Συνταγή διχασμού

Δεν πρόλαβε να στε­γνώ­σει το μελάνι της από­φα­σης και άρχισαν να «σκο­τώ­νο­νται» τα πολι­τικά κόμματα ποιος συνέ­βαλε προ­κει­μέ­νου να φτά­σουμε στο σημείο αυτής της από­φα­σης, ενώ ταυ­τό­χρονα μας λένε πως η ιστο­ρική αυτή απόφαση είναι η απαρχή προ­κει­μέ­νου η επόμενη ημέρα να μην έχει άλλη βία, μίσος και μισαλ­λο­δο­ξία. Για να γίνει όμως αυτό, πρώτα και πάνω απ’ όλα πρέπει να αλλάξει και η στάση και η ρητο­ρική των πολι­τι­κών. Ολων των παρα­τά­ξεων. Να περιο­ρι­σθούν οι εύκολες εκα­τέ­ρω­θεν κατη­γο­ρίες και ύβρεις, στις συζη­τή­σεις σε πάνελ ή στη Βουλή. Το εύκολο είναι να πιστεύ­ουν οι μεν ότι αυτοί είναι οι σωστοί, αυτοί έχουν πάντα δίκιο, και για όλα ευθύ­νο­νται οι άλλοι. Οι μεν «ψεύτες», οι δε «απα­τε­ώ­νες». Συνταγή διχα­σμού και διαιώ­νι­σης αδιε­ξό­δων. Το αντί­θετο του μηνύ­μα­τος για μια δια­φο­ρε­τική συνέ­χεια, ανοχής και ομαλής συνύ­παρ­ξης με το δια­φο­ρε­τικό. Η συγκυ­ρία προ­σφέ­ρε­ται για να τολ­μή­σουν και τα κόμματα του λεγό­με­νου δημο­κρα­τι­κού τόξου να κάνουν και αυτά τις υπερ­βά­σεις τους. Να προ­σπα­θή­σουν να ακού­σουν την άλλη πλευρά. Με σεβασμό. Δεν είναι απα­ραί­τητο να συμ­φω­νή­σουν. Δεν είναι αυτό το ζητού­μενο. Ας δια­φω­νή­σουν. Αλλά χωρίς την ισο­πέ­δωση των πάντων. Και σίγουρα χωρίς εκφρά­σεις και συμπε­ρι­φο­ρές που εκπέ­μπουν κοροϊ­δία, ευτε­λι­σμό ακόμη και μίσος.