Δεν τελειώσαμε

Η σημε­ρινή μέρα κατα­γρά­φε­ται ως ιστο­ρική στην σύγ­χρονη ιστορία της χώρας μας, με την απόφαση κατα­δί­κης του ναζι­στι­κού μορ­φώ­μα­τος. Η απόφαση αυτή όμως, δεν θα σημάνει και τέλος της μάχης κατά του φασι­σμού. Η κατα­δίκη είναι προ­ϋ­πό­θεση μεν, αλλά όχι αρκετή για να λυθεί το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα.  Είναι προ­φα­νές ότι ακρο­δε­ξιά αντα­να­κλα­στικά συνε­χί­ζουν να ανα­πα­ρά­γο­νται μέσα στην κοι­νω­νία. Δεν τελειώ­σαμε. Προσοχή στους ασυμ­πτω­μα­τι­κούς ναζί των κοι­νω­νι­κών δικτύων, της διπλα­νής πόρτας τους «ναι μεν αλλά». Στα αβγά του φιδιού που φωλιά­ζουν στην κοι­νω­νία και γεννάνε φαι­νό­μενα τύπου Χρυσής Αυγής. Στον κρυ­φο­φα­σί­στα, στον κρυμ­μένο ρατσι­στή, της διπλα­νής πόρτας. Οι οι ρατσι­στές και οι μισάν­θρω­ποι δια­φό­ρων ειδών, ο υφέρπων φασι­σμός, έχει φωλιά­σει για τα καλά σε μεγάλη μερίδα της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Τρέχει με την ταχύ­τητα των Social Media, αλλά και με δεκάδες μεταμ­φιέ­σεις ανα­λό­γως την εποχή και τη συγκυ­ρία. Συχνά πυκνά βγαίνει στο ξέφωτο και φοβε­ρί­ζει . Άλλοτε με πρό­σχημα το προσφυγικό-μεταναστευτικό, συχνά με όχημα τον παρα­λο­γι­σμό του εθνι­κι­σμού και άλλοτε πατώ­ντας σε πραγ­μα­τικά κοι­νω­νικά προ­βλή­ματα.  Ο φασι­σμός φού­ντωσε μέσα σε συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες και βοη­θή­θηκε από συγκε­κρι­μέ­νες πολι­τι­κές. Βρήκε γόνιμο έδαφος. Βρήκε μία οικο­νο­μία δια­λυ­μένη. Μία χώρα στα πρόθυρα της οικο­νο­μι­κής και ηθικής της κατα­στρο­φής . Το αυγό πρέπει να σπάσει παντού πριν επω­α­στεί ξανά, κάτω από τις δύσκο­λες συν­θή­κες που έχουμε μπροστά μας με αφορμή την παν­δη­μία (  Οικο­νο­μική κρίση-ανεργία-φτώχεια) τα ελλη­νο­τουρ­κικά (Εθνικισμός-σωβινισμός-ακραίος συντη­ρη­τι­σμός)  το μεταναστευτικό-προσφυγικό (Ξενοφοβία-ρατσισμός)  και άλλες παρεμ­φε­ρείς αιτίες. Το μόνο που λείπει από αυτό το εκρη­κτικό μίγμα, είναι ο μελ­λο­ντι­κός επι­κε­φα­λής. Και αυτός όταν έρθει, θα είναι λου­στρα­ρι­σμέ­νος, προ­σε­κτι­κός, με τη γραβάτα του και το χαμό­γελό του, τις ισχυρές πλάτες, και ΜΜΕ έτοιμα από πάντα να τον εμφα­νί­σουν ως κάποιον που «αγαπά την πατρίδα λίγο πιο ερι­στικά». Δεν τελειώ­σαμε. Η δίκη ήταν σταθμός, εγρή­γορ­σης για τους θεσμούς, τα πολι­τικά κόμματα και την κοι­νω­νία. Ας κρα­τή­σουμε αυτό που έγραφε ο Μάνος Χατζη­δά­κης:  «… Ο φασι­σμός στις μέρες μας φανε­ρώ­νε­ται με δυο μορφές. ‘Η προ­κλη­τι­κός, με το πρό­σχημα αντι­δρά­σεως σε πολι­τικά ή κοι­νω­νικά γεγο­νότα που δεν ευνοούν την περί­πτωσή τους, ή παθη­τι­κός μες στον οποίο κυριαρ­χεί ο φόβος για τι συμ­βαί­νει γύρω μας. Ανοχή και παθη­τι­κό­τητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώ­νε­ται η πρό­κληση. Με την ανοχή των πολλών…».