μα­το­λο­γι­κούς πίνακες.

Πλην όμως μετά την ψήφιση του Ν. 5092/2024, το νομο­θε­τικό καθε­στώς σχετικά με τον αιγιαλό και την παραλία άλλαξε ουσιω­δώς, ειδι­κό­τερα δε στα Δωδε­κά­νησα, θεμε­λιω­δώς.

Συγκε­κρι­μένα, ορί­ζε­ται ως αιγια­λός, η ζώνη ξηράς που βρέ­χε­ται από τη θάλασσα κατά τις μεγα­λύ­τε­ρες και συνή­θεις ανα­βά­σεις των κυμάτων της, ενώ ως παραλία ορί­ζε­ται η ζώνη της ξηράς, συνε­χό­μενη προς τον αιγιαλό, η οποία ορί­ζε­ται με σκοπό τη δια­τή­ρηση και προ­στα­σία των ακτών από τη διά­βρωση και προς εξυ­πη­ρέ­τηση της επι­κοι­νω­νίας της ξηράς με τη θάλασσα και αντί­στροφα, η οποία δεν μπορεί να εκτεί­νε­ται περισ­σό­τερο από πενήντα μέτρα από την οριο­γραμμή του αιγια­λού.

Προ­βλέ­πε­ται ότι ο καθο­ρι­σμός των ορίων του αιγια­λού, της παρα­λίας και του παλαιού αιγια­λού γίνεται με απόφαση επι­τρο­πής, η οποία συγκρο­τεί­ται σε επίπεδο περι­φε­ρεια­κής ενό­τη­τας με απόφαση του υπουρ­γού Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών.

Στον ίδιο νόμο ορί­ζε­ται ρητά ότι ο νέος νόμος, θα εφαρ­μό­ζε­ται και στις Περι­φε­ρεια­κές Ενό­τη­τες Ρόδου, Κω, Καρ­πά­θου και Καλύ­μνου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και καταρ­γεί­ται και το άρθρο 26 του ν. 2971/2001, με το οποίο ορι­ζό­ταν ότι οι δια­τά­ξεις του κ.δ. 132/1929 περί Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, κατι­σχύ­ουν εκείνων του ν. 2971/2001.

Κατέστη εξάλλου σαφές και με γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους ότι επι­βάλ­λε­ται να χωρήσει νέος καθο­ρι­σμός της οριο­γραμ­μής του αιγια­λού και της παρα­λίας σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του νέου νόμου, που είναι προ­φα­νές ότι θα δια­φέ­ρει σημα­ντικά από τα μέχρι τώρα ισχύ­ο­ντα.

Μάλιστα η γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους ήταν αυτή που οδήγησε στην ανα­στολή των κατε­δα­φί­σεων σε παρα­λίες στη Ρόδο σε εκτέ­λεση σχε­τι­κής εργο­λα­βίας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου με πόρους μέσω του Πρά­σι­νου Ταμείου.

Μετά την ψήφιση και από της ενάρ­ξεως ισχύος του Ν. 5092/2024 οι εκθέ­σεις αυτο­ψίας της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας Δωδε­κα­νή­σων θα πρέπει να ορίζουν ότι οποια­δή­ποτε αυθαί­ρετη κατα­σκευή εμπί­πτει εντός ζώνης αιγια­λού, όπως αυτό ορί­ζε­ται πλέον με τις δια­τά­ξεις του άρθρου 3 του Ν.5092/2024, άλλως πάσχουν νομίμου αιτιο­λο­γίας!